Αυτό ήταν το χειρότερο από όλα για τον Παναθηναϊκό κόντρα στην ΤΣΣΚΑ 1948

Το πιο ανησυχητικό για τον Παναθηναϊκό στο παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ 1948 δεν ήταν τόσο το τελικό 1-1. Υπάρχει ακόμη η ρεβάνς στη Σόφια, όπου οι «πράσινοι» μπορούν να βγάλουν αντίδραση, να παρουσιαστούν καλύτεροι και να πάρουν την πρόκριση στα playoffs του Conference League.

Ούτε η μέτρια εικόνα σε άμυνα και δημιουργία ήταν από μόνη της το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το πιο βαρύ στοιχείο ήταν πως ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να συνεχίζει από εκεί που είχε σταματήσει στη ρεβάνς με την Πάκσι.

Σαν να μην υπήρξε ουσιαστική τομή ανάμεσα στα δύο παιχνίδια. Οι ίδιες αδυναμίες εμφανίστηκαν ξανά, με παρόμοιο τρόπο και σε παρόμοιες συνθήκες, απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν τρόμαζε ποιοτικά, αλλά ήξερε τι ήθελε μέσα στο γήπεδο.

Προφανώς, υπάρχουν ελαφρυντικά. Ο Παναθηναϊκός χτίζεται από την αρχή, ο Τζέικομπ Νίστρουπ βρίσκεται λίγες εβδομάδες στην Αθήνα και η ομάδα ακόμη ψάχνει αυτοματισμούς, ρόλους και ισορροπίες.

Αυτό, όμως, δεν αλλάζει την ουσία. Όταν επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη, ακόμη και σε αυτή την περίοδο της σεζόν, τότε ο κίνδυνος μεγαλώνει. Ειδικά απέναντι σε ομάδες που περιμένουν χαμηλά, κλείνουν τους χώρους και ψάχνουν δύο-τρεις στιγμές στην κόντρα.

Ο Παναθηναϊκός είχε πρόβλημα ξανά στη διαχείριση της μπάλας κοντά στην περιοχή του. Δεν καθάρισε φάσεις, δεν απομάκρυνε με σιγουριά στα κόρνερ και έδωσε στην ΤΣΣΚΑ 1948 ένα διάστημα πίεσης που δεν έπρεπε να της επιτρέψει.

Μέσα από αυτή την πίεση ήρθε και η ισοφάριση. Σε μια φάση όπου η άμυνα δεν λειτούργησε σωστά, με κακές αντιδράσεις και λάθος τοποθετήσεις, οι Βούλγαροι βρήκαν τον χώρο που έψαχναν και έκαναν το 1-1.

Το γκολ ήρθε σε σημείο που ο Παναθηναϊκός είχε ήδη προλάβει να προηγηθεί με τον Αντριάνο Γιάγκουσιτς και να δείξει πως μπορεί να ελέγξει το παιχνίδι. Αντί να πατήσει πάνω στο 1-0, όμως, έχασε μέτρα, καθαρό μυαλό και ένταση.

Ακόμη πιο σημαντικό είναι το θέμα της αμυντικής μετάβασης. Κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός έχανε την μπάλα, υπήρχαν μεγάλοι χώροι για την ΤΣΣΚΑ 1948, με τους φιλοξενούμενους να μπορούν να φύγουν επικίνδυνα στην αντεπίθεση.

Ο Ινιάκι Πένια χρειάστηκε να επέμβει στο δεύτερο ημίχρονο για να κρατήσει την ομάδα του όρθια, σε φάση που θα μπορούσε να αλλάξει πλήρως την εικόνα του ζευγαριού.

Το πρόβλημα μπορεί να έχει πολλές εξηγήσεις. Η πολύ επιθετική διάταξη, οι πολλοί παίκτες πάνω από τη σέντρα, οι αποστάσεις όταν χάνεται η κατοχή και η συνολική λειτουργία της ομάδας πίσω από την μπάλα είναι στοιχεία που χρειάζονται δουλειά.

Υπάρχει και το ζήτημα των χαρακτηριστικών στον άξονα. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται περισσότερη ένταση, δύναμη και καθαρότητα στις αντιδράσεις του, ειδικά όταν το παιχνίδι σπάει και πρέπει να ανακτηθεί γρήγορα η ισορροπία.

Γι’ αυτό το χειρότερο από το 1-1 δεν ήταν το ίδιο το αποτέλεσμα. Ήταν η αίσθηση επανάληψης. Η εικόνα πως τα προβλήματα που είχαν ήδη φανεί δεν μειώθηκαν, αλλά εμφανίστηκαν ξανά σε ένα ακόμη ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Η ρεβάνς στη Σόφια δίνει στον Παναθηναϊκό την ευκαιρία να διορθώσει την κατάσταση. Όμως για να πάρει την πρόκριση, θα πρέπει να παρουσιάσει πολύ πιο ώριμη εικόνα, με καλύτερες αποστάσεις, λιγότερα κενά και μεγαλύτερη ουσία στο παιχνίδι του.