Σπυρόπουλος: «Δεν είναι πέναλτι στον Μπακασέτα - Ευτυχώς ο διαιτητής το έδωσε!»

Αναλυτικά ένα κομμάτι από όσα έγραψε στο SDNA:

«Το “πέναλτι” Μπακασέτα/Τάισον δεν είναι πέναλτι. Ο διαιτητής έδωσε πέναλτι. Ευτυχώς! Ειδάλλως, ποιος άντεχε άλλη μία φορά το κλασικό-εικονογραφημένο, εντελώς πληκτικό, after; “Δεν παίξαμε καλά. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να παίρνουμε ό,τι δικαιούμαστε.

Αμα το έδινε, θα ισοφαρίζαμε. Αμα ισοφαρίζαμε, θα βλέπαμε μετά”. Ευτυχώς λοιπόν, ο διαιτητής το έδωσε. Ο Παναθηναϊκός, πράγματι ισοφάρισε. Και είδαμε, και όλο το μετά.

Ευτυχώς για μας, ευτυχώς και για τον ΠΑΟΚ. Γκρίνιαξαν, όμως κέρδισαν ότι δεν έμεινε η παραμικρή υπόνοια μουτζούρας (για την αφόρητη, μετέπειτα, κατανάλωση) σε μία κρυστάλλινη νίκη.

Διαιτητή, μπορείς να παραπλανήσεις. Δημοσιογράφο, μπορείς να παραπλανήσεις. Ποδοσφαιριστή, πολύ πιο δύσκολο. Βλέπουμε παλαιούς ποδοσφαιριστές, τώρα ενεργούς στα media. Είναι άνθρωποι που νιώθουν την κάθε φάση, βιωματικά. Μπαίνουν νοερά στη θέση, είτε του αμυνόμενου είτε του επιτιθέμενου, το ίδιο κάνει. Ξέρουν.

Αντιλαμβάνονται όσο κανείς, αν ο παίκτης πέφτει από ένα πάτημα ή (η κρίσιμη διαφορά) αν, με το που ένιωσε πάτημα, αμέσως έπεσε. Στον δικό τους αξιακό κώδικα, το ένα είναι πέναλτι και το άλλο είναι θέατρο. Τέτοια “πέναλτι”, οι ποδοσφαιριστές τα (κατα)γελάνε.

Ο ποδοσφαιριστής εδώ, εκφράζει τι προσμένει το Ποδόσφαιρο από τον διαιτητή να αποφασίζει σε τέτοιες φάσεις. Αν διαιτητής στην Τούμπα ήταν ο Μπριχ, ένας Γερμανός var δεν θα έμπαινε καν στον κόπο να διακόψει τη ροή για να τον καλέσει σε review. Ο Μπριχ όμως, είναι ένας. Παίζει, με την προσωπικότητά του. Δεν παίζει, by the video.

Πολύ περισσότερο, δεν παίζει by the slow motion. Σε ένα “ελληνικό” παιγνίδι του, ο Μπριχ είχε κοντράρει σε μια-δυο φάσεις τον Αρη. Ο κύριος Καρυπίδης, όχι δεν τον πρόγκηξε, στο τέλος του ζήτησε να βγουν και σέλφι. Το πρόβλημα είναι οι…άλλοι 99 στους 100.»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