Παναθηναϊκός: Το σημάδι ότι γυρίζει σελίδα!

Στο φινάλε του 2025, στην Τούμπα, ο Παναθηναϊκός έδειχνε εγκλωβισμένος, χωρίς καθαρό σχέδιο και με εικόνα που δεν θύμιζε ομάδα ικανή να πατήσει γκάζι. Λίγες εβδομάδες αργότερα, το κλίμα στο χορτάρι μοιάζει τελείως διαφορετικό. Όχι επειδή λύθηκαν όλα ως δια μαγείας, αλλά επειδή μπήκαν στο παιχνίδι στοιχεία που έλειπαν καιρό: ένταση, τρεξίματα, επιθετικές κινήσεις με συνέχεια και μια αίσθηση ότι το «τριφύλλι» έχει ξανά σφυγμό.

Το διάστημα που μεσολάβησε δεν ήταν απλώς “μέρες”. Ήταν χρόνος δουλειάς. Ο Ράφα Μπενίτεθ πίεσε για μεγαλύτερη συνέπεια μέσα στο γήπεδο, αλλά και για καλύτερη νοοτροπία, κάτι που φαίνεται στον τρόπο που η ομάδα μπαίνει πια στις φάσεις. Παράλληλα, οι προσθήκες έφεραν αυτό που δεν αγοράζεται εύκολα: φρεσκάδα και δίψα. Ο Ανδρέας Τεττέη και ο Παύλος Παντελίδης έβαλαν από την πρώτη στιγμή ένταση στις κινήσεις και ταχύτητα στις μεταβάσεις, σε μια ομάδα που για μεγάλα κομμάτια της σεζόν έμοιαζε “βαριά”.

Το 3-0 με τον Πανσερραϊκό ήταν το πρώτο σημάδι. Όχι επειδή ο αντίπαλος έδωσε ασφαλές μέτρο σύγκρισης, αλλά επειδή στο μάτι έβλεπες διαφορετικό ρυθμό: περισσότερες κάθετες κινήσεις, πιο γρήγορες αποφάσεις, μεγαλύτερη διάθεση να πατηθεί περιοχή. Η συνέχεια ήρθε με ακόμα πιο πειστικό τρόπο κόντρα στον Άρη, σε ματς με παγίδες, απέναντι σε ομάδα που είναι σκληρή, μαζεύει χώρους και κάνει τη ζωή δύσκολη στους περισσότερους.

Κι όμως, ο Παναθηναϊκός δεν έμεινε σε “επαγγελματική” νίκη. Πήρε εμφατικό αποτέλεσμα, μπήκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson και έδωσε την αίσθηση πως το δεύτερο κομμάτι της χρονιάς μπορεί να έχει άλλη ιστορία.

Ο Μπενίτεθ έριξε στο τραπέζι ένα 4-4-2 που δεν το βλέπεις συχνά από τον Παναθηναϊκό, με ξεκάθαρη στόχευση: τρέξιμο, πλάτος, αλλαγές πλευράς και παιχνίδι σε υψηλότερη ταχύτητα. Οι Γιάννης Μπόκος και Παύλος Παντελίδης λειτούργησαν στα άκρα, ο Κάρολ Σφιντέρσκι σε ρόλο που “ένωνε” γραμμές και ο Ανδρέας Τεττέη στην κορυφή ως σημείο αναφοράς. Το αποτέλεσμα ήταν μια επιθετική λειτουργία πιο ζωντανή, με κινήσεις που έδιναν επιλογές και δεν άφηναν την ομάδα να κολλάει στο ίδιο μοτίβο.

Το μεγάλο κέρδος δεν ήταν μόνο οι φάσεις. Ήταν η αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός έπαψε να είναι προβλέψιμος και σταμάτησε να «σβήνει» όταν ανέβαινε μπροστά. Μπήκε συχνά στο κουτί, κέρδισε πέναλτι, δημιούργησε τελικές και, κυρίως, έδειξε ότι έχει τρόπο να κουράζει τον αντίπαλο αντί να κουράζει τον κόσμο του. Με λίγα λόγια, μετά από καιρό έμοιαζε να παίζει ποδόσφαιρο με συνέπεια και διάρκεια, όχι με σκόρπιες εκλάμψεις.

Στο κέντρο, ο Πέδρο Τσιριβέγια και ο Τάσος Μπακασέτας έδωσαν το πιο γεμάτο παιχνίδι της χρονιάς, καλύπτοντας χώρους, κερδίζοντας μονομαχίες και ανοίγοντας το γήπεδο. Ο Μπακασέτας το “σφράγισε” με χατ-τρικ, όμως η εικόνα της μεσαίας γραμμής είχε σημασία γιατί έδειξε ισορροπία και λειτουργία σε υψηλή ένταση, με ελάχιστα νεκρά διαστήματα.

Όσο για τους Τεττέη, Παντελίδη και Μπόκο, κέρδισαν το χειροκρότημα για τον τρόπο που έπαιξαν: με ένταση, με πείσμα, με διάθεση να μπουν σε μάχες. Μπορεί να τους έλειψε το γκολ, μπορεί κάποιες επιλογές να έδειξαν βιασύνη – λογικό όταν κυνηγάς το πρώτο σου τέρμα – αλλά η παρουσία τους δείχνει ότι ο Παναθηναϊκός απέκτησε επιτέλους μονάδες που “τραβάνε” την ομάδα σε μεγαλύτερο ρυθμό.

Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να πει ότι λύθηκαν όλα. Φάνηκαν ακόμη σημεία που χρειάζονται διόρθωση, ειδικά στην άμυνα, ενώ η ομάδα περιμένει και επιστροφές από τραυματισμούς, μαζί με κινήσεις στο μεταγραφικό παζάρι. Όμως η μεγάλη αλλαγή είναι ψυχολογική και αγωνιστική μαζί: ο Παναθηναϊκός αρχίζει να μοιάζει με ομάδα που ξέρει τι θέλει να κάνει με την μπάλα και χωρίς αυτήν.

Το επόμενο μεγάλο τεστ είναι η ΑΕΚ. Εκεί θα φανεί αν αυτή η άνοδος είναι απλώς ένα καλό διήμερο ή αν πράγματι μπαίνει βάση για σταθερότητα. Πάντως, το μήνυμα των τελευταίων παιχνιδιών είναι καθαρό: ο Παναθηναϊκός έβαλε ένταση, βρήκε ταχύτητα και δείχνει πως μπορεί να αφήσει πίσω του τις βαριές μέρες.