Κολοβέτσιος: «Ένας απίθανος τύπος με έναν προπονητή αμφιβόλου αξίας με “τελείωσαν” από τον Παναθηναϊκό»

Ο Δημήτρης Κολοβέτσιος, μέσα από τη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε στο Sportal.gr, γύρισε τον χρόνο πίσω και στάθηκε και στο πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό, μιλώντας με σεβασμό για το μέγεθος του συλλόγου, αλλά και με ξεκάθαρη ενόχληση για τον τρόπο που ολοκληρώθηκε η παρουσία του στην ομάδα.

Ο έμπειρος αμυντικός έδειξε πως κρατά τον Παναθηναϊκό σε πολύ υψηλή θέση, τονίζοντας ότι μέσα από την καθημερινότητα στον σύλλογο κατάλαβε ακόμη περισσότερο το ειδικό βάρος και τη δυναμική του. Παράλληλα, όμως, δεν έκρυψε ότι το τέλος του από το «τριφύλλι» του άφησε πικρία, όχι για την αποχώρηση καθαυτή, αλλά για τον τρόπο που αυτή ήρθε.

Η πιο δυνατή αποστροφή του αφορούσε εκείνη ακριβώς την περίοδο, όταν εξήγησε πώς πληροφορήθηκε ότι δεν υπολογιζόταν πλέον. «Ήρθε ένας απίθανος τύπος, ο Ρόκα, μαζί με έναν προπονητή αμφιβόλου αξίας και χωρίς καν να με δουν, χωρίς καν να τους γνωρίσω, με “τελείωσαν” από τον Παναθηναϊκό σε μία μέρα. Και το έμαθα, διαβάζοντας ένα χαρτί.»

Ο Κολοβέτσιος εξήγησε πως αυτό που τον πείραξε περισσότερο ήταν ότι δεν υπήρξε καμία ανθρώπινη επικοινωνία πριν από την απόφαση. Όπως περιέγραψε, περίμενε ένα πιο καθαρό και πιο σωστό κλείσιμο από έναν σύλλογο στον οποίο αισθάνεται ότι έδωσε πράγματα, ειδικά σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την ομάδα.

Μάλιστα, στάθηκε και στο γεγονός ότι εκείνος και άλλοι ποδοσφαιριστές είχαν βάλει πλάτη σε εποχές μεγάλης πίεσης, με οικονομικά και αγωνιστικά προβλήματα, προσπαθώντας να κρατήσουν όρθιο τον Παναθηναϊκό. Γι’ αυτό και το παράπονό του συνδέεται άμεσα με τη διαχείριση εκείνης της αποχώρησης και όχι με τον ίδιο τον σύλλογο.

Παρά τη σαφή ενόχλησή του για δύο συγκεκριμένα πρόσωπα, ο Κολοβέτσιος φρόντισε να διαχωρίσει τη στάση τους από τον Παναθηναϊκό ως οργανισμό. Γι’ αυτό και όταν μίλησε συνολικά για το «τριφύλλι», χρησιμοποίησε λέξεις που δείχνουν περηφάνια και αναγνώριση για όσα έζησε φορώντας τη φανέλα της ομάδας.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα όσων δήλωσε:

Ας πάμε λίγο πιο πίσω, χρονικά. Όταν έφυγες από τον Παναθηναϊκό για την Καισέρισπορ, με δεδομένο ότι δεν είχε φύγει ξανά στο εξωτερικό, φοβήθηκες;

Ναι, εννοείται ότι φοβήθηκα. Εννοείται ότι θεώρησα ότι παίρνω κάποιου είδους ρίσκο. Για τη συγκεκριμένη αγορά μιλάω, για την αγορά της Τουρκίας. Αλλά από την άλλη σκεφτόμουν ότι άμα πάω στην Τουρκία και παίξω και καθιερωθώ, θα μείνω στην Τουρκία. Όπως κι έγινε, τελικά.

Είχες την ωριμότητα να σκεφτείς έτσι εκείνη τη στιγμή;

Ναι. Είχα συνειδητοποιήσει τι πάω να κάνω και τι ήθελα να πετύχω. Αλλά δεν το κρύβω, ότι ήταν ένα ρίσκο. Η Καϊσέρισπορ ήταν για μένα τότε, κάτι τελείως άγνωστο. Η Τουρκία ήταν, για μένα, μια άγνωστη χώρα. Όταν πήγα, όμως και είδα τις εγκαταστάσεις, το γήπεδο και όλα αυτά, σκέφτηκα πως είχα μπροστά μου μια πολύ καλή ευκαιρία. Κατάλαβα πως έπρεπε να δουλέψω και να καθιερωθώ, για να την αρπάξω.

Ποιες ήταν οι εναλλακτικές σου σε εκείνο το χρονικό σημείο;

Υπήρχε ενδιαφέρον από Αυστρία και από Γαλλία. Και από Ρωσία, υπήρχε μία ομάδα. Αλλά με τον Πασχάλη Τουντούρη και τον Ανδρέα Κυριακόπουλο, καθίσαμε ότε και τα βάλαμε κάτω και αποφασίσαμε πως η Τουρκία είναι μία πολύ καλή αγορά.

Έπαιξε ρόλο το οικονομικό τότε στην απόφασή σου;

Έπαιξε, ναι.

Είδες, δηλαδή και μια ευκαιρία να κάνεις έναν καλό συμβόλαιο;

Εννοείται. Και αυτό το συνδύασα και με την προοπτική της χώρας. Δηλαδή, σκέφτηκα ότι αν πάω καλά στην Τουρκία, τα οικονομικά θα είναι πολύ καλύτερα.

Στενοχωρήθηκες που άφησες πίσω σου τον Παναθηναϊκό;

Ναι, φυσικά. Μεγάλη στενοχώρια. Μεγάλη πικρία, την οποία εννοείται, ότι δεν έβγαλα προς τα έξω. Μόνο στους δικούς μου ανθρώπους και στους συνεργάτες μου, τον Τουντούρη και τον Κυριακόπουλο. Δεν ήταν το ότι έφυγα από τον Παναθηναϊκό που με στενοχώρησε τόσο, όσο ο τρόπος με τον οποίο έφυγα. Ήρθε ένας απίθανος τύπος, ο Ρόκα, μαζί με έναν προπονητή αμφιβόλου αξίας και χωρίς καν να με δουν, χωρίς καν να τους γνωρίσω, με «τελείωσαν» από τον Παναθηναϊκό σε μία μέρα. Και το έμαθα, διαβάζοντας ένα χαρτί.

Το χαρτί αυτό πώς έφτασε στα χέρια σου;

Πριν καν πάω στο Κορωπί για προετοιμασία, μας είχαν δώσει τα γκρουπ, ώστε να πάμε για αιματολογικές. Με είχαν βάλει, λοιπόν, σε ένα γκρουπ, στο οποίο ήταν ακόμα νεαροί ποδοσφαιριστές προς παραχώρηση και παίκτες που ήταν δεδομένο πως θα έφευγαν από την ομάδα. Προφανώς, όλο αυτό δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν πολύ απότομο. Κανένας άνθρωπος από την ομάδα δεν με πήρε τηλέφωνο ή δεν με έπιασε να μου πει «Δημήτρη, υπάρχει αυτή η σκέψη, οπότε να είσαι έτοιμος». Θεωρώ ότι έδωσα πολλά στον Παναθηναϊκό και στο αγωνιστικό κομμάτι και στον οργανισμό, γενικότερα. Περάσαμε δύσκολες στιγμές, που έπρεπε να βάλουμε πλάτη. Φυσικά, υπήρξαν και όμορφες στιγμές, με κάποιες νίκες πολύ σημαντικές με τον Ολυμπιακό ή κάποιες άλλες μέσω των οποίων προσπαθήσαμε να ανεβάσουμε την εικόνα της ομάδας. Περίμενα ένα καλύτερο τέλος. Δεν κρατάω κακία, ασφαλώς, στους ανθρώπους του Παναθηναϊκού. Ξέρω καλά πως όλο αυτό ξεκίνησε από τους δύο ανθρώπους, στους οποίους αναφέρθηκα προηγουμένως.

Το συζήτησες ποτέ με κάποιον από τους δύο;

Ποτέ, μετά δεν ξανά είχα καμία επαφή.

Δεν θέλησες να ζητήσεις μία εξήγηση;

Όχι, εφόσον αυτοί επέλεξαν αυτόν τον τρόπο, κι εγώ δεν ήθελα να έχω καμία επαφή με αυτούς τους ανθρώπους. Κατάλαβα ότι είχαν άλλα πράγματα στο μυαλό τους. Δεν μπορώ να ξέρω αν ήταν κακοπροαίρετα, δεν θέλω να σκέφτομαι έτσι. Σίγουρα, όμως, είχαν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης και διαφορετικό τρόπο για να διαχειριστούν τα αποδυτήρια. Δεν μπορώ να ξέρω αν, για παράδειγμα, με έβλεπαν ως αντίπαλο σε όσα ήθελαν να κάνουν. Εγώ, πάντως, δεν ήθελα να δείξω τέτοιο πρόσωπο, δεν ήταν στις προθέσεις μου. Ως και σήμερα, δεν έχω καταλάβει τους λόγους που είχαν αυτή τη στάση απέναντί μου. Μπορεί να είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για μένα στον Παναθηναϊκό.

Υπήρχε μία πικρία για το ότι άντεξες στα δύσκολα και έφυγες όταν «έστρωσε» η κατάσταση;

Πικρία, δεν θα το έλεγα. Με πείραξε ο τρόπος αυτών των δύο. Από την άλλη, όμως, αισθάνθηκα περήφανος που ήμουν εκεί. Που σε ένα δύσκολο φεγγάρι της ομάδας ήμουν εκεί και τη στήριξα. Πολλά παιδιά βάλαμε πλάτη για την ομάδα.