Πρώην διαιτητής... προειδοποιεί τη Μπράγκα: «Αυτά θα ζήσετε από τους οπαδούς του ΠΑΟ»

Ο Πορτογάλος ήταν τέταρτος διαιτητής στο Παναθηναϊκός- Άρσεναλ με σκορ 1-0 το 2001.

Αναλυτικά όσα δήλωσε σε ξένη ιστοσελίδα tribuna expresso:

«Το παιχνίδι που έπαιξε η Μπράγκα αυτή την Τετάρτη, από τον πρώτο αγώνα των προκριματικών των πλέι οφ μέχρι τη φάση των ομίλων του Champions League, μου θύμισε ένα επαγγελματικό ταξίδι που έκανα στην Ελλάδα, πριν από είκοσι και πλέον χρόνια.

Τον Σεπτέμβριο του 2001 διορίστηκα ως τέταρτος διαιτητής για το Παναθηναϊκός-Άρσεναλ, ένα παιχνίδι που τότε διευθύνει ο Βίτορ Περέιρα, που αφορούσε την κανονική φάση του Τ΄σαμπιονς Λιγκ.

Ο Παναθηναϊκός νίκησε την Άρσεναλ με 1-0 ωθούμενη από την απολύτως αναβραστική ατμόσφαιρα που έζησε και ανέπνεε στο Απόστολος Νικολαΐδης.

Τότε δεν ήμουν ακόμη διεθνής διαιτητής (έλαβα τα διακριτικά τον Ιανουάριο του επόμενου έτους) και ήμουν στην πρώτη εθνική κατηγορία για μερικά χρόνια.

Θυμάμαι ότι ένιωθα λίγο έκθαμβος από όλα αυτά: από την ατμόσφαιρα αληθινής τρέλας που δεν είχα βιώσει ποτέ μέχρι το γεγονός ότι ήμουν δίπλα-δίπλα με κορυφαίους παίκτες, που ήξερα μόνο από σημειωματάρια και τηλεοπτικές περιλήψεις.

Ήταν καταπληκτικό να βρίσκεσαι τόσο κοντά σε θρύλους όπως ο Τιερί Ανρί, ο Ρόμπερτ Πιρές, ο Πάτρικ Βιέιρα, ο Άντι Κόουλ και ο Κάνου, ο Καραγκούνης, ο Ολισαντέμπε, ο Βλάοβιτς, ο Πάουλο Σούσα και τόσοι άλλοι…

Στους τεχνικούς πάγκους, ένα κομμάτι που έπρεπε να διαχειριστώ με διακριτικότητα και αποτελεσματικότητα, βρήκα έναν Αρσέν Βενγκέρ σχεδόν πάντα εκτός ελέγχου, γιατί ένιωθε άβολα με την κατεύθυνση που φαινόταν να παίρνει το παιχνίδι από το εναρκτήριο σφύριγμα.

Θυμάμαι ότι τον είδα δυσαρεστημένο και πολύ επικριτικό με τα πάντα και με όλους (ακόμη και με τους αθλητές του), ειδικά με τις αποφάσεις που έπαιρνε ο Vítor στο γήπεδο, είτε ήταν πιο επιρροές είτε απλώς «απλές» πλάγιες βολές χωρίς καμία τεχνική σημασία.

Ίσως επειδή είμαι άπειρος σε αυτό το επίπεδο, ομολογώ ότι δεν σκεφτόμουν τον διάσημο Γάλλο προπονητή ως κάποιον τόσο ιδιοσυγκρασιακό και συναισθηματικό, αλλά σιγά σιγά κατάλαβα ότι δεν ήταν κακοί τρόποι ή ασέβεια: ήταν ακριβώς όπως ότι: έντονο, άγριος, δραστήριος. Έζησε τη δουλειά του με πολύ σθένος, ενέργεια και δεν σταμάτησε ούτε ένα δευτερόλεπτο ήσυχος. Εκεί συνειδητοποίησα ότι οι απαιτήσεις σε υψηλό ανταγωνισμό ήταν εξαιρετικά υψηλές και το βάρος κάθε νίκης ή ήττας ήταν πολύ μεγαλύτερο από τα νούμερα που μεταφράστηκαν στο τελικό αποτέλεσμα.

Αυτό όμως που πραγματικά θυμάμαι -και αφήνω αυτή την «εγρήγορση» στην ομάδα της Μπράγκα που θα επισκεφτεί την Αθήνα την επόμενη εβδομάδα- είναι η σουρεαλιστική πίεση που ασκούν οι Έλληνες φίλαθλοι, από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα.

Παρεμπιπτόντως, η πίεση ξεκινά πολύ πριν και είναι πραγματικά εντυπωσιακή.

Εντυπωσιάζει κατά την άφιξη, λίγες ώρες πριν την αναχώρηση, με δρόμους γεμάτους σημαίες και πράσινα κασκόλ, που συνοδεύονται από καπνό και εκκωφαντικό θόρυβο.

Είναι ένα τεράστιο, βάναυσο στήριγμα που κάνει τα μαλλιά των λιγότερο εντυπωσιακών και ευαίσθητων ανθρώπων να σηκώνονται.

Τα υπηρεσιακά οχήματα, που μετέφεραν τις τρεις ομάδες, δυσκολεύτηκαν να φτάσουν στο γκαράζ.

Μέσα και παρόλο που η χωρητικότητα του γηπέδου δεν είναι τίποτα εκεί έξω, η ατμόσφαιρα είναι ακόμα πιο κολασμένη, γιατί τα τραγούδια, οι χορογραφίες, ο ήχος είναι τρομερός και δεν υπάρχει διάλειμμα.

Μη σταματάς ούτε δευτερόλεπτο. Έτσι ήταν εκείνη τη μέρα και, από όσο ξέρω, δεν έχει αλλάξει από τότε.

Θυμάμαι επίσης ότι είδα δεκάδες και δεκάδες οπαδούς να κρέμονται από τα μπαλκόνια των κοντινών κτιρίων (δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχουν ακόμα), δηλαδή πίσω από ένα από τα τέρματα του σταδίου.

Τα παιχνίδια κερδίζονται στον αγωνιστικό χώρο, αυτό είναι σίγουρο, αλλά η παρουσία αυτού του δωδέκατου παίκτη λέγεται ότι είναι θεμελιώδης και, στην Αθήνα, η Μπράγκα θα πρέπει να το λάβει αυτό υπόψη.

Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο ή όχι, αλλά στο ταξίδι της επιστροφής, έφτασα στο αεροδρόμιο και παρατήρησα ότι δεν είχα εισιτήριο για την πτήση της επιστροφής (την ώρα που ήταν απαραίτητο).

Ξεχάστηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και το αστείο μου κόστισε ένα καινούργιο εισιτήριο, αγορασμένο επίκαιρα.

Εκεί πήγε το χρηματικό έπαθλο του παιχνιδιού, αλλά έμεινε η ανάμνηση ενός απολύτως αξέχαστου ταξιδιού. Υπάρχουν παιχνίδια και παιχνίδια και αυτό έχει χαραχθεί για πάντα.»