Σεμινάρια «καραμέλας» από τον Γιάννη Αλαφούζο

[ads]

Πότε η διαιτησία γίνεται «καραμέλα»; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι κανονικό. Γράφει ο Κώστας Κεφαλογιάννης.

[ads]

Περιμένω απάντηση ή απαντήσεις, δεν το θέτω μόνο και μόνο για διατυπώσω εμμέσως τη θέση μου για το παιχνίδι ΠΑΟΚ – ΠΑΟΚ.  Αναρωτιέμαι πραγματικά. Πότε η διαιτησία ή για την ακρίβεια η επίκκληση της διαιτησίας ως βασική αιτία μιας ήττας, μιας κακής χρονιάς ή μιας εικοσαετούς αγωνιστικής κυριαρχίας, είναι «καραμέλα»;

Για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, δεν τίθεται θέμα. Είναι πάντα «καραμέλα» που την  χρησιμοποιούν οι διάφοροι «Αφραγκούζοι» για να δικαιολογήσουν την  ανυπαρξία τους.  Δεν ήταν «καραμέλα» στο πρωτάθλημα του Δούρου. Και στο πρωτάθλημα του Νικόλα Πατέρα. Και φυσικά δεν είναι στο μπάσκετ, όπου ο Ολυμπιακός σφαγιάζεται διαρκώς από την παράγκα των Γιαννακοπουλαίων.

Για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού είναι «καραμέλα» όταν την χρησιμοποιούν οι μπασκετικοί Ολυμπιακοί που δεν παραδέχονται την πασιφανή ανωτερότητα του εξάστερου. Είναι επίσης «καραμέλα» των ΠΑΟΚτσήδων, οι οποίοι, αν είναι ποτέ δυνατόν, έχουν το θράσος να πιστεύουν ότι ο Σπάθας το 2010 τους στέρησε τη δυνατότητα να διεκδικήσουν τον τίτλο μέχρι τέλους. Αλλά δεν είναι καραμέλα στο ποδόσφαιρο, ποτέ και για κανένα λόγο,  όταν την χρησιμοποιούν  οι ίδιοι.

Για  τους ΠΑΟΚτσήδες είναι «καραμέλα» και φτηνή  δικαιολογία αν την χρησιμοποιήσουν οι ΑΕΚτσήδες που φέτος θα μπορούσαν να νικήσουν  στην Τούμπα με ένα πέναλτι που δεν τους δόθηκε. Και όταν τη χρησιμοποιεί ο Παναθηναϊκός για το πέναλτι του Αρετόπουλου, ενώ έφαγε τρίμπαλο και θα μπορούσε να φάει άλλα τόσα. Και δεν είναι καραμέλα όταν  την βάζουν στο θυρεό του συλλόγου, σαν την διαχρονική πληγή που τους στερεί τίτλους, χρήματα, μεγαλείο.  Το ίδιο πάνω – κάτω ισχύει και για την ΑΕΚ.

Το κοινό μοτίβο γίνεται  εύκολα αντιληπτό: Η διαιτησία είναι «καραμέλα» όταν την χρησιμοποιούν οι αντίπαλοι. Όταν την χρησιμοποιούμε εμείς, είναι η σκληρή αλήθεια.

Συγγνώμη, αλλά δεν με καλύπτει αυτή η απάντηση.  Μετά από τόσα χρόνια,  μικρών ή μεγάλων «σφαγών», μετά  από τόσα χρόνια με πραγματικές παράγκες, καλύβες, μεζονέτες, πολυκατοικίες και ρετιρέ διαφθοράς, θα έπρεπε όλοι όσοι ασχολούμαστε με το αντικείμενο, να καταλαβαίνουμε τη συμβαίνει από το πρώτο σφύριγμα. Ή για να το θέσω με τρόπο που θα το πιάσουν οι «αντιμαχόμενοι» της Κυριακής, με την πρώτη κίτρινη κάρτα στον Πάμπλο Γκαρσία από το 3ο λεπτό. Θα έπρεπε να έχουμε αναπτύξει το κριτήριο ώστε να ξεχωρίζουμε τα λάθη από τα «λάθη», τη σκοπιμότητα από την κακή στιγμή, την μετριότητα από την την προβοκάτσια. Άσε τους οπαδούς στην άκρη. Αυτοί θέλουν τα δικά τους, δικά τους και τα δικά μας, πάλι δικά τους.  Εγώ μιλάω πρωτίστως για τους παράγοντες (ούτε καν τους  δημοσιογράφους – οι περισσότεροι εκ των οποίων γράφουν έτσι κι αλλιώς σαν οπαδοί).

Ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Αλαφούζου, ενώ θα έπρεπε να έχει εξελιχθεί  σε εξπέρ του είδους, να αναγνωρίζει εύκολα τους κακοπροαίρετους διαιτητές από τους απλούς ανίκανους, να τους ξεμπροστιάζει με σωστή, επικοινωνιακή  πολιτική, δίχως να προκαλεί ζημιά στο αγωνιστικό τμήμα, κάνει το ακριβώς  αντίθετο. Φτιάχνει μόνος του τη φάκα, στην οποία εν συνεχεία πιάνεται με χαρακτηριστική ευκολία. Δείτε τι συνέβη την Κυριακή. Η ομάδα δεν είναι καλά αγωνιστικά και ψυχολογικά εδώ και καιρό κι ας έπαιρνε τις νίκες στο ελληνικό  πρωτάθλημα. Ποιο ήταν το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν λοιπόν ο Αναστασίου και οι παίκτες του, πριν μπουν στην Τούμπα; Ένα άλλοθι. Τη πεποίθηση – σιγουριά πώς «ό,τι κι αν κάνουμε εμείς, ο Αρετόπουλος δεν θα μας αφήσει να πάρουμε αποτέλεσμα». Ισχύει , δεν ισχύει, εφόσον μπει στο μυαλό των ποδοσφαιριστών, ποδοσφαιριστών μάλιστα ντεφορμέ και φανερά ξενερωμένων, η διάλυση στο πρώτο ανάποδο σφύριγμα είναι περίπου δεδομένη.

Διάβασα το άρθρο του Νικόλα Βασιλαρά , το οποίο έγραψε μετά το πέναλτι του Αρετόπουλου και πριν  τη λήξη του αγώνα: Συνοψίζει απολύτως νομίζω τη νοοτροπία με την οποία ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη ολόκληρος ο Παναθηναϊκός:  Θυμωμένος και έτοιμος να αποχωρήσει στην πρώτη στραβή. Ο Νικόλας αποχώρησε κυριολεκτικά, ο Παναθηναϊκός πνευματικά.

Κι έτσι,  με τρία γκολ σε ένα ημίχρονο, δίχως ευκαιρία σε κανονική ροή αγώνα, δίχως σθένος, τσαμπουκά, μαχητικότητα, δίχως τίποτα παρά μονάχα ένα καλό εικοσάλεπτο όταν όλα είχαν κριθεί, οι κραυγές για τον Αρετόπουλο, γίνονται  σχεδόν αυτομάτως, ναι, καλά το μαντέψατε, «καραμέλα».

Δεν ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν την ανοησία «φτιάξε ομάδα να κερδίζει και τη διαιτησία». Ανήκω όμως σε εκείνους που πιστεύουν ότι η ομάδα οφείλει να σου δίνει το δικαίωμα να φωνάζεις για τη διαιτησία, όταν εκείνη σε αδικεί.  Όχι υποχρεωτικά παίζοντας μπαλάρα και εκθέτοντας τον κακό ρέφερι. Αλλά δείχνοντας χαρακτήρα και προσωπικότητα. Να τελειώνει το ματς και να σκέφτεται ο οπαδός, εντάξει, το παλέψανε όσο μπορούσανε ρε παιδί μου.

Ο φετινός Παναθηναϊκός δίνει την ακριβώς αντίθετη εντύπωση. Το μούφα πέναλτι υπέρ του ΠΑΟΚ στην Τούμπα δεν ήταν καταστροφή. Ήταν η αφορμή που περίμενε πώς και πώς για να καταστραφεί!

Για όσους λοιπόν θέλουν να μάθουν πότε η επίκληση της διαιτησίας ως βασική αιτία μιας ήττας γίνεται «καραμέλα», ο Γιάννης Αλαφούζος παραδίδει δωρεάν σεμινάρια…

Συνδεθείτε στην ομάδα του Newspao.gr στο Viber Ακολουθείστε τo Newspao.gr στο Google News