Ο σημερινός Παναθηναϊκός με έναν φορ των 25-30 γκολ...

Υπήρξαν στιγμές στα παιχνίδια της Ευρώπης όπου ο τρόπος που το κλαμπ ενάλλασσε τις επιλογές ανάπτυξής του, βάζοντας συνεχώς μια νέα μελέτη στον αντίπαλο και αποτρέποντας τον να αποκωδικοποιήσει και να βρει ρυθμό, ήταν σεμιναριακός. Θέλετε από ανεβάσματα των μπακ;

Από “ποικιλίες” των εξτρέμ; Από τον τρόπο που έπαιρναν μαζί τους μπάλα κι αντιπάλους Τζούρισιτς, Μπερνάρ;

Από τις σπόντες που έπαιζαν με τους συμπαίκτες τους οι Σποράρ-Ιωαννίδης; Είναι πραγματικά δύσκολο αυτό να το πετύχεις στο ανώτερο επίπεδο που υπάρχει.

Χρειάζεται να είσαι καλά προπονημένος, άριστα διαβασμένος και προφανώς “ζεστός” στη σκέψη (ότι ισχύει και για ένα προπονητή που από τον πάγκο έχει δευτερόλεπτα να διαβάσει δεδομένα και επιβάλλεται να είναι διορατικός).

Ο Ιβάν γνωρίζει ότι η ομάδα του δεν έχει επιθετικό ταβάνι αλλά για να προκύψει πράξη εκτός απο θεωρία θα χρειαστεί οι στράικερ να αρχίσουν να πετάνε γκολ το ένα πίσω από το άλλο. Μπορούν; Αν όχι μια πολύ καλή προσπάθεια κινδυνεύει να πάει στράφι.