Ιτούδης: "Ανατριχιάζω κάθε φορά που μπαίνω στο ΟΑΚΑ - Ευεργέτης ο Παύλος"

Ο Δημήτρης Ιτούδης μίλησε για όλους και για όλα σε ελληνική ιστοσελίδα και παρακάτω σας μεταφέρουμε τα όσα αφορούν τον Παναθηναϊκό.

Αναλυτικά, αυτά που είπε για το “τριφύλλι” στο SDNA:

Ερχόμαστε τώρα σε μια σεζόν, η οποία είναι περίεργη. Έχετε κάνει μια εντυπωσιακή πορεία με αποτελέσματα και θεαματικό μπάσκετ στη regular season και στο φιναλε της κανονικής περιόδου ξαφνικά έρχονται τραυματισμοί και ατυχίες, η μία πίσω από την άλλη. Όσα δεν είχατε όλη την κανονική περίοδο, έρχονται ξαφνικά μαζεμένα. Εκεί αρχίζει η ομάδα και έχει σημαντικές απώλειες, φαίνεται να χάνει τον ρυθμό της στο μεσοδιάστημα μεταξύ της κανονικής περιόδου και του Final Four. Τελικά, ήταν αυτό που κόστισε στο ένα ματς;

«Κοίτα, προφανώς δεν θέλω να χρησιμοποιώ δικαιολογίες. Δεν θέλω να χρησιμοποιώ ποτέ δικαιολογίες στη δουλειά μου. Θέλω να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να ξεπερνάμε αντιξοότητες, εμπόδια και τραυματισμούς. Όμως, δεν πρέπει να αποφύγουμε να μιλάμε και για τα δεδομένα και την ουσία. Ποια ήταν η ουσία; Να τα πάρουμε από την αρχή. Η κανονική η περίοδος, όπως είδες, ήταν ένας μαραθώνιος, όπως και η προηγούμενη. Κάναμε ρεκόρ, γιατί τρεις αγωνιστικές πριν από το τέλος της κανονικής περιόδου είχαμε εξασφαλίσει την πρώτη θέση. Δεν μπήκαμε στη διαδικασία να πούμε: “Τώρα είμαστε πρώτοι και δεν μας ενδιαφέρουν τα επόμενα τρία παιχνίδια” για να διαμορφώσουμε καταστάσεις. Τα προσεγγίσαμε και τα τρία ματς που έμεναν με επαγγελματική διάθεση. Μάλιστα, κερδίσαμε τα δύο από τα τρία. Κάναμε αρκετά καλή διαχείριση του χρόνου συμμετοχής στην κανονική περίοδο. Δυστυχώς, στα πλέι οφ με τη Χίμκι δύο πολύ σημαντικοί μας παίκτες, ο Νάντο Ντε Κολό και ο Κάιλ Χάινς, ήταν εκτός. Εγώ δεν θέλω να χρησιμοποιήσω δικαιολογίες. Ας πάρουμε όμως, τις ομάδες, που ήταν στα πλέι οφ. Ο αντίπαλός μας ήταν η Χίμκι. Ας βγάλουμε, λοιπόν, από τη Χίμκι τον Σβεντ και τον Γκιλ. Θεωρητικά το λέω. Δεν το εύχομαι να συμβεί σε κανέναν, μην παρεξηγηθώ. Ας βγάλουμε για παράδειγμα από τη Χίμκι τον Σβεντ και τον Γκιλ. Ας βγάλουμε από την Φενέρ τον Σλούκα και τον Βέσελι. Ας βγάλουμε από τη Ρεάλ τον Ντόντσιτς και τον Αγιόν. Ας βγάλουμε από τον Παναθηναϊκό τον Καλάθη και τον Γκιστ. Ας βγάλουμε από τον Ολυμπιακό τον Σπανούλη και τον Πρίντεζη. Μιλάω για δίδυμα αντίστοιχα σε impact του δικού μας. Είμαστε στα πλέι οφ, παίζουμε με μία πολύ ταλαντούχα ομάδα, η οποία είχε τον πρώτο σκόρερ της Euroleague (Σβεντ). Ήταν καλά δομημένη και έπαιζε καλό μπάσκετ. Σε αυτό το διάστημα κατορθώσαμε να κερδίσουμε τη σειρά με 3-1, χωρίς αυτούς τους δύο σημαντικούς παίκτες, οι οποίοι έκαναν αγώνα δρόμου για να επιστρέψουν. Στη διάρκεια των πλέι οφ δε, ο Λέο Βέστερμαν είχε πολλές ενοχλήσεις. Έπαιζε με ενέσεις, γιατί δεν είχαμε και τον Νάντο. Μάλιστα, ήταν καταλυτικός στο τέταρτο παιχνίδι, όταν κερδίσαμε εκτός έδρας και πήραμε την πρόκριση για το Final Four. Οι παίκτες οι δύο συν τον Λέο, προσπαθούσαν να κάνουν αγώνα δρόμου, για να είναι όσο το δυνατόν πιο έτοιμοι στο Final Four. Οι προπονήσεις, όμως, όσο και να παίρνεις έναν αθλητή που έχει θλάση και μάλιστα στο σημείο που είχε πέρυσι και πρόπερσι και ιδιαίτερα ο Κάιλ, που είναι βουνό και δεν είχε τέτοιου είδους τραυματισμούς, του αφήνει το σώμα του κάποια σημάδια. Ήταν αρκετά δύσκολο λοιπόν, να τους προσαρμόσουμε ξανά. Η υπερπροσπάθειά τους για να επανέλθουν ήταν τέτοια, που δεν υπήρχε περιθώριο για εμένα να μην τους υπολογίσω στη διαδικασία της προετοιμασίας του Final Four. Παίξαμε ένα παιχνίδι πριν από το Final Four με την Πάρμα, στο οποίο ήταν σε ένα καλό επίπεδο και οι δύο και έτσι πήγαμε στο Final Four».

