Μόνο Νέντοβιτς και Παπαπέτρου...

Η ομάδα, παρά τις ήττες στο ξεκίνημα της σεζόν έπαιζε καλά. Τώρα, κάθε ματς γίνεται και χειρότερη. Ούτε ίχνος άμυνας, αδιευκρίνιστο πλάνο στην επίθεση.

Στόχοι φέτος δεν υπάρχουν, υπομονή επιβάλλεται να κάνεις γι αυτή την ομάδα (έχει κερδίσει το δικαίωμα να τα κάνει εντελώς σκ@τά, χρόνια αυτή βαστά όρθιο το φρόνημα), όμως και οι πιο ενθουσιώσεις έχουν τις ενστάσεις τους που δεν γίνεται να μην παραδεχθείς ως σωστές:

“Να κάνεις τα στραβά μάτια αλλά γιατί; Για να βλέπεις κουμανταδόρο τον Σαντ-Ρος; Ή για να γίνεις ξανά στο ίδιο έργο θεατής αφού άρχισε ΗΔΗ το “πριόνισμα” του προπονητή που υποτίθεται θα στηριζόταν αναλαμβάνοντας ως ρούκι να τρέξει το σύνολο-μύθο του ελληνικού αθλητισμού;”

Σωστές οι αιτιάσεις των πιο παρορμητικών αλλά φέτος προβλέπεται μεγάλη ανηφόρα και με το μπάτζετ που είχες όλα αυτά ήταν αναμενόμενα.

Και οι πολλές ήττες και ο προβληματισμός από τη στιγμή που επέλεξες να ρίξεις στη μάχη παιδιά που από Ευρωλίγκα είτε σκαμπάζουν λίγα (Παπαγιάννης, Μήτογλου, Όγκαστ, Μπεντίλ, Μακ), είτε…τίποτα (Φόστερ).

Στο παιχνίδι με τη Μπασκόνια π.χ στη 2η περιοδο η γηπεδούχος πήρε διψήφια διαφορά από φάουλ στο τρίποντο του Κασελάκη, από άστοχες βολές του Λεωνίδα, από αντιαθλητικό φάουλ του Μακ και από φάουλ στο τρίποντο του Όγκαστ. Άπαντες πρωτάρηδες σε σεζόν που ήθελες 3-4 προσωπικότητες να σε τραβήξουν στα δύσκολα.

Πλην του Νέντοβιτς και του Παπαπέτρου εμείς δεν βλέπουμε κανέναν άλλο…

Δημήτρης Στρατής