Λαγωνικάκης: «Μας στοίχισε το γρήγορο γκολ με Άγιαξ - Απορροφούσε τους κραδασμούς ο Βαρδινογιάννης»

Ο σπουδαίος Ανδρέας Λαγωνικάκης ξεφυλλίζει τις σελίδες της καριέρας του και μιλάει για τον Παναθηναϊκό της Ευρώπης στη Sportday.

Αναλυτικά:

Φτάνουμε στο 1994, όπου πλέον έρχεται πάλι ο Παναθηναϊκός και δεν λες για δεύτερη φορά “όχι” στον Βαρδινογιάννη.

Ένιωθα διαφορετικά πλέον. Είχα βρει τα “πατήματά” μου στο ποδόσφαιρο, ήξερα ποιος είμαι και πλέον είχα πάρει τις εμπειρίες μου. Τότε τα παιδιά που φεύγανε από τις ακαδημίες για να πάνε σε μια ομάδα, δεν είχαν τα εφόδια που έχουν τα παιδιά σήμερα, που είναι πιο έτοιμα για να στελεχώσουν τις μεγάλες ομάδες των συλλόγων.

Τότε το να φύγω από τον Πανιώνιο που ήταν μια ομάδα που έπαιζε για να σωθεί ή να κυνηγήσει μια θέση την Ευρώπη και να πάω στον Παναθηναϊκό που ήταν μια ομάδα που πάλευε για το πρωτάθλημα, ήταν μεγάλη αλλαγή. Εγώ όμως το πίστευα ότι είχα τα φόντα για να παίξω.

Ουσιαστικά δηλαδή το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού δεν είχε ατονήσει ποτέ.

Ναι από την πρώτη φορά, οφείλω να πω ότι ο κ. Βαρδινογιάννης μου είχε πει ότι σέβεται την επιθυμία μου και ότι θα τα ξαναπούμε. Έτσι τα… ξαναείπαμε. Ήθελα όμως παρά το γεγονός ότι είχε πενταετία με τον Πανιώνιο να πάρει χρήματα και ο Πανιώνιος. Ο κύριος Βαρδινογιάννης πραγματικά έδωσε και αρκετά χρήματα στον Πανιώνιο. Δεν με πήρε τζάμπα δηλαδή.

Μπήκες λοιπόν σε μια ομάδα η οποία ένα χρόνο μετά έκανε μια εντυπωσιακή πορεία μέχρι τα ημιτελικά του Champions League.

Με έχουν ρωτήσει πολλοί για εκείνη την πορεία. Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή που δεν μπορείς να τα εκφράσεις με λόγια. Δεν μπορεί να μετρηθεί η χαρά. Ενώ είναι πλούσια η ελληνική γλώσσα, θεωρώ ότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις για να σου πω τι νιώθαμε. Πρέπει να το ζήσεις για να μπορέσεις να το καταλάβεις.

Ποιο ήταν το μυστικό σε εκείνη την ομάδα;

Υπήρχε ο κύριος Ρότσα, ο οποίος δεν ήταν ο πολύ αυστηρός. Ήξερε τις δυνατότητες του κάθε παίκτη και σε άφηνε να τις δείξεις. Στον ψυχολογικό τομέα μας έκανε να πιστεύουμε ότι δεν είχαμε καμία διαφορά από τους άλλους παίκτες. Βέβαια για να γίνει κάτι πάρα πολύ καλό, χρειάζεται ένα μείγμα. Ήμασταν εμείς αγαπημένοι, η διοίκηση ήταν κοντά μας, ο κόσμος μας στήριζε, οι άνθρωποι που δούλευαν στον Παναθηναϊκό, ο κύριος Μαυροκουκουλάκης ήταν όλοι δίπλα μας και μας στήριζαν. Όλοι ήταν χαρούμενοι.

Θέλω να μου πεις για εκείνη την πορεία, όπου ο Ρότσα είχε πει ότι θα γυρίσει με τα πόδια από το Πόρτο.

Εκείνες τις στιγμές μέσα στα αποδυτήρια, κανείς δεν σκέφτηκε εκείνη τη δήλωση. Ήταν τέτοια η χαρά μας για τη νίκη που το ξεχάσαμε. Όμως στο αεροπλάνο της επιστροφής έγινε η σχετική πλάκα και φυσικά το κλίμα ήταν υπέροχο. Πάντως με την δήλωσή του, μας έδειξε ότι αυτό που θα πετυχαίναμε εκεί, θα ήταν κάτι μεγάλο, όπως και ήταν φυσικά. Για να πετύχει μια ομάδα, πρέπει να είναι πραγματικά οικογένεια και να έχει στεγανά και να μην υπάρχουν διαρροές.

