Παναθηναϊκός: Έτσι μπορεί να απογειωθεί ο Τεττέη

Αυτό από μόνο του λέει αρκετά, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως βρέθηκε σε μια ομάδα που δεν είχε σταθερότητα ούτε στο πλάνο ούτε στη συνολική της λειτουργία. Αν αγωνιζόταν σε ένα σύνολο με μεγαλύτερη ισορροπία, με πιο καθαρούς ρόλους και με αγωνιστική κατεύθυνση που δεν άλλαζε ανά δεκαπενθήμερο, είναι πολύ πιθανό το όνομά του να είχε ακουστεί ακόμη περισσότερο.

Παρ’ όλα αυτά, ο χρόνος είναι μπροστά του και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα. Τα πρώτα βήματα ήταν ενθαρρυντικά και άφησαν την αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός έχει στα χέρια του ένα project με προοπτική.

Βέβαια, στον Παναθηναϊκό η πραγματική καταξίωση έρχεται μόνο μέσα από τα τρόπαια, τα μεγάλα παιχνίδια και τα ατομικά ρεκόρ που συνοδεύουν την πορεία ενός παίκτη. Εκεί κρίνεται τελικά η ιστορία.

Ο θηριώδης στράικερ έχει μπροστά του ακόμη δουλειά, κυρίως στα τελειώματά του, γιατί εκεί βρίσκεται το επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξής του. Αν καταφέρει να μετατραπεί σε έναν φορ των 15-20 γκολ ανά σεζόν, τότε δεν θα αργήσει η στιγμή που θα προσελκύσει πολύ πιο δυνατές αγορές και θα ανοίξει τα φτερά του για άλλες πολιτείες. Το πακέτο υπάρχει, η βάση υπάρχει και η αίσθηση είναι ότι με τη σωστή καθοδήγηση μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα.

Η περασμένη σεζόν, πάντως, δεν τον βοήθησε όσο θα μπορούσε. Ο Ράφα σε αρκετές περιπτώσεις τον αδίκησε, καθώς τον σημάδευε με μακρινές μπαλιές από την άμυνα και τον ανάγκαζε να βγαίνει μακριά από τα αντίπαλα καρέ για να κυνηγήσει φάσεις που εξαρχής ήταν δύσκολες.

Έτσι, ένας παίκτης που πρέπει να ζει μέσα και γύρω από την περιοχή, συχνά έπαιζε σε συνθήκες που δεν αναδείκνυαν τα δυνατά του σημεία. Και αυτό είναι κάτι που φάνηκε. Γιατί άλλο να ζητάς από έναν φορ να τελειώνει φάσεις και άλλο να του ζητάς διαρκώς να σώζει “σκοτωμένες” μπάλες, έχοντας στην πλάτη του δύο και τρεις αντιπάλους.

Ο νέος προπονητής χρειάζεται να τον βάλει σε ένα διαφορετικό ποδοσφαιρικό πλαίσιο. Να τον κάνει να παίζει περισσότερο με πλάτη, να ζητά την μπάλα στα κατάλληλα σημεία και να δώσει σαφή εντολή στους χαφ να τον τροφοδοτούν συχνά. Όχι μόνο για να σκοράρει ο ίδιος, αλλά και για να χτίζεται μέσα από το ακούμπημα της μπάλας πάνω του ολόκληρη η επόμενη επίθεση. Αυτός ο τρόπος ανάπτυξης λείπει χρόνια από τον Παναθηναϊκό.

Είναι ένα μοντέλο παιχνιδιού που είχαμε δει σε μεγάλο βαθμό την εποχή του Μάρκους Μπεργκ, ενός ποδοσφαιριστή που ήξερε να παίζει και σαν κλασικός φορ και σαν δημιουργικός επιθετικός. Ο Αντρίκος δεν βρίσκεται ακόμη σε τέτοιο επίπεδο τεχνικής και συνολικής ωριμότητας, όμως δεν τον πήραν και τα χρόνια. Έχει όλο το περιθώριο να δουλέψει, να βελτιωθεί και να εξελίξει το παιχνίδι του.

Το βασικό, όμως, είναι άλλο: κάθε στράικερ δείχνει αλλιώς όταν πίσω και δίπλα του έχει παίκτες που ξέρουν να τον υπηρετούν. Όταν έχει μπαλαδόρους μέσους στα νώτα του και πλάγιους που τον σημαδεύουν σωστά και συχνά, τότε όλο το έργο του γίνεται πιο απλό και πολύ πιο αποδοτικό. Του δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσει γρήγορα ενέργεια μέσα στον αγώνα, να μπει με ορμή στις φάσεις, να αισθανθεί ότι η ομάδα τον ψάχνει και να αποκτήσει εκείνο το ψυχολογικό δέσιμο με το παιχνίδι που ξεχωρίζει τους φορ με αυτοπεποίθηση από εκείνους που παλεύουν μόνοι τους.

Είναι πολύ πιο εύκολο να συμβεί αυτό όταν ο επιθετικός δεν έχει ήδη καταναλώσει δυνάμεις κουβαλώντας μπάλα από το κέντρο ή τρέχοντας να διορθώσει χαμένες επιθέσεις. Ο Τεττέη χρειάζεται στήριξη, σωστές αποστάσεις γύρω του και μέσους που να διαβάζουν πότε πρέπει να παίξουν πάνω του και πότε να επιτεθούν στον χώρο που ο ίδιος δημιουργεί. Αν ο Νίστρουπ το οργανώσει σωστά, τότε ο Παναθηναϊκός μπορεί να πάρει πολλά από τον νεαρό φορ. Και όχι μόνο σε επίπεδο αριθμών, αλλά και σε επίπεδο συνολικής λειτουργίας, έντασης και επιθετικής ταυτότητας.

Γιατί ο Τεττέη δείχνει πως έχει το χάρισμα να ξεσηκώνει, να δημιουργεί προσδοκία και να κουβαλά μια ποδοσφαιρική προοπτική που δεν περνά απαρατήρητη. Το θέμα είναι να του φτιαχτεί και το σωστό περιβάλλον, ώστε αυτή η προοπτική να μετατραπεί σε παραγωγή, ουσία και διάρκεια.