Τρία στόπερ και δύο χαφ: Επιλογή ασφάλειας ή υπερβολή απέναντι στους μικρούς;

Δεν συμφωνούσαν όλοι οι σοφοί παντογνώστες ότι ο Ισπανός, που παρέλαβε ένα «ερείπιο», παίζει το κεφάλι του στη λεβεντογέννα; Πέρασε το πρώτο εμπόδιο, μένει η Πλζεν.

Εκεί η εικόνα σου από την αρχή της σεζόν δεν σου επιτρέπει να πεις ότι είσαι φαβορί. Εδώ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει στα ματσάκια με Λάρισες και Λεβαδειακούς, οπότε πώς να φουσκώσεις υπερβολικά στο πιο δύσκολο;

Καλό νέο η «απελευθέρωση» του Τετέη. Όσο σκοράρει, τόσο παίρνει αυτοπεποίθηση — το παν για τον φορ είναι το γκολ, με αυτό «αναπνέει», βελτιώνεται, και το βλέπεις στο κορμί του.

Κατά τα άλλα, στον αγώνα με τον ΟΦΗ δεν είδαμε τίποτα εξεζητημένο. Από προπονητικής άποψης, ο κόουτς μπορεί να πει κάποιος ότι κουράζει με τρία στόπερ και δύο αμυντικά χαφ απέναντι σε μικρές ομάδες.

Μπορεί να πει κάποιος άλλος ότι δεν παρουσιάζει κάτι καινούργιο. Ότι δεν ανοίγει πόρτες, δεν εξελίσσει και δεν βλέπει διαφορετικά πράγματα σε παίκτες που έχουν περισσότερα να προσφέρουν αν τους δει κάτω από άλλο πρίσμα (Παντελίδης ο πρώτος που έρχεται στο μυαλό).

Το τριφύλλι δεν παίζει κάτι εξεζητημένο. Διαθέτει όμως πολύ ταλαντούχα παιδιά, που δεν έχουν αυτοματισμούς αφού δεν γνωρίζονται χρόνια.

Ωστόσο ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες μπορεί να προσπεράσει τη Λειβαδιά στη μάχη της 4ης θέσης. Αλίμονο!