Δεν είναι όλα «μαύρα» στον Παναθηναϊκό – Το ζήτημα που πρέπει να λύσει ο Νίστρουπ

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός πως μπορείς για μεγάλο διάστημα να παίζεις στο ρελαντί, να δείχνεις ότι έχεις τη δυνατότητα να πετύχεις άλλα δύο ή και τρία γκολ και, από τη στιγμή που θα δεχθείς ένα τέρμα, να αλλάζει τόσο πολύ η εικόνα και η αυτοπεποίθησή σου απέναντι σε μια ομάδα που, με βάση όσα έδειξε στα δύο παιχνίδια, ήταν σαφώς χαμηλότερου επιπέδου.

Είναι επίσης εντυπωσιακό ότι ο Παναθηναϊκός μετρά 2/2 προκρίσεις, έχοντας δύο νίκες και δύο ισοπαλίες στα πρώτα τέσσερα ευρωπαϊκά παιχνίδια του, κι όμως η συζήτηση γύρω από την ομάδα παραμένει πολλές φορές γεμάτη ειρωνεία και απαισιοδοξία. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένα κλαμπ όταν ακόμη και ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου του δυσκολεύεται να χαρεί τις προκρίσεις και περιμένει σχεδόν πάντα το επόμενο στραβοπάτημα.

Κατανοούμε απολύτως ότι ύστερα από τόσα χρόνια απογοητεύσεων είναι πολύ δύσκολο να φιλτράρεις τον θυμό σου. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει κουραστεί και απαιτεί. Όμως κάποια στιγμή πρέπει να γίνει και μια πιο ψύχραιμη ανάγνωση της κατάστασης, γιατί διαφορετικά κάθε δύσκολο δεκάλεπτο θα μετατρέπεται σε καταστροφή και κάθε ισοφάριση σε… τέλος του κόσμου.

Στη Βουλγαρία, για αρκετή ώρα, οι πράσινοι πίεσαν, πίεσαν ξανά και πανικόβαλαν ουκ ολίγες φορές την άμυνα των γηπεδούχων. Ο Αντίνο και ο Λιβάι ξεκινούσαν το πρέσινγκ ακόμη και από τον αντίπαλο τερματοφύλακα, επιδιώκοντας να οδηγήσουν τους Βούλγαρους σε λάθη και βιαστικές μεταβιβάσεις. Πίσω, οι Ολλανδοί κέρδιζαν τις περισσότερες προσωπικές μονομαχίες, ο Πένια ήταν σταθερός και συνολικά ο Παναθηναϊκός έδειχνε να ελέγχει την κατάσταση.

Κι όμως, μία στιγμή απροσεξίας ήταν αρκετή για να δημιουργήσει τελείως διαφορετικό σκηνικό. Το ενδεχόμενο της παράτασης ξαφνικά έγινε εφιαλτικό, ιδιαίτερα από τη στιγμή που όσο περνούσε η ώρα οι δυνάμεις άρχισαν να εγκαταλείπουν τους παίκτες. Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο ζήτημα: όχι τόσο ότι δέχθηκε το γκολ, αλλά ότι για ένα διάστημα έμοιαζε να χάνει την πίστη του σε όσα έκανε σωστά μέχρι εκείνο το σημείο.

Αν οι Βούλγαροι κατάφερναν τελικά να πάρουν την πρόκριση, θα μιλούσαμε για την απόλυτη ποδοσφαιρική κλοπή. Το τριφύλλι πέρασε ξώφαλτσα από μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση, αλλά τελικά τη γλίτωσε και συνέχισε στην Ευρώπη. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Από εδώ και πέρα, όμως, ενόψει των πλέι οφ, πρέπει να δουλέψει κυρίως στο μυαλό του και στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τις δύσκολες στιγμές μέσα στο παιχνίδι.

Δυνατότητες υπάρχουν. Ο Ντε Φράι και ο Πένια προσθέτουν προσωπικότητα, το κύρος και η ποιότητα των Γκαρσία και Ντέσερς είναι μια χαρά για παιχνίδια επιπέδου Conference League, ενώ μένει να δούμε τι μπορεί να δώσει ο Κάνγκουα και φυσικά περιμένουμε ακόμη μία-δύο κινήσεις στη μεσαία γραμμή.

Τέλεια δεν είναι όλα και κανείς δεν χρειάζεται να παρουσιάζει μια εξιδανικευμένη εικόνα. Υπάρχουν αδυναμίες, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να διορθωθούν και υπάρχει ακόμη δρόμος. Από την άλλη, όμως, η κατάσταση δεν είναι τόσο μαύρη όσο θα μπορούσε να πιστέψει κάποιος διαβάζοντας τα βιτριολικά σχόλια που εμφανίστηκαν μέσα σε λίγα λεπτά από τη στιγμή που οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν.

Ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε. Και τώρα χρειάζεται να κρατήσει τα καλά, να δουλέψει τα κακώς κείμενα και, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, να αρχίσει να πιστεύει περισσότερο στον ίδιο του τον εαυτό όταν ένα παιχνίδι στραβώνει.

Δημήτρης Στρατής