Ντέσερς: «Το όνειρό μου είναι να τελειώσω την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό κατακτώντας τίτλους»

Να σηκώσει τρόπαια με τον Παναθηναϊκό και να φορέσει τη φανέλα του μέχρι το τέλος της καριέρας του θέλει ο Σίριλ Ντέσερς. Ο Νιγηριανός επιθετικός δεν έκρυψε πόσο σημαντικό είναι για εκείνον να κατακτήσει το πρωτάθλημα, αποκαλύπτοντας παράλληλα ότι ονειρεύεται να πετύχει ένα γκολ που θα χαρίσει τίτλο στο «τριφύλλι».

Μιλώντας στο έβδομο τεύχος του περιοδικού «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΝ», ο 31χρονος φορ αναφέρθηκε στη ζωή του στην Αθήνα, στην αγάπη που εισπράττει από τους φιλάθλους και στον Τζέικομπ Νίστρουπ, τον οποίο θεωρεί ιδανικό για την ομάδα.

Η συζήτηση δεν περιορίστηκε στο ποδόσφαιρο. Ο Ντέσερς θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια, μίλησε για δύσκολες προσωπικές στιγμές και εξήγησε πόσο τον βοήθησαν άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα του σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν και τα λόγια του για το μέλλον του στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, καθώς ξεκαθάρισε ότι η κατάκτηση τίτλων αποτελεί βασικό λόγο για τον οποίο επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στην Ελλάδα.

Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Σίριλ Ντέσερς:

Για τη συμβουλή που του έδωσε ο πατέρας του:

«Όταν ήμουν μικρός χρησιμοποιούσα πολύ το «καλό» μου πόδι, το δεξί, όπως άλλωστε όλα τα παιδιά. Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει «Πήγαινε στον κήπο και κάνε δοκιμές, οι πολύ καλοί ποδοσφαιριστές χρειάζονται και τα δύο πόδια». Περνούσα ατελείωτες ώρες κάνοντας χιλιάδες σουτ με το αριστερό στον τοίχο. Τώρα συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό ήταν αυτό για την καριέρα μου, αφού έχω πετύχει αρκετά γκολ έτσι. Αυτή η κουβέντα με έφερε εδώ που είμαι σήμερα.»

Για τους ανθρώπους που τον βοήθησαν στα πρώτα του βήματα:

«Οι άνθρωποι που σημάδεψαν τη διαδρομή μου στο ποδόσφαιρο είναι οι προπονητές μου στην Ακαδημία της Λέουβεν, Χανς φαν ντερ Ελστ και ο Γιοστ Χέντρικξ. Τότε δεν ήμουν μεγάλο ταλέντο, αλλά πίστεψαν σε μένα. Με πήραν από τις μικρές κατηγορίες και με σύστησαν στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.»

Για την επιστροφή του στο Βελοντρόμ:

«Σε ένα από τα οικογενειακά ταξίδια ως παιδί βρέθηκα στο Βελοντρόμ με τους γονείς μου και βγάζαμε φωτογραφίες έξω από το γήπεδο. Αρκετά χρόνια μετά επέστρεψα εκεί με τη φανέλα της Φέγενορντ και μάλιστα στον ημιτελικό του Conference League. Ήταν απίστευτο γιατί πήραμε και την πρόκριση στον τελικό. Ήταν οι δικοί μου εκεί και το ότι μοιραστήκαμε αυτό το συναίσθημα ήταν μοναδικό.»

Για μια ξεχωριστή στιγμή με μικρό φίλαθλο της Μπρέντα:

«Είδα τυχαία το βίντεο ενός παιδιού να κλαίει επειδή θα έφευγα από την Μπρέντα. Τον συνάντησα και του έδωσα δώρα. Μου χάρισε ένα φυτό και το έχω ακόμα στο σπίτι μου στο Βέλγιο 10 χρόνια μετά. Κάθε φορά που το βλέπω ενώ μεγαλώνει χαμογελάω. Αυτές οι μικρές στιγμές και οι αναμνήσεις που προσφέρουν είναι που κάνουν ξεχωριστή την καριέρα μου.»

Για τη δύσκολη περίοδο στη Φέγενορντ και τη βοήθεια ψυχολόγου:

«Περνούσα μία δύσκολη περίοδο στην Φέγενορντ. Είχα καλή απόδοση αλλά δεν έπαιζα πολύ. Υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός με εξαιρετικούς συμπαίκτες. Σκόραρα συνέχεια και καθοριστικά γκολ αλλά δεν ένιωθα την αναμενόμενη χαρά. Αποφάσισα να πάω σε ψυχολόγο. Μιλούσαμε για όλα και είχαμε ωραία σύνδεση. Ένιωθα όλο και καλύτερα. Μετά φτάσαμε ως τον τελικό του Conference League και πέτυχα πολλά γκολ. Ακόμα δουλεύω μαζί του και πριν από λίγες εβδομάδες ήρθε στην Αθήνα να με επισκεφτεί. Είναι απαραίτητο ακόμα κι αν τα πράγματα πάνε καλά στη ζωή μου. Στις δύσκολες στιγμές πρέπει να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου, να έχεις εσύ τον έλεγχο.»

Για τις σπουδές στη Νομική:

«Σπούδαζα Νομική για δύο χρόνια προτού αφοσιωθώ στο ποδόσφαιρο. Πάντα μου κέντριζε το ενδιαφέρον. Ίσως ήταν ο τρόπος μου να αντιμετωπίσω το ενδεχόμενο να μη γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Άλλωστε πάντα η εκπαίδευση ήταν για μένα προτεραιότητα. Θα μπορούσα να γίνω και δικηγόρος σε ομάδα, το σκεφτόμουν. Είναι καλό όταν ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να κατανοήσει τι γράφεται στα συμβόλαιά του. Ο μάνατζέρ μου είναι επίσης δικηγόρος και κάνουμε καλό δίδυμο στις διαπραγματεύσεις (γέλια).»

