Στο ίδιο έργο θεατές

Ο Παναθηναϊκός του Ντάνι Πογιάτος υπέφερε από αντιπάλους που τον πίεζαν, όχι γιατί οι μέσοι του είναι μέτριοι, αλλά γιατί το επιθετικό του παιχνίδι βασιζόταν σε στημένες φάσεις και ατομικές πρωτοβουλίες: όταν αυτές έλειπαν, δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα προσχεδιασμένο.

Το καλοκαίρι ο Τσάβι Ρόκα πήρε την υπόθεση πάνω του κι έφερε την ομάδα στα μέτρα του. Πρωτοστάτησε στην εκδίωξη Δώνη, έβαλε στην άκρη όσους δεν (πολυ)καταλάβαινε (Περέα, Θεοχάρη, Κότσαρη, Καμπετσή), χαιρέτησε την απόφαση να αποχωρήσουν χρήσιμοι ρολίστες (Κολοβέτσιος), κράτησε όλους τους δικούς του και έφερε κι άλλους: τα δυο βαριά στόπερ π.χ. (ο Βέλεθ και ο Σένκεφελντ) σε αυτόν μπορεί να φαινόταν χρήσιμα, αλλά σε ομάδα που παίρνει γήπεