Παναθηναϊκός: Μια «αυτοκτονία» προερχόμενη από συγκεκριμένους παράγοντες

Ο Παναθηναϊκός μπήκε το φετινό καλοκαίρι στα προκριματικά του Conference League με ένα μεγάλο «πρέπει» και μια τεράστια πίεση, καθώς για εκείνον όλες οι σειρές αγώνων έως τον τερματικό προορισμό είχαν ένα μόνο κανονάκι. Δεν υπήρχε αύριο, υπήρχε μόνο σήμερα κι όπως λέμε και στο… χωριό μου «do or die».

Οι πράσινοι παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν απέναντι σε Πάκσι και ΤΣΣΚΑ 1948 κατάφεραν να πάρουν το ροζ χαρτί και να προκριθούν εκατέρωθεν στις επόμενες φάσεις. Τα playoffs είναι εκείνο το τελευταίο βήμα προς τη γη της επαγγελίας. Δύο παιχνίδια, δύο τελικοί, μία ολόκληρη χρονιά για την Ευρώπη. Αυτό είναι για τον Παναθηναϊκό κι επειδή άπαντες το ξέρουν, πολύ σωστά ζήτησαν και την αναβολή στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με την Κηφισιά.

Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός στο μεγαλύτερο μέρος του χθεσινού παιχνιδιού ήταν εξαιρετικός. Μπορεί στο πρώτο ημίχρονο να μην έβαλε εντάσεις, όμως ήταν αρκετά διαβασμένος, περιόρισε αισθητά τον αντίπαλο και θα μπορούσε, έχοντας τις δικές του στιγμές, να προηγηθεί και στο σκορ. Κάτι τέτοιο δεν έγινε, καθώς ο Λιβάι Γκαρσία που ήταν ο πιο απειλητικός παίκτης του Τριφυλλιού δεν μπόρεσε να βρει στόχο παρά τα ρήγματα που δημιούργησε και τις εκτελέσεις που είχε.

Στο δεύτερο ημίχρονο όμως η εικόνα άλλαξε. Οι εντάσεις ανέβηκαν, ο Τεττέη πήρε τη σκυτάλη από τον Λιβάι με τη διαφορά ότι ο Έλληνας φορ ήταν κι εύστοχος. Δύο πανέμορφα γκολ, τρομερές ατομικές ενέργειες και μια εμφάνιση περίπου 20 λεπτών κυριολεκτικά και μεταφορικά… από άλλο πλανήτη! Ο Τεττέη σ’ αυτό το διάστημα ήταν ένας σέντερ φορ άλλου επιπέδου, πολύ ανώτερου από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας. Ωστόσο δεν μπορούσε να αντέξει 90′ λόγω του ότι είχε χάσει προπονήσεις και είχε ταλαιπωρηθεί από την υγεία του.

Για να λέμε την αλήθεια, το πρόβλημα όμως δεν ήταν ότι ο Τεττέη δεν μπορούσε να βγάλει 90 λεπτά. Το 2-0, δεν έγινε 2-2 λόγω αυτού. Ο Παναθηναϊκός προχώρησε σε μια ανεπανάληπτη «αυτοκτονία», καθώς έχασε μέσα από τα χέρια του ένα δικό του ματς. Κι αν κάποιος μου πει ότι ήρθε ισοπαλία το ματς, η απάντηση είναι απλή.

Όταν το σκορ είναι 2-0 μέχρι το 89′, με την εικόνα να δικαιολογεί πλήρως αυτό το σκορ, δε γίνεται να συμβαίνει ό,τι έλαβε χώρα στο ΟΑΚΑ και στο τέλος οι πράσινοι να μη γεύονται τη χαρά της νίκης. Δεν είναι ισοπαλία, είναι ήττα. Όχι στο αποτέλεσμα αλλά στη συνείδηση όλων, ακόμα και των παικτών.

Προφανώς και τίποτα δεν τελείωσε. Ο Παναθηναϊκός πάει να ρίξει στην Τσεχία μία ακόμη ζαριά. Αυτή τη φορά πρέπει να φέρει «εξάρες» κι όχι «ασσόδυο», προκειμένου να πιεί νερό, καθώς δε φτάνει μόνο το γεγονός ότι βρίσκεται στην πηγή. Η πρόκριση στη League Phase του Conference League είναι επιβεβλημένη για πολλούς και γνωστούς λόγους που έχουν αναλυθεί από την αρχή των προκριματικών αυτών άπειρες φορές.

Ο βασικός παράγοντας που έβαλε το χεράκι του, ώστε να λήξει το ματς ισόπαλο δε βρίσκεται στην πλευρά της Χράντετς Κράλοβε αλλά σ’ αυτή του Τριφυλλιού όσο περίεργο κι αν μπορεί να φανεί εκ πρώτης όψεως. Άλλωστε το είπε και ο Νίστρουπ μετά το τέλος του αγώνα: «Το φταίξιμο είναι δικό μας» κι εκεί ακριβώς κρύβεται όλο το νόημα, όλη η ουσία. Αρκεί όλο αυτό να ληφθεί υπόψη στον επαναληπτικό κι άπαντες να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις παίρνοντας την πρόκριση.

Η λέξη κλειδί στην όλη υπόθεση είναι η «διαχείριση». Ο Νίστρουπ έδειχνε να έχει διαβάσει τρομερά το παιχνίδι και να προχωράει σε μια πολύ καλή τακτική προσέγγιση. Ο Παναθηναϊκός ήταν κυρίαρχος, προηγούταν με 2-0 και άπαντες από την εικόνα που υπήρχε, ετοιμάζονταν να πανηγυρίσουν μια νίκη-χρυσάφι γιατί τοποθετούσε τους πράσινους με το 1,5 πόδι στη League Phase του Conference League.

Παρ’ όλα αυτά κάτι τέτοιο δεν ήρθε. Το ποδόσφαιρο προφανώς και δεν είναι δίκαιο άθλημα και προφανώς ο Παναθηναϊκός δεν πήρε όσα άξιζε, προφανώς δέχθηκε και δύο γκολ στα οποία ήταν άτυχος.

Αυτή όμως είναι η απόλυτη εξήγηση του αγώνα; Επίσης σίγουρα ήταν άτυχος ο Παναθηναϊκός; Ας βάλουμε λίγο τα πράγματα σε μια σειρά και ας τακτοποιήσουμε τις σκέψεις μας. Κάτι που πρέπει πρωτίστως να κάνει η ίδια η ομάδα από τον προπονητή έως τους παίκτες, γιατί το διακύβευμα είναι τεράστιο.

Αρχικά ο Τζέικομπ Νίστρουπ προτιμήσε να πάει σε μια δυάδα στο κέντρο με τους Τσιριβέγια-Καμαρά παρά τα αρνητικά στοιχεία που είχαν βγει στην επιφάνεια νωρίτερα στα προκριματικά. Στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα αυτή επιλογή βγήκε στον Δανό τεχνικό. Μάλιστα ο Ισπανός μέσος έκανε κι ένα εξαιρετικό παιχνίδι στο ρόλο του. Η μπάλα πέρασε πολλές φορές από εκείνον και μιλώντας με μπασκετικούς όρους, ο ίδιος αποτελούσε τον play maker της ομάδας.

Ωστόσο η απόφαση να κλείσει το παιχνίδι ο Παναθηναϊκός με το συγκεκριμένο δίδυμο στα χαφ ήταν λάθος και το αποτέλεσμα δικαιώνει αυτή την άποψη κι όχι την επιλογή του προπονητή του Τριφυλλιού. Μπορεί στη διάρκεια του παιχνιδιού να υπήρξαν ορισμένες ιδιαιτερότητες (δύο αναγκαστικές αλλαγές), ωστόσο οι αποφάσεις έπρεπε να είναι διαφορετικές με βάση και μ’ αυτά τα δεδομένα που πάντα μπορούν να συμβούν γιατί είναι μέρος του αγώνα.

Από το 75′ κυρίως κι έπειτα ο Παναθηναϊκός φώναζε ότι θέλει φρεσκάρισμα στο χώρο της μεσαίας γραμμής του. Ιδανικά θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί τόσο ο Τσέριν όσο και ο Κοντούρης. Δύο χαφ με εντάσεις, ταχύτητα, τρεξίματα. Ό,τι ακριβώς έλειπε εκείνη την ώρα από τους Τσιριβέγια-Καμαρά που είχαν κουραστεί υπερβολικά, ενώ και τα χαρακτηριστικά τους απέχουν πολύ από αυτά που διαθέτουν ο Σλοβένος με τον Έλληνα μέσο.

Το αποτέλεσμα της απόφασης να μη φρεσκαριστεί το κέντρο σίγουρα έχει ανάγνωση. Ο Νίστρουπ δεν ήθελε ν’ αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού του. Πίστευε πως αν η ομάδα παραμείνει ψηλά και συνεχίσει να πιέζει, τότε θα είναι safe και δε θα κινδυνέψει αρχικά, ενώ έπειτα θα βρει ευκαιρίες και για περισσότερα γκολ. Ωστόσο μια τέτοια απόφαση στο χρονικό σημείο της σεζόν που βρισκόμαστε με την ομάδα ακόμη να μη βρίσκεται στον απόλυτο βαθμό ετοιμότητας και γνωρίζοντας, σκάουτινγκ γίνεται, τις δυνατότητες του αντιπάλου (αθλητική και γρήγορη ομάδα στις μεταβάσεις) περιείχε τεράστιο ρίσκο και ήταν κόντρα στη λογική.

Οι Τσέχοι εντόπισαν το πρόβλημα και το κέντρο του Παναθηναϊκού έγινε ανοιχτή διάβαση με την ομάδα έχοντας και το 2-0, να κάνει αυθόρμητα και λόγω δυνάμεων αυτό που δεν ήθελε ο Νίστρουπ. Να δίνει χώρο και να παίζει με τη φωτιά. Η προειδοποίηση ήρθε και τα καμπανάκια πριν τη μείωση του σκορ είχαν χτυπήσει πολύ νωρίτερα. Όμως όσο και να ήθελε ο Παναθηναϊκός σ’ εκείνο το σημείο του αγώνα να κάνει το αντίθετο απ’ αυτό που έπραττε, δεν μπορούσε. Είχε παραδώσει πνεύμα. Ακόμα και στο 2-1, η κατάσταση από μόνη της μαρτυρούσε πιθανό 2-2 κι όχι έλεγχο από πλευράς Παναθηναϊκού ή πιο aggressive αντίδραση. Δηλαδή και τρίτο γκολ.

Βέβαια εκτός από το κομμάτι των τακτικών λαθών του προπονητή, ο Παναθηναϊκός πληγώθηκε και από τη συμπεριφορά ορισμένων παικτών του ή αν θέλετε μιας συνολικής κακής προσπάθειας, για να φτάσει στο σημείο να χάσει τη νίκη μέσα από τα χέρια του και να βάλει σε μπελάδες τον ίδιο του, τον εαυτό.

Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, θες και την τύχη με το μέρος σου. Προφανώς και το κομμάτι αυτό παίζει τεράστιο ρόλο. Όμως επειδή το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις, η άλλη του όψη αναφέρει ότι την τύχη πολλές φορές την προκαλείς με τις πράξεις σου κι ο Παναθηναϊκός στο χθεσινό παιχνίδι δεν την προκάλεσε ποτέ.

Μπορεί το πρώτο γκολ να μπαίνει από… μπιλιάρδο, ωστόσο ο Κάτρης καλύπτει τον Ουμάρ που στη συνέχεια σκοράρει για τον απλό λόγο ότι ενώ οι συμπαίκτες του τραβήχθηκαν μπροστά, εκείνος ξεχάστηκε. Το αρνητικό ήταν ότι δεν το έκανε μόνο εκείνη τη φορά χθες. Γενικότερα ο Έλληνας αμυντικός αδράνησε και σε άλλες φάσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσει την αντίδραση του προπονητή του.

Όσον αφορά το δεύτερο γκολ κι εδώ γίνεται σοβαρό λάθος. Μετά την εκτέλεση φάουλ, η μπάλα κοντράρει στο τοίχος, όμως ο Κυριακόπουλος καλύπτει τον Ουμάρ που σκόραρε και τα δύο γκολ της Χράντετς Κράλοβε με αποτέλεσμα να κρατήσει ζωντανή τη φάση και να δεχθεί το Τριφύλλι την απόλυτη ψυχρολουσία.

Έτσι λοιπόν, δεδομένα ο Παναθηναϊκός δέχθηκε δύο γκολ από κόντρες, όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν 100% άτυχος, καθώς και στις δύο περιπτώσεις έχει κάνει σημαντικά λάθη, ενώ ελέγχεται και η απόφαση του Καμαρά να κάνει το φάουλ στο δεύτερο γκολ στο σημείο που το έκανε. Ένα γεγονός που προήλθε φυσικά επειδή ο Γάλλος δεν είχε ανάσες και όταν το σώμα δεν ακολουθεί, θολώνει και το μυαλό.

Με λίγα λόγια όλοι γνωρίζουμε την κεντρική και βασική φιλοσοφία του Νίστρουπ και δεν πρόκειται να πάψει να την έχει. Θέλει να την υπηρετήσει πιστά και στον Παναθηναϊκό γιατί ξέρει καλά να τη δουλεύει στις προπονήσεις και να την περνάει μέσω των ομάδων του στο χορτάρι.

Όμως, το έχει πει και ο ίδιος, σ’ αυτή την εποχή μετράει το αποτέλεσμα κι αυτό είναι οι προκρίσεις. Για να έρθει το αποτέλεσμα, λοιπόν, θα πρέπει, όταν το απαιτεί το ματς, να γίνεται διαφοροποίηση ακόμα και στις βασικές αρχές. Διαφορετικά ο Παναθηναϊκός θα παίζει με τη φωτιά και όπως έγραψα παραπάνω, ο κίνδυνος να «καεί» είναι τεράστιος, διότι δεν υπάρχει περιθώριο λάθους.