«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την περιγραφή του Γιάννη στο τρίτο γκολ του αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα»

Ο Αριστείδης Καμάρας μίλησε για τον Γιάννη Διακογιάννη ξεχωρίζοντας την περιγραφή που έκανε στον αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα.

Αναλυτικά όσα είπε στο sdna:

Για τον χαμό του και την επαφή που είχε μαζί του: «Είμαι πραγματικά συγκλονισμένος με τον χαμό του Γιάννη Διακογιάννη. Ήμασταν φίλοι και η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια μιλούσαμε πολύ συχνά στο τηλέφωνο. Είχαμε τακτική επικοινωνία και λέγαμε τα δικά μας. Δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι λόγω των διάφορων προβλημάτων που είχε. Ούτε και εγώ, καθώς έχω κάνει κάποιες εγχειρίσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Κάθε φορά που κλείναμε το τηλέφωνο λέγαμε: «Άντε καλή αντάμωση. Πότε θα βγούμε να τα πούμε;». Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Από τότε που μπήκε στο «Ερρίκος Ντυνάν» έχασε γρήγορα την επαφή».

Για το πότε πρωτογνώρισε τον Γιάννη Διακογιάννη: «Με τον Γιάννη Διακογιάννη συνδέομαι από το 1957. Τον γνώρισα όταν εκείνος είχε έρθει από την Γαλλία και εγώ ήμουν νεαρός τότε ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα Σμύρνης. Είχε έρθει μαζί μας σε μία από τις πρώτες αποστολές ως δημοσιογράφος της «Αθλητικής Ηχούς» τότε. Ηταν στο πούλμαν καθώς πηγαίναμε για έναν αγώνα στην Πάτρα. Θυμάμαι τότε ότι λόγω της δυνατής βροχόπτωσης είχε δημιουργηθεί ένας χείμαρρος με αποτέλεσμα να καθυστερήσει για μια μέρα το ταξίδι μας. Μείναμε στο ίδιο δωμάτιο με τον αδερφό μου που ήταν αρχηγός του Απόλλωνα τότε και τον Γιάννη Διακογιάννη. Όλη τη νύχτα μιλούσαμε για αθλητικά. Αυτή ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον Γιάννη τον Διακογιάννη».

Για την παρουσία του στις αποστολές του Παναθηναϊκού: «Έκτοτε και στον Παναθηναϊκό ερχόταν σε όλες τις αποστολές στο εξωτερικό λόγω και της γλωσσομάθειας που είχε. Στα ταξίδια λοιπόν που κάναμε και στην πορεία μας για το Γουέμπλεϊ αλλά και με την Εθνική ομάδα ήταν μαζί μας. Βέβαια πρέπει να σου πω ότι δεν ασχολούταν μόνο με το ποδόσφαιρο, αλλά είχε τεράστια γκάμα. Μετέδιδε Ολυμπιακούς Αγώνες, μετέδιδε Πανευρωπαϊκούς, μετέδιδε στίβο και ήταν παρών σε όλα τα κορυφαία γεγονότα.

Ο Γιάννης όπως σας είπα δεν έλειπε ποτέ σε αγώνες που παίζαμε στο εξωτερικό και σε όλα τα ματς που παίζαμε μακριά από την Ελλάδα. Στην πορεία για το Γουέμπλεϊ τον νιώθαμε ότι ήταν ένας από εμάς. Όλες του οι μεταδόσεις από την άλλη ήταν πράγματι ένα ποίημα. Ο τρόπος που παρουσίαζε τις φάσεις, η ηρεμία που είχε και το κύρος που έδινε στην αναμετάδοση ήταν πολύ σημαντικό. Υπήρξε ένας άνθρωπος που άνοιξε δρόμους. Με μεγάλη χαρά βλέπω νέους δημοσιογράφους που μαθήτευσαν κοντά του. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, καθώς όλοι αυτοί ακολουθούν τα χνάρια του Διακογιάννη».

Για την περιγραφή του Γιάννη Διακογιάννη γκολ που είχε πετύχει στο 3-0 επί του Ερυθρού Αστέρα και για τι του είχε πει  μετά το πρώτο ματς : «Πριν από αυτό είχε προηγηθεί το ματς που είχαμε παίξει στο Βελιγράδι, που είχαμε ηττηθεί με 4-1. Τότε είχα την τύχη να πετύχω το μοναδικό γκολ της ομάδας. Όταν συζητάγαμε στο ξενοδοχείο όπου διαμέναμε τότε ο Γιάννης έλεγε: «Να δεις που το γκολ αυτό μπορεί να αποτελέσει το στήριγμα για την ανατροπή και την πρόκριση». Εντωμεταξύ τότε όλοι ήταν πολύ απογοητευμένοι για το γεγονός ότι είχαμε ηττηθεί με 4-1. Ο Παναθηναϊκός τότε ήταν πολύ καλός μέσα στο Βελιγράδι. Το αποτέλεσμα ήταν τελείως άδικο και αποτελεί παραμόρφωση της ιστορίας γιατί μας «κρέμασε» ο διαιτητής ο Λίνελ Μάγιερ και αυτό θα το λέω μέχρι να πεθάνω. Στο δεύτερο γκολ η μπάλα δεν πέρασε ποτέ την γραμμή. Τότε ο επόπτης είχε μείνει στη θέση του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την περιγραφή του Γιάννη σε αυτό το ματς, αλλά και την αντίδραση του Πούσκας που όρμισε μέσα στο γήπεδο και τον έβριζε και τον έλεγε «Γουρούνι». Οπως δεν θα ξεχάσω ποτέ την περιγραφή του Γιάννη στο τρίτο γκολ στην Λεωφόρο με τον Ερυθρό Αστέρα, λόγω του οποίου πήραμε την πρόκριση στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Επίσης πάντα θα θυμάμαι και τα επεισόδια που έγιναν την επόμενη μέρα στο αεροδρόμιο με τον διαιτητή Λίνελ Μάγιερ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπήρχε ένα φορτισμένο κλίμα. Στον επαναληπτικό ήμασταν όλοι αποφασισμένοι. Ο Γιάννης έζησε όλα τα πράγματα από κοντά και δίπλα στην ομάδα. Όπως και με  την Εθνική ομάδα ήταν παντού».

Για την Εθνική ομάδα: «Ήταν στο πλευρό της Εθνικής ομάδας εξίσου με το πόσο κοντά ήταν στον Παναθηναϊκό. Θυμάμαι πόσο είχε στεναχωρηθεί τότε που η μεγάλη Εθνική ομάδα το 68΄- 69΄ – 70΄ δεν μπόρεσε να πάει στο Μουντιάλ του Μεξικό».

Για το πόσο καλλιεργημένος ήταν: «Ο Γιάννης ήταν  ένας δάσκαλος, ένας προπομπός, καθώς άνοιξε τους δρόμους και έδωσε ένα άλλο ήθος στην δημοσιογραφία. Γενικά στην δημοσιογραφία όχι μόνο στην αθλητική. Ήταν πολύ καλλιεργημένος. Αγαπούσε την μουσική, την ποίηση ενώ ήταν και συγγραφέας. Ήταν απολαυστικός στις παρέες και μπορώ να σου πω ότι είχε αυτό το αμίμητο γαλλικό χιούμορ, που ήταν σε αυτό ασυναγώνιστος. Ένας πραγματικός φίλος και ευπατρίδης. Ότι και να πούμε είναι λίγο για τον Γιάννη τον Διακογιάννη. Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν τι ήταν ο Γιάννης».