Παναθηναϊκός: Η ατάκα-καμπανάκι του Νίστρουπ και η μεταγραφή που δεν μπορεί να περιμένει

Ο Παναθηναϊκός έμεινε στο 1-1 με την ΤΣΣΚΑ 1948 στο ΟΑΚΑ και πλέον η πρόκριση στα playoffs του Conference League θα κριθεί στη ρεβάνς της Σόφιας.

Το αποτέλεσμα από μόνο του δεν καταδικάζει τίποτα. Οι «πράσινοι» έχουν ακόμη δεύτερο παιχνίδι, διαθέτουν ανώτερη ποιότητα από τους Βούλγαρους και μπορούν να πάρουν την πρόκριση. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως η εικόνα της ομάδας φανερώνει ξανά την ίδια αδυναμία.

Ο Παναθηναϊκός δείχνει πως δυσκολεύεται πολύ στο πιο κομβικό σημείο του γηπέδου. Στη μεσαία γραμμή. Εκεί όπου χρειάζεται ένταση, δύναμη, γρήγορη ανάκτηση της μπάλας και καλύτερη σύνδεση ανάμεσα στις γραμμές.

Στα δύο παιχνίδια με την Πάκσι και στο πρώτο ματς με την ΤΣΣΚΑ 1948, το «τριφύλλι» δεν είχε την απαραίτητη σκληράδα στον άξονα. Όταν έχανε την κατοχή, άφηνε χώρους. Όταν έπρεπε να ξανακερδίσει μέτρα, δεν το έκανε με την ταχύτητα που απαιτείται.

Δεν είναι τυχαίο πως ο Τζέικομπ Νίστρουπ στάθηκε ακριβώς σε αυτό μετά το παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ 1948: «Δεν είχαμε μομέντουμ και όταν χάναμε την μπάλα δεν μπορούσαμε να την ανακτήσουμε».

Αυτή η ατάκα περιγράφει σε μεγάλο βαθμό το βασικό ζήτημα του Παναθηναϊκού. Η ομάδα μπορεί να κυκλοφορήσει την μπάλα, μπορεί να βρει διαστήματα ελέγχου, αλλά όταν το παιχνίδι ανοίγει, η μεσαία γραμμή δεν λειτουργεί ακόμη με την ένταση που χρειάζεται.

Ο Ετιέν Καμαρά αποκτήθηκε για να δώσει δύναμη μπροστά από τα στόπερ. Μέχρι τώρα, όμως, το πιο σταθερό στοιχείο που έχει βγάλει είναι η συμμετοχή του στην κυκλοφορία.

Στον επαναληπτικό με την Πάκσι είχε 86% επιτυχία στις πάσες, ενώ απέναντι στην ΤΣΣΚΑ 1948 έφτασε στο 92%. Τα νούμερα δείχνουν καθαρότητα με την μπάλα, όχι όμως και κυριαρχία στις μονομαχίες.

Εκεί βρίσκεται το μεγάλο θέμα. Στα συγκεκριμένα παιχνίδια ο Γάλλος χαφ έχει κερδίσει μόλις 3 από τις 17 μονομαχίες που έδωσε. Για έναν παίκτη που ήρθε για να προσθέσει σκληράδα, το στοιχείο αυτό δεν περνά απαρατήρητο.

Ο Πέδρο Τσιριβέγια, από την πλευρά του, είναι γνωστό τι μπορεί να δώσει. Είναι χαφ που βοηθά στην πρώτη πάσα, έχει ποιότητα στο passing game και μπορεί να οργανώσει, όμως δεν είναι ο παίκτης που θα ανεβάσει την ένταση και θα αλλάξει την αμυντική συμπεριφορά της ομάδας.

Κόντρα στην ΤΣΣΚΑ 1948 μπήκε σε μόλις 4 μονομαχίες και κέρδισε τη μία. Άρα ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να έχει στον άξονα παίκτες με ποιότητα στην μπάλα, αλλά όχι αρκετούς με στοιχεία «μάχης».

Γι’ αυτό και ο Αντριάνο Γιάγκουσιτς ξεχωρίζει τόσο έντονα. Δεν είναι μόνο το γκολ του, ούτε μόνο η ποιότητά του κοντά στην περιοχή. Είναι η ενέργεια που βγάζει, το νεύρο στις φάσεις και η διάθεσή του να μπει στις μονομαχίες.

Στην εκτός έδρας νίκη με την Πάκσι είχε 6 κερδισμένες μονομαχίες σε 9 προσπάθειες. Στη ρεβάνς μπήκε σε 13 και πήρε τις 8. Με την ΤΣΣΚΑ 1948 είχε 3 κερδισμένες σε 9. Ακόμη κι έτσι, δίνει κάτι που λείπει συνολικά από τη μεσαία γραμμή.

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται άμεσα έναν χαφ που θα συνδέει τις γραμμές, θα πατά περιοχή, θα αντέχει στις επαφές και θα βοηθά την ομάδα να μην κόβεται στα δύο όταν χάνει την μπάλα.

Η αναμονή για τον Ματίας Γένσεν έχει κρατήσει πίσω το θέμα του «8». Ο Δανός είναι περίπτωση που μπορεί να ανεβάσει επίπεδο τη μεσαία γραμμή, όμως ο χρόνος πιέζει και τα επίσημα παιχνίδια δεν περιμένουν.

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει πολυτέλεια να φτάσει βαθιά στον Αύγουστο χωρίς να έχει κλείσει τη συγκεκριμένη εκκρεμότητα. Η θέση αυτή είναι κομβική για το σχέδιο του Νίστρουπ και για την προσπάθεια της ομάδας να μπει στη League Phase.

Ο Άνταμ Τσέριν έχει δείξει τα προηγούμενα χρόνια πως μπορεί να σταθεί, όμως δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του όλο το βάρος του βασικού χαφ που θα αλλάξει επίπεδο τον άξονα. Ο Κινγκς Κάνγκουα έρχεται με καλές συστάσεις, αλλά δεν μοιάζει στα χαρτιά με την κίνηση που θα λύσει μόνη της το βασικό πρόβλημα.