Παναθηναϊκός: Ποιοι είναι οι «σίγουροι» του Μπενίτεθ και ποιοι ανεβαίνουν στο rotation

Για μεγάλο κομμάτι της χρονιάς ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να αλλάζει συνεχώς. Όχι μόνο στην απόδοση, αλλά και στον τρόπο που παρουσιαζόταν: άλλο σχήμα, άλλες επιλογές, διαφορετική συμπεριφορά στο πρέσινγκ και στην ανάπτυξη, ακόμη και διαφορετικές “ιεραρχίες” μέσα στην ενδεκάδα.

Το τελευταίο διάστημα, όμως, φαίνεται πως αυτή η εικόνα αρχίζει να αποκτά πιο καθαρά περιγράμματα. Ο Ράφα Μπενίτεθ δείχνει να στηρίζεται σε κάποιες σταθερές που τις επαναλαμβάνει πιο συχνά, τόσο σε διάταξη όσο και σε πρόσωπα, προσπαθώντας να δώσει μορφή σε αυτό που θέλει να βλέπει από την ομάδα του.

Το πρώτο και πιο ξεκάθαρο στοιχείο είναι το σχήμα. Από τις αρχές του μήνα, και μετά το πρώτο παιχνίδι Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός πηγαίνει σταθερά σε 3-4-2-1. Πέντε σερί παιχνίδια έχουν παιχτεί με αυτό το “καλούπι”, παρότι κάθε φορά αλλάζουν λεπτομέρειες: ποιοι ξεκινούν, πώς χτίζεται η επίθεση, πότε πατάει γκάζι η πίεση και πότε η ομάδα μένει πιο οργανωμένη.

Το ίδιο σχήμα, όμως, δεν σημαίνει ίδιο παιχνίδι. Στο Φάληρο με τον Ολυμπιακό η προσέγγιση ήταν αλλιώτικη, κόντρα στη Βικτόρια Πλζεν διαφορετική, ενώ στο πρόσφατο ματς με τον ΟΦΗ υπήρξαν άλλες προτεραιότητες. Εκεί που φαίνεται μια κοινή γραμμή στα δύο τελευταία παιχνίδια είναι η διάθεση να κρατήσει ο Παναθηναϊκός περισσότερο την μπάλα, με πιο ελεγχόμενα κομμάτια στο ματς.

Από εκεί και πέρα, η δεύτερη σταθεροποίηση έχει να κάνει με τα πρόσωπα. Λόγω τραυματισμών, απουσιών και διαχείρισης, δεν υπήρξε μέχρι τώρα μια “κλειδωμένη” ενδεκάδα σε όλα τα παιχνίδια. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δείχνουν να είναι σταθερά μέσα στις βασικές επιλογές του Μπενίτεθ όταν είναι διαθέσιμοι.

Στην κατηγορία των παικτών που ξεχωρίζουν ως βασικές αναφορές, από πίσω προς τα μπροστά, μπαίνουν οι Αλμπάν Λαφόν, Ίνγκασον, Νταβίντε Καλάμπρια, Γιώργος Κυριακόπουλος, Τάσος Μπακασέτας, Αντίνο και Ανδρέας Τεττέη. Οι φορές που δεν βρέθηκαν όλοι μαζί στο αρχικό σχήμα είχαν να κάνουν κυρίως με καταπόνηση, μικροενοχλήσεις, ιώσεις ή τιμωρίες.

Δίπλα σε αυτούς, φαίνεται να χτίζεται ένα δεύτερο “πακέτο” παικτών που μπαίνουν όλο και πιο δυνατά στο rotation. Στα ματς εντός συνόρων έχουν πάρει περισσότερα λεπτά ο Γέντβαϊ και ο Κοντούρης, ενώ στην Ευρώπη συχνά βλέπουμε μεγαλύτερη χρήση του Τουμπά και (μέχρι τον τραυματισμό του) του Πάλμερ-Μπράουν.

Στο δημιουργικό/μεσοεπιθετικό κομμάτι, πλην του παιχνιδιού με τον ΟΦΗ, σε αρκετά ματς ο Μπενίτεθ έχει επιλέξει βασικό τον Ταμπόρδα, ενώ στο Europa League έχει ανέβει σε χρόνο συμμετοχής και ο Ρενάτο Σάντσες, περισσότερο απ’ ό,τι σε προηγούμενο διάστημα.

Υπάρχουν επίσης επιλογές που δεν ξεκινούν πάντα, αλλά δείχνουν να είναι “εργαλεία” για αλλαγή ρυθμού ή για διαφορετική προσέγγιση μέσα στο παιχνίδι. Σε αυτό το γκρουπ μπαίνουν πιο συχνά οι Σφιντέρσκι, Ζαρουρί, Πάντοβιτς, ενώ ακολουθούν οι Σιώπης, Τσέριν και Παντελίδης. Τα τελευταία παιχνίδια έδωσαν και λεπτά σε παίκτες όπως ο Κάτρης και ο Ερνάντεθ.

Αν κοιτάξει κάποιος συνολικά το πώς κινείται ο Μπενίτεθ τον τελευταίο μήνα, προκύπτει ένα βασικό σχήμα που επαναλαμβάνεται αρκετά και ένα δεύτερο σύνολο περίπου δέκα παικτών που μπαίνουν ενεργά στο rotation, είτε για φρεσκάρισμα είτε για προσαρμογή στις ανάγκες κάθε αγώνα.

Υπάρχει όμως και μια σημαντική υποσημείωση: εκτός αυτής της “κανονικότητας” βρίσκονται ποδοσφαιριστές που είτε επέστρεψαν πρόσφατα είτε μπαίνουν τώρα στην εξίσωση. Ο Τζούριτσιτς γύρισε μετά από τραυματισμό, ο Γιάγκουσιτς είναι σε στάδιο ενσωμάτωσης, ενώ προβλήματα τραυματισμών έχουν περάσει ή περνούν οι Τσιριβέγια, Πελίστρι, Γιάννης Κώτσιρας, Σισοκό και Ντέσερς. Αν ήταν όλοι διαθέσιμοι, οι ισορροπίες και οι “πρώτοι ρόλοι” στο rotation θα μπορούσαν να είναι διαφορετικοί, ειδικά σε θέσεις που σήμερα έχουν περιορισμένες εναλλακτικές.

Το συμπέρασμα είναι ότι, έστω και αργά, ο Μπενίτεθ δείχνει να πατά σε πιο συγκεκριμένες ιδέες και σε πιο καθαρή ιεραρχία παικτών. Και αυτή η τάση, όπως φάνηκε στα δύο τελευταία παιχνίδια, βοηθά τον Παναθηναϊκό να βγάζει πιο σταθερά κομμάτια μέσα στο γήπεδο.