Παναθηναϊκός: Αυτόν τον προπονητή χρειάζεται πραγματικά για την επόμενη μέρα

Ο κύκλος του Ράφα Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό δείχνει να κλείνει και πλέον το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι μόνο ποιος θα τον διαδεχθεί. Η ουσία βρίσκεται στο αν η επόμενη επιλογή θα μπορέσει να δώσει πνοή στην ομάδα και να φέρει ξανά τον κόσμο πιο κοντά της.

Η συζήτηση γύρω από το αν έπρεπε ή όχι να συνεχιστεί η συνεργασία με τον Ισπανό τεχνικό έχει πρακτικά εξαντληθεί. Στο ποδόσφαιρο, όταν μια κατάσταση φτάνει στο τέλος της, το βάρος πέφτει αναγκαστικά στην επόμενη μέρα και στον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί από την αρχή το επόμενο βήμα.

Εκεί ακριβώς εμφανίζεται και το ιδιαίτερο στοιχείο που συνοδεύει διαχρονικά τον Παναθηναϊκό. Πρόκειται για μια ομάδα που δεν πορευόταν ποτέ ακολουθώντας το ρεύμα. Συχνά λειτουργούσε με τη δική της λογική, ακόμα και σε βαθμό που για πολλούς έμοιαζε με «τρέλας».

Αυτό το στοιχείο φαίνεται έντονα και στην ιστορία του πάγκου της. Αν κοιτάξει κανείς τους προπονητές που σημάδεψαν με επιτυχίες τον σύλλογο, θα διαπιστώσει ότι δεν ήταν απαραίτητα οι πιο προβεβλημένες ή οι πιο «φανταχτερό» επιλογές.

Ο Νίκος Νιόπλιας ήρθε από την Εθνική Ελπίδων και κατέκτησε πρωτάθλημα. Ο Γιτζάκ Σουμ είχε βέβαια έργο στη Μακάμπι Χάιφα, αλλά δεν είχε αντιμετωπιστεί ως κάποια εκκωφαντική επιλογή. Ο Χουάν Ραμόν Ρότσα ήταν «παιδί» του συλλόγου λόγω της ποδοσφαιρικής του διαδρομής, όχι επειδή είχε ήδη γράψει σπουδαία προπονητική πορεία.

Το ίδιο ισχύει και για τον αείμνηστο Γιάννη Κυράστα, έναν άνθρωπο που τότε αρκετοί δεν είχαν πιστέψει όσο θα έπρεπε. Παρ’ όλα αυτά, ήταν από εκείνους που έδωσαν αγωνιστική ταυτότητα, ένταση και ισχυρό δεσμό με τον κόσμο.

Εδώ βρίσκεται και το βασικό συμπέρασμα. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει ανάγκη αποκλειστικά από ένα «βαρύ» βιογραφικό. Χρειάζεται έναν προπονητή που θα μπορεί να σηκώσει το βάρος της ιδιαιτερότητας του συλλόγου, να εμπνεύσει τα αποδυτήρια και να φτιάξει ξανά αίσθηση ενότητας γύρω από την ομάδα.

Φυσικά, η προπονητική ικανότητα παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Δεν αρκεί μόνο η αύρα ή η σχέση με την εξέδρα. Όμως στον Παναθηναϊκό έχει φανεί πολλές φορές ότι η σύνδεση με τον οργανισμό και η δυνατότητα συσπείρωσης παίζουν εξίσου καθοριστικό ρόλο με το καθαρό βιογραφικό.

Γι’ αυτό και το κλαμπ οφείλει να προσέξει πολύ τι ακριβώς ζητά από την επόμενη επιλογή του. Μπορεί μια λύση από την Ισπανία ή την Πορτογαλία να αποδειχθεί εξαιρετική, αρκεί να έχει τα σωστά χαρακτηριστικά για αυτή τη συνθήκη. Από την άλλη, μια περίπτωση όπως του Σεμπαστιάν Λέτο δείχνει σε αρκετούς πιο κοντά στο προφίλ που θα μπορούσε να «κουμπώσει» καλύτερα στο σύνολο της κατάστασης.

Η αναφορά στο όνομα του Σεμπαστιάν Λέτο δεν σημαίνει ότι αποτελεί δεδομένη ή ειλημμένη απόφαση. Δείχνει όμως τη λογική που θα μπορούσε να εξυπηρετεί περισσότερο το «τριφύλλι», δηλαδή έναν άνθρωπο που να φέρνει προσωπικότητα, ταύτιση και προοπτική συσπείρωσης.

Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια ομάδα που μετρά πλέον 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Σε τέτοιες συνθήκες, ο επόμενος προπονητής δεν θα κριθεί μόνο από το τι έχει κάνει στο παρελθόν, αλλά από το αν μπορεί να βάλει ξανά τον Παναθηναϊκό σε κατάσταση πραγματικής πίστης.

Βέβαια, ο προπονητής μόνος του δεν αρκεί. Ο σύλλογος θα χρειαστεί και σωστές μεταγραφικές αποφάσεις, με παίκτες που να προσθέτουν ποιότητα, χαρακτήρα και ηγετική παρουσία. Μόνο έτσι μπορεί να στηριχθεί ουσιαστικά και ο άνθρωπος που θα αναλάβει τον πάγκο.

Η ουσία, λοιπόν, είναι απλή. Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να ψάξει το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της αγοράς μόνο και μόνο για την εικόνα. Πρέπει να βρει εκείνον που ταιριάζει αληθινά στο δικό του περιβάλλον και μπορεί να συμπληρώσει σωστά το παζλ της επόμενης ημέρας.