Πάμε τώρα να μου πεις και για το Αμστερνταμ…

Πάντα στο ποδόσφαιρο χρειάζεσαι και την τύχη. Σε άλλα αθλήματα, ο καλύτερος σχεδόν πάντα κερδίζει. Εμείς στο συγκεκριμένο παιχνίδι με τον Αγιαξ είχαμε και την τύχη μαζί μας.

Όταν ξεκίνησε την κούρσα ο Δώνης;

Ο κύριος Δώνης ήταν ένας εξαιρετικός παίκτης, ταχύτατος και στο τακτικό του κομμάτι τέλειος. Το φοβερό του προσόν ήταν η ταχύτητα και η αντίληψη του παιχνιδιού. Μάλιστα και το γήπεδο δεν ήταν στην καλύτερη κατάστασή του και αν δούμε και τη φάση που πλασάρει ο κύριος Βαζέχα, η μπάλα σηκώνεται, αναπηδάει στο χόρτο. Έπιασε όμως το τέλειο πλασέ. Και πριν στο “drive” που κάνει ο κύριος Δώνης δείχνει να χάνει το κοντρόλ, όμως λόγω της ικανότητάς του κατάφερε να βγάλει την τέλεια πάσα.

Μετά φυσικά έγινε χαμός.

Εμείς που ήμασταν έξω στον πάγκο, είχαμε καταλάβει ότι πάει να γίνει κάτι καλό. Όμως οι παίκτες που έπαιζαν εκείνη τη στιγμή, έδειξαν στην αρχή να είναι αποσβολωμένοι. Ίσως από την κούραση και την προσπάθεια που είχαν κάνει. Πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα μέχρι να ξεκινήσουν οι πανηγυρισμοί. Εμείς όμως στον πάγκο βγήκαμε αμέσως και κάναμε σαν τρελοί.

Στη ρεβάνς τι έγινε;

Δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε η μεγάλη μας επιτυχία. Αν το ματς ήταν μονό θα ήμασταν στον τελικό και μάλιστα με νίκη εκτός έδρας. Όμως στην Αθήνα ο Άγιαξ έδειξε ότι ήταν καλύτερη ομάδα. Ήταν ένα σκαλί πάνω από εμάς, αλλά εμείς πιστεύαμε ότι με τον τρόπο που παίζαμε στην Ευρώπη ότι μπορούσαμε να τα καταφέρουμε. Το ποδόσφαιρο είναι σαν παρτίδα σκάκι.

Κομβικό σημείο ήταν ότι βάλανε πρώτοι γκολ, ενώ και εμείς είχαμε απώλειες. Δεν έπαιζε ο κύριος Ουζουνίδης και έβαλαν γρήγορα γκολ. Εάν δεν είχαν βάλει γρήγορα γκολ, δεν ξέρεις ποτέ πως θα λειτουργούσε όλο αυτό, γιατί και αυτοί άνθρωποι ήταν. Αλλά στον τελικό όλοι είδαν πόσο καλή ομάδα ήταν. Βέβαια το ματς που έκαναν στο Ολυμπιακό στάδιο ήταν πολύ καλύτερο από τον τελικό.

Ουσιαστικά όμως εκείνη ήταν η τελευταία ομάδα του Παναθηναϊκού που πήρε τίτλους και άργησε να επιστρέψει στις επιτυχίες.

Μπήκε δυναμικά ο Ολυμπιακός σε όλους τους τομείς και άρχισε να κυριαρχεί. Ο Παναθηναϊκός είχε μια ιδιαιτερότητα. Κάθε νέος παίκτης δεν έπαιζε αμέσως, αλλά είχε μια περίοδο προσαρμογής. Τότε όμως ο σχεδιασμός μπορεί να έφερε αξιόλογους παίκτες, αλλά χρειάζονταν χρόνο προσαρμογής. Δυνάμωσαν παράλληλα και οι άλλες ομάδες και σε συνδυασμό με την δική μας μικρή πτώση, έφερε αυτά τα αποτελέσματα.

Βέβαια σε εμάς ο κύριος Βαρδινογιάννης προσπαθούσε να απορροφάει όλους τους κραδασμούς και εδώ στην Παιανία δεν μπορούσε να έρθει ο καθένας. Βέβαια σε αυτά τα κλαμπ η πίστωση χρόνου δεν είναι μεγάλη και εμείς νιώθαμε την πίεση με την έννοια: “που ήμασταν πέρσι και που είμαστε φέτος”. Ίσως να μην ήμασταν όσο χαλαροί και ήρεμοι έπρεπε στον ψυχολογικό τομέα. Είχαμε για παράδειγμα στα ντέρμπι περισσότερες κάρτες και εκνευρισμό που δεν θα έπρεπε. Δεν το διαχειριζόμασταν σωστά.