Παναθηναϊκός ενδεκάδα: Οι πέντε που δεν αγγίζει ο Νίστρουπ και ο λόγος

Ο Νίστρουπ έχει καταλήξει σε μία βασική πεντάδα πίσω, στην οποία ποντάρει σταθερά. Η λογική είναι απλή: όταν μία άμυνα αρχίζει να αποκτά αυτοματισμούς, η συνεχής αλλαγή προσώπων μπορεί να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Η χημεία στα στόπερ έχει ανέβει, οι αποστάσεις με τους ακραίους αμυντικούς είναι καλύτερες και ο Παναθηναϊκός πλέον δεν δίνει τις ίδιες εύκολες φάσεις που παραχωρούσε στην αρχή της σεζόν. Για αυτό και η τεχνική ηγεσία δεν αισθάνεται ότι χρειάζεται να αλλάζει πρόσωπα απλώς και μόνο για να κάνει rotation.

Παράλληλα, πίσω υπάρχει και διαφορετικό επίπεδο εσωτερικού ανταγωνισμού σε σχέση με τη μεσοεπιθετική γραμμή. Παίκτες όπως ο Τσάπρας, ο Πάλμερ Μπράουν και ο Κάτρης περιμένουν την ευκαιρία τους, όμως δεν υπάρχει η ίδια πίεση διαχείρισης που συναντά κανείς πιο μπροστά.

Στη μεσαία γραμμή και στην επίθεση τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί υπάρχουν περισσότεροι ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου, περισσότερες απαιτήσεις και λιγότερος χώρος για συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς αλλαγές.

Ο Νίστρουπ, λοιπόν, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο ανάγκες. Από τη μία θέλει σταθερότητα στο κομμάτι του γηπέδου που του δίνει ασφάλεια και από την άλλη οφείλει να κρατά ενεργούς τους πολλούς ποιοτικούς παίκτες που διαθέτει πιο μπροστά.

Μέχρι στιγμής, η επιλογή να μην πειράζει πολύ την αμυντική βάση δικαιώνεται. Το δύσκολο θα είναι να διατηρηθεί αυτή η ισορροπία όταν το πρόγραμμα γίνει πραγματικά βαρύ.