Κοντούρης: Ο παίκτης που ίσως έχει αδικήσει περισσότερο ο Παναθηναϊκός

Ίσως τον δούμε την Πέμπτη και, ακόμη περισσότερο, στο μέλλον να διεκδικεί θέση στην ενδεκάδα. Γιατί, με βάση όσα έχουν δείξει μέχρι σήμερα Τσιριβέγια και Καμαρά, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μακροημερεύσουν ως βασικοί αν δεν ανεβάσουν σημαντικά την απόδοσή τους.

Ο Κοντούρης δεν είναι καθαρόαιμο εξάρι και ίσως θα ήταν λάθος να περιοριστεί αποκλειστικά στον χώρο μπροστά από τα στόπερ. Είναι ποδοσφαιριστής που σηκώνει κεφάλι, καλύπτει χώρους, τρέχει αρκετά και μπορεί να κάνει πολλές διαφορετικές δουλειές μέσα στο ίδιο παιχνίδι.

Για μια ομάδα είναι ευλογία να έχει έναν τέτοιο ποδοσφαιριστή στις τάξεις της. Όχι απαραίτητα επειδή θα κάνει κάτι θεαματικό κάθε φορά που θα ακουμπήσει την μπάλα, αλλά επειδή μπορεί να προσφέρει παντού, να κλείσει τρύπες, να βοηθήσει στη μετάβαση και να κρατήσει την ομάδα λειτουργική.

Δεν προκαλεί θύελλα ενθουσιασμού αν τον βλέπεις να παίζει, όμως δεν χρειάζεται κάθε παίκτης να είναι θεαματικός για να είναι χρήσιμος. Άλλωστε, σάμπως είναι καλύτεροι μέχρι στιγμής οι ξένοι συμπαίκτες του που αμείβονται ακριβότερα και σε αρκετά παιχνίδια δυσκολεύονται να κρατήσουν δυνάμεις μετά το 70’;

Ο Έλληνας μέσος είναι μια επένδυση χαμηλού ρίσκου που έκανε το κλαμπ πριν από μερικούς μήνες. Και από τα ελάχιστα δείγματα που μας έχει προσφέρει, έχει δείξει ότι μπορεί να σταθεί σε αυτό το επίπεδο, αρκεί να πάρει πραγματικές ευκαιρίες και όχι απλώς ολιγόλεπτες συμμετοχές.

Σε ένα σύνολο που αυτή την περίοδο διαθέτει σχετικά αργό κέντρο και δεν έχει πάντα επάρκεια δυνάμεων για ολόκληρο το 90λεπτο, η ενέργεια ενός νεαρού παίκτη που καλύπτει μέτρα, δεν φοβάται να ζητήσει μπάλα και μπορεί να παίξει περισσότερους από έναν ρόλους είναι πολύτιμη.

Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα ο Κοντούρης μοιάζει σε ένα βαθμό αδικημένος. Όχι επειδή πρέπει υποχρεωτικά να γίνει βασικός από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά επειδή έχει δείξει αρκετά ώστε να δικαιούται περισσότερο χρόνο και περισσότερες ευκαιρίες.

Και πολλές φορές, ειδικά σε μια ομάδα που ψάχνει φρεσκάδα, ένταση και περισσότερα τρεξίματα στον άξονα, η λύση μπορεί να βρίσκεται ήδη μέσα στο ρόστερ.

Δημήτρης Στρατής