 Έχοντας ζήσει 13 χρόνια στον Παναθηναϊκό, γιατί τα τελευταία έξι χρόνια, και παρά το γεγονός πως συνεχίζει μίας μορφής κυριαρχία στο ελληνικό πρωτάθλημα, είναι εκτός Final Four;

«Πρώτα από όλα είμαι απ’ έξω και ξέρεις ότι όσοι είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρουν. Η άποψή μου θα είναι πολύ επιδερμική και επιφανειακή. Αυτό που εγώ ζω ως αντίπαλος είναι ότι ο Παναθηναϊκός, όλα αυτά τα χρόνια, έχει μία ανοδική πορεία και στην Ευρώπη και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Δηλαδή δεν ξεκίνησε έτσι καθώς πέρασε ένα μεταβατικό στάδιο. Συχνά πλέον έχει αβαντάζ έδρας στα πλέι οφ, έχει μία ισχυρή έδρα, παίζει καλό μπάσκετ. Τώρα γιατί αποκλείστηκε… Γι’ αυτό είναι υπεύθυνοι αυτοί που χτίζουν την ομάδα και ξέρουν, η διοίκηση και οι προπονητές δηλαδή. Πάντως, και οι δύο ομάδες είναι πάντα παρούσες και ανάμεσα στις πιο δυνατές της Euroleague».

Στην τετραετία που είσαι στην ΤΣΣΚΑ, βλέπω ότι δεν έχεις μπει ποτέ σε διαδικασία διαπραγμάτευσης με παίκτη που είναι στον Παναθηναϊκό. Είναι θέμα σεβασμού και αρχής απέναντι στο κλαμπ ή τυχαίο περιστατικό;

«Όχι, είναι τυχαίο. Δεν έχει να κάνει με τον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό. Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα και το ξέρει πολύ καλά ο κόσμος. Τελειώνει η σεζόν και οι ατζέντηδες προτείνουν παίκτες. Εμείς ψάχνουμε επίσης την αγορά, το δίκτυο scouting μας το ίδιο, οι άλλοι προπονητές έρχονται σε μένα με προτάσεις. Όταν έρχονται κάποιοι ατζέντηδες και σου προτείνουν τον Χ παίκτη, ο οποίος μπορεί να ταιριάξει και σ’ εμάς τη δεδομένη χρονική στιγμή, θα το συζητήσουμε. Δεν έτυχε όμως να υπάρχει κάποιος αθλητής εντός ή εκτός συμβολαίου στον Παναθηναϊκό».

Θα ήθελα αν μπορείς, να μου περιγράψεις τον άνθρωπο Παύλο Γιαννακόπουλο με τρεις λέξεις.

«Προφανώς με τρεις λέξεις δεν μπορώ να τον περιγράψω. Θα μπορούσα να πω αυτό που αισθανόμουν, ότι εγώ κι μπορώ να τον έχω σαν δεύτερο πατέρα μου. Θέλω να πω γι’ άλλη μία φορά τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και να έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από τον κύριο Παύλο, τον πρόεδρο. Για μένα ήταν τιμή που συνεργάστηκα με αυτόν τον άνθρωπο. Μία τεράστια προσωπικότητα στον επιχειρηματικό χώρο πρώτα, ένας άνθρωπος που είχε ως βασικό γνώμονά του να βοηθά. Ήθελε να βοηθά κόσμο, αυτό είναι δεδομένο. Όταν ήρθα το 1999 να υπογράψω, ήταν κάτι ξεχωριστό ο τρόπος που επέλεγε. Αρκετές φορές με έπαιρνε τηλέφωνο για διάφορα θέματα, όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό. Για μένα λοιπόν, ήταν ανάγκη να είμαι παρών σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές της οικογένειάς του. Θεωρώ ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στο μπάσκετ. Μπορούμε να τον πούμε ευεργέτη στο μπάσκετ. Και στις δύσκολες περιόδους, που οι άλλοι μείωναν το μπάτζετ, ο κύριος Γιαννακόπουλος με την οικογένειά του και την ΒΙΑΝΕΞ στήριζαν τον Παναθηναϊκό. Ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς, το 2005, εμείς ήμασταν στο Final Four στην Μόσχα και διεκδικήσαμε ένα τρόπαιο. Τρεις λέξεις, λοιπόν; Μπασκετικός πατέρας, πρόεδρος και ευεργέτης του ελληνικού μπάσκετ».

Βλέπεις τον εαυτό σου μελλοντικά στον πάγκο του Παναθηναϊκού;

«Δεν μπορώ να βλέπω έτσι το μέλλον. Ο Παναθηναϊκός είναι ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της ζωής μου. Μιλήσαμε για τον κύριο Παύλο, μπορούμε να μιλήσουμε για τον κύριο Θανάση, τον κύριο Κώστα. Έφυγε και ο κύριος Κώστας πρόσφατα από τη ζωή, έφυγε και η αδερφή τους. Στον εναγκαλισμό που είχα με τον κύριο Θανάση, μου είπε: “Δημήτρη, έχασα το στήριγμά μου”. Ήταν στιγμές πολύ συγκινητικές. Είναι διαφορετικό να είσαι επαγγελματίας και να μιλάς και να σου λένε “κύριε Ιτούδη” και είναι διαφορετικό να ζεις σαν οικογένεια. Στον Παναθηναϊκό ήμασταν οικογένεια, ο Ζέλικο, εγώ, οι συνεργάτες, η οικογένεια Γιαννακόπουλου».

Κατά κάποιον τρόπο δηλαδή νιώθεις ακόμη και τώρα μέλος αυτής της οικογένειας;

«Προφανώς. Το ξέρει ο κόσμος, το ξέρει η οικογένεια. Ακόμη και στον τίτλο που κατέκτησα με την ΤΣΣΚΑ, αναφέρθηκα στον Παναθηναϊκό. Βγαίνει από την ψυχή μου αυτό το πράγμα. Δεν μπορείς να είσαι αγνώμων σ’ αυτή τη ζωή, πρέπει να ξέρεις από πού προέρχεσαι και πού βαδίζεις. Το πού θα πας θα το δείξει αυτή η ζωή. Μην κάνουμε σχέδια και γελά ο Θεός. Ας ζήσουμε το παρόν. Το παρόν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι ο Παναθηναϊκός αποτελεί ένα τεράστιο σωματείο που έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην ανάπτυξη του αθλήματος στην Ελλάδα. Έχει προσφέρει πολλούς αθλητές στις Εθνικές ομάδες, μικρές και Ανδρών. Μαζί με τον Ολυμπιακό, που τα τελευταία χρόνια έχουν χτίσει αυτή την αντιπαλότητα στο γήπεδο, βοηθούν στην εξέλιξη του αθλήματος και θα βοηθήσουν και την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Άρη, τις επαρχιακές ομάδες να εξελιχθούν. Η βοήθειά τους είναι τέραστια και στο κοινωνικό κομμάτι, γιατί και ο κύριος Παύλος και η σύζυγός του, η κυρία Δέσποινα, είχαν ως γνώμονα το να προσφέρουν και κοινωνικό έργο. Το ίδιο προφανώς και η μετέπειτα γενιά, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός δηλαδή προσφέρουν και κοινωνικό έργο ως σύλλογοι και οργανισμό. Αυτό είναι σημαντικό. Αυτό μπορώ να πω για τον Παναθηναϊκό. Είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο για εμένα. Το γεγονός ότι, όταν επιστρέφω ως αντίπαλος για 40 λεπτά με την ΤΣΣΚΑ στο ΟΑΚΑ, με χειροκροτά ο κόσμος, είναι κάτι που με κάνει να ανατριχιάζω. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να τους χειροκροτώ έναν-έναν».

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού

Συνδεθείτε στην ομάδα του Newspao.gr στο Viber Ακολουθείστε τo Newspao.gr στο Google News