Από το 4-4-2 στο 4-2-3-1: Γιατί αλλάζει επίπεδο ο Παναθηναϊκός

Η ποιότητα των ποδοσφαιριστών είναι το πρώτο πράγμα που φαίνεται όταν κοιτάζει κάποιος το φετινό ρόστερ του Παναθηναϊκού. Υπάρχει, όμως, και μία δεύτερη παράμετρος που μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική: η δυνατότητα του Τζέικομπ Νίστρουπ να αλλάζει τη μορφή της ομάδας του.

Στα παιχνίδια με ΠΑΟΚ και Κηφισιά ο Δανός τεχνικός χρησιμοποίησε 4-4-2, έχοντας δύο παίκτες στην κορυφή

Απέναντι στον Παναιτωλικό η εικόνα διαφοροποιήθηκε. Ο Ιμράν Λούζα και ο Ετιέν Καμαρά αποτέλεσαν το δίδυμο στη μεσαία γραμμή, με τον Αζεντίν Ουναΐ να κινείται σε πιο ελεύθερο ρόλο πίσω από τον Σίριλ Ντέσερς.

Αυτή η εναλλαγή δεν είναι λεπτομέρεια.

Ο Παναθηναϊκός διαθέτει πλέον αρκετούς ποδοσφαιριστές με διαφορετικά χαρακτηριστικά ώστε να μην είναι αναγκασμένος να παίζει κάθε Κυριακή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Μπορεί να χρησιμοποιήσει δύο επιθετικούς όταν θέλει μεγαλύτερη παρουσία μέσα στην περιοχή. Μπορεί να προσθέσει έναν δημιουργικό μέσο πίσω από τον φορ όταν χρειάζεται περισσότερο παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές.

Και κυρίως, ο Νίστρουπ αρχίζει να έχει επιλογές που του επιτρέπουν να αλλάξει ένα ματς χωρίς να περιμένει αποκλειστικά μία ατομική έμπνευση.

Υπάρχει ακόμη δρόμος μέχρι αυτή η ευελιξία να μετατραπεί σε πλήρως αυτοματοποιημένο παιχνίδι. Οι ισορροπίες όταν χάνεται η μπάλα και οι αμυντικές μεταβάσεις θα χρειαστούν ακόμη μεγαλύτερη δουλειά.

Αλλά για πρώτη φορά εδώ και καιρό, ο Παναθηναϊκός δεν μοιάζει να έχει απλώς μία καλή ενδεκάδα.

Μοιάζει να έχει διαφορετικές ενδεκάδες για διαφορετικά παιχνίδια.