Διαμαντίδης και Αλβέρτης τα μεγαλύτερα «ατού»

Η ατραξιόν της φετινής ομάδας μπάσκετ δεν βρίσκεται ούτε στον πάγκο, ούτε στο παρκέ, αλλά στην εξέδρα, στα επίσημα.

Για να πούμε την αλήθεια ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα βλέπαμε Αλβέρτη-Διαμαντίδη με προπονητικό μπλοκάκι, νομίζαμε ότι θα εκμεταλλευόντουσαν το κύρος της προσωπικότητάς τους για να αναλάβουν είτε κάποια υψηλόβαθμη θέση στο τριφύλλι (ο Δημήτρης άργησε κιόλας να ενεργοποιηθεί) ή κάποια θέση στην εθνική ομάδα-κάτι σαν υπεύθυνοι ή μόνιμοι αρχηγοί αποστολής.

Ο Διαμαντίδης έδινε πάντα την εντύπωση ότι μπορούσε να ασχοληθεί με το σκάουτινγκ: έχει μια ικανότητα να βλέπει πράγματα που λίγοι έχουν (κι ως αθλητής, άλλωστε, ήταν πάντα μια φάση μπροστά από αντιπάλους, συχνά κι από συμπαίκτες) δεν περιμέναμε ότι νοιαζόταν να διοικεί αποδυτήρια.

Το ίδιο ισχύει για τον Φραγκίσκο: η ευθύτητά του νομίζαμε ότι θα τον απέτρεπε να σκεφτεί να γίνει προπονητής -να ακολουθήσει δηλαδή ένα επάγγελμα στο οποίο ο ελιγμός και η διπλωματία είναι κανόνες. Ο Αλβέρτης είναι τετραπέρατος, ξέρει το σπορ όσο λίγοι, ήταν ψαρωτικός ήδη ως παίκτης όμως δεν θέλει να ακούει για προπονητική. Ρούκι και με πολλές ευθύνες φέτος στο κεφάλι του ο Γιώργος Βόβορας αλλά ποιος δεν θα ήθελε τέτοιες «ασπίδες» για συνεργάτες του; Βλέπουμε πάντως πως η συνταγή βγάζει πράγματα και μακάρι η ομάδα και το τιμ να συνεχίσει έτσι…

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού