Παναθηναϊκός: Από το 2010 έχεις να δεις χαρά στην Ευρώπη

Λογικό να του λείπουν οι συγκινήσεις των διεθνών αγώνων. Εκείνα τα ματς με τους Ιταλούς ήταν η επιτομή της θεωρίας που λέει ότι μετά το τέλειο ακολουθεί το χάος.

Μόνο που στην περίπτωση εκείνη δεν έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα που “άδειασε” από την υπερπροσπάθεια κι αποκλείστηκε από τη Σταντάρ Λιέγης με κάτω τα χέρια, αλλά σύλλογο που βρέθηκε σε χαώδη κατάσταση από εκεί κι έπειτα: η διάλυση της πολυμετοχικότητας, η περιπέτεια του διαφαινόμενου πρωτοδικείου, οι ασταμάτητες αποτυχίες επί Αλαφούζου.

Εκείνη η ομάδα που ξεπάστρεψε τους τζιαλορόσι ήταν πιθανότατα η ακριβότερη που είχες ποτέ, μόνο που μαζί της ολοκληρώθηκε ένας μικρός κύκλος κι έκτοτε δεν λέει να ξανανοίξει άλλος.

Τα χρόνια περνούν, γενιές φεύγουν κι όμως εσύ παραμένεις κολλημένος στις αναμνήσεις δίχως καμιά σύγχρονη ομάδα να μπορεί να δημιουργήσει άλλες στον κόσμο.

Άλλη μια πρόκληση για τα παιδιά του Ιβάν.