Για τα μαθήματα ισπανικών που παρακολουθούσε:

«Γενικά πάντα με ενδιαφέρει να γνωρίζω καινούργια πράγματα. Ίσως το οφείλω στους γονείς μου που πάντα μου έβαζαν προκλήσεις. Στην Ουτρέχτη, ένα διάστημα που δεν έπαιζα πολύ, αναζητούσα ένα τρόπο να αλλάξω το μυαλό μου. Άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα ισπανικών σε τάξη συνταξιούχων που ήθελαν να ταξιδέψουν στη Λατινική Αμερική. Με βοήθησε αυτή η εμπειρία να μάθω πιο γρήγορα ιταλικά όταν πήγα στην Κρεμονέζε.»

Για την Αθήνα, την Ακρόπολη και το νέο γήπεδο:

«Λατρεύω που βρίσκομαι στην Αθήνα λόγω της αγάπης μου για την Αρχαία Ιστορία. Μερικές φορές η γυναίκα μου θέλει να κάνουμε απλώς μια βόλτα κι εγώ την τρέχω στα αρχαία. Έχω επισκεφτεί τους Δελφούς, την Επίδαυρο. Τρελαίνομαι να βλέπω όλα αυτά που μελετούσα στο σχολείο. Η Ακρόπολη είναι υπέροχη και νιώθεις αυτή την ενέργεια. Και η θέα της πόλης από εκεί είναι πανέμορφη. Χαίρομαι πολύ που θα τη βλέπουμε από το νέο μας γήπεδο.»

Για το γκολ μετά τον τραυματισμό του:

«Πάντα είναι υπέροχο να σκοράρεις. Αλλά σε εκείνο το παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ 1948 στη Σόφια με πλημμύρισαν πολλά συναισθήματα. Κοίταξα πίσω στο δύσκολο διάστημα που ήμουν εκτός, μετά την επέμβαση, τον πόνο, την δουλειά που χρειάστηκε να κάνω. Ήταν η πρώτη επιβράβευση της προσπάθειας. Κανονικά δεν θα έπαιζα σε εκείνο το ματς, αλλά ήμουν καλά στην προπόνηση και ο προπονητής με πήρε στην αποστολή. Λογικά θα έμπαινα για λίγα λεπτά, αλλά το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο.»

Για το γκολ που ονειρεύεται με τον Παναθηναϊκό:

«Πολύ δύσκολα ξεχωρίζω το καλύτερο γκολ της καριέρας μου. Ίσως αυτό στο Ολντ Τράφορντ με τη Ρέιντζερς. Είναι ιδιαίτερο να σκοράρεις σε αυτό το γήπεδο. Θυμάμαι κι αυτά με τη Φέγενορντ κόντρα στην Μαρσέιγ στον ημιτελικό του Conference, που ήταν όλοι μου οι φίλοι, η οικογένειά μου εκεί. Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν κι άλλα με τον Παναθηναϊκό και ελπίζω ένα από αυτά να γίνει το αγαπημένο μου. Να δώσει έναν τίτλο. Αυτό είναι ο στόχος μου.»

Για τη στιγμή που ξεχωρίζει με τη φανέλα του Παναθηναϊκού:

«Η πιο δυνατή στιγμή που έχω ζήσει στον Παναθηναϊκό είναι η πρόκρισή μας στην Τσεχία και οι πανηγυρισμοί μας με τον κόσμο μας που ήρθε εκεί και μετά στα αποδυτήρια. Όλη η ενέργεια ήταν μοναδική. Είναι πολύ φυσιολογικό για αυτόν τον σύλλογο να αγωνίζεται στην Ευρώπη αλλά ήταν δύσκολη η διαδρομή στα προκριματικά, γεμάτη ομάδες «παγίδες», με πολλές αλλαγές στην ομάδα μας.»

Για τη στήριξη που δέχθηκε από έναν φίλο του Παναθηναϊκού:

«Συναντώ συνέχεια φίλους του Παναθηναϊκού σε ολόκληρη την πόλη. Είναι παντού! Μου αρέσει πολύ που έρχονται και μου μιλάνε. Ειδικά τη δύσκολη περίοδο του τραυματισμού μου, με εμψύχωναν αφάνταστα. Θυμάμαι μια μέρα στο κέντρο συνάντησα κάποιον και μου είπε «Μην ξεχνάς ποιος είσαι, πιστεύουμε σε σένα και είμαστε δίπλα σου». Μου έχει μείνει αυτό και το συζητάμε συχνά με τη γυναίκα μου. Ήταν το κατάλληλο μήνυμα για μένα την ιδανική στιγμή.»

Για τον Νίστρουπ και το όνειρό του να κατακτήσει τίτλους:

«Έχουμε τεράστια πίστη στους στόχους μας. Πιστεύω ότι ο Νίστρουπ ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η ομάδα. Είναι πολύ σύγχρονος προπονητής. Προσωπικά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται για το ποδόσφαιρο και το επιθετικό στυλ παιχνιδιού που δουλεύει. Ονειρεύομαι εδώ και πολύ καιρό να κατακτήσω ένα πρωτάθλημα και αυτός είναι ο λόγος που ήρθα στον Παναθηναϊκό. Θα έχει ειδικό βάρος και θα σημαίνει πολλά. Το όνειρό μου είναι να τελειώσω την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό, κατακτώντας τίτλους με αυτή τη φανέλα. Αυτό θα με έκανε απίστευτα υπερήφανο.»