Παναθηναϊκός: Η αναζήτηση του... ήρωα δεν συνιστά επιθετικό παιχνίδι

Ωστόσο το επιθετικό σου παιχνίδι έδειξε συγχυσμένο. Στην τελική ευθεία, στην ανάπτυξη της ομάδας δεν βλέπαμε παρά μόνο πολλή ιδιωτική πρωτοβουλία.

Δηλαδή παίκτες που παιδεύονταν να κάνουν πολλά χωρίς να πολυσυνεργάζονται. Εκεί που π.χ πόνταρες πολλά στα ανεβάσματα των ακραίων μπακ, στα πλέι οφ Χουάνκαρ, Κώτσιρας υπολειτούργησαν.

Αν σε ένα ματς δεν τραβούσε ο Σποράρ, ο Μαντσίνι, ο Ιωαννίδης, ο Μπερνάρ ή όποιοι άλλοι αγωνίζονταν στις θέσεις τους, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε μπερδεμένος.

Καταντούσε ακίνδυνος κι ήλπιζε σε κάποια γκάφα της άμυνας ή να έρθει κάποιος από τον πάγκο για να “καθαρίσει”.

Συχνά αυτός ο ήρωας της μιας βραδιάς βρισκόταν στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος αλλά η αναζήτησή του και στα πλέι-οφ δεν μπορούσε να θεωρείται επιθετικό παιχνίδι.

Γι αυτό το κλαμπ …ίδρωνε για να πετύχει ένα γκολ, γι αυτό (και) η αναποτελεσματικότητά του κόστισε ακριβά.

Τα χαρακτηριστικά , πάντως, των Μλαντένοβιτς-Τζούρισιτς είναι ΟΚ για ομάδα που θέλει να έχει το τόπι στα πόδια της και να επιτίθεται διαρκώς. Γυρνάει και ο Αϊτόρ, καλά είναι τα νέα…