Αυτός ο Παναθηναϊκός αρχίζει να αποκτά κάτι πολύ... επικίνδυνο

Το πιο δύσκολο για έναν αντίπαλο δεν είναι πάντα να σταματήσει έναν εξαιρετικό παίκτη. Είναι να μην ξέρει ποιον ακριβώς πρέπει να σταματήσει. Και ο Παναθηναϊκός αρχίζει σταδιακά να δημιουργεί ακριβώς αυτό το πρόβλημα.

Αν περιοριστεί ο φορ, υπάρχει ο Ουναΐ. Αν κλείσουν περισσότερο τον Μαροκινό, μπορεί να εμφανιστεί ο Κανγκουά από τον άξονα. Υπάρχουν ο Αντίνο και ο Λιβάι Γκαρσία, υπάρχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και λύσεις που επιτρέπουν στον Νίστρουπ να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο επιτίθεται.

Δεν έχει φτάσει ακόμη σε σημείο αγωνιστικής τελειότητας. Ούτε χρειάζεται να παρουσιαστεί έτσι η εικόνα.

Απέναντι στην Κηφισιά χρειάστηκε να περιμένει. Στην Καλαμάτα το παιχνίδι επίσης δεν άνοιξε εύκολα. Αυτό όμως που μέχρι τώρα κάνει τη διαφορά είναι ότι ακόμη και στις βραδιές όπου η ομαδική λειτουργία δεν φτάνει στο ανώτερο επίπεδο, κάποιος από τους ποιοτικούς ποδοσφαιριστές μπορεί να δημιουργήσει την καθοριστική στιγμή.

Ο Ουναΐ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Με τρία γκολ στα δύο προηγούμενα παιχνίδια και την ασίστ στην Καλαμάτα έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη επίδραση στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.

Το σημαντικό για τον Νίστρουπ είναι ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Το ρόστερ έχει περισσότερες πηγές γκολ και δημιουργίας, κάτι που μειώνει σημαντικά την εξάρτηση από έναν βασικό σκόρερ.

Αυτή η πολυφωνία έχει ήδη μεταφραστεί σε αποτελέσματα. Πέντε στα πέντε στο πρωτάθλημα, δύο νίκες στο Κύπελλο και οι καλοκαιρινές προκρίσεις δημιουργούν ένα σερί που δίνει στην ομάδα ηρεμία και αυτοπεποίθηση.

Η κορυφή τον Σεπτέμβριο δεν κρίνει τίτλους. Το ότι όμως ο Παναθηναϊκός μαζεύει όλους τους βαθμούς χωρίς ακόμη να έχει παρουσιάσει το ταβάνι του, είναι ένα δεδομένο που αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή.