Παναθηναϊκός: Γιατί η Ευρώπη τον σέβεται πάντα, ακόμη κι όταν δεν είναι στα καλύτερά του

Η τεράστια παρακαταθήκη της ιδιοκτησίας συνοδεύει το brand του συλλόγου και θα συνεχίσει να το συνοδεύει για πολλά χρόνια ακόμη.

Συχνά μπερδεύουμε τον σεβασμό με τη συμπάθεια. Νομίζουμε ότι σεβόμαστε μια ομάδα επειδή τη χαιρόμαστε όταν ξεπερνά δυσκολίες ή επειδή μας αρέσει να τη βλέπουμε να παίζει όμορφο μπάσκετ. Όμως αυτά δεν είναι απαραίτητα σεβασμός. Ο πραγματικός σεβασμός χτίζεται αλλιώς: μαθαίνεις να σέβεσαι κάποιον όταν, με το πέρασμα του χρόνου, σε κερδίζει, αλλάζοντας την αρχική καχυποψία με την οποία τον αντιμετώπισες.

Ο Επτάστερος έχει μάθει την Ευρώπη να τον σέβεται γιατί είναι, πάνω απ’ όλα, ένα υποδειγματικό παράδειγμα του πώς μπορείς να παραμένεις μεγάλος, ό,τι στραβό κι άδικο κι αν σου έχει συμβεί. Κάθε γωνιά του γηπέδου του μυρίζει μπάσκετ. Είχε μπασκετικό κοινό πολύ πριν ο Άρης των Γκάλη-Γιαννάκη γίνει μόδα, με τη Λεωφόρο να αποτελεί πραγματικό τέμενος, όπου οι Κόντος, Κοκολάκης και Κορωναίος είχαν προσωπικούς φαν.

Οι κορυφαίοι καλαθοσφαιριστές έχουν φορέσει τη φανέλα του. Έχει το αδιανόητο 7/7 σε τελικούς Ευρωλίγκας, ένα τρομερό ρεκόρ που από μόνο του αρκεί για να εξηγήσει γιατί ο αντίπαλος δεν μπορεί ποτέ να νιώθει άνετα απέναντί του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έγραψε ιστορία πρόπερσι, επιστρέφοντας στον θρόνο του, παρότι λίγους μήνες πριν είχε τερματίσει προτελευταίος. Μια τέτοια ανατροπή δεν είναι απλώς αγωνιστικό κατόρθωμα· είναι δήλωση μεγέθους.

Πώς μπορεί, λοιπόν, να είναι ήρεμος κάποιος απέναντι σε μια τέτοια ομάδα; Πώς να μην τη μετράς, πώς να μην τη σέβεσαι, πώς να μην την έχεις διαρκώς στο πίσω μέρος του μυαλού σου; Πολύ θα θέλαμε, πράγματι, να γνωρίζαμε τις σκέψεις των ανθρώπων της Βαλένθια μπροστά σε αυτό το μέγεθος.

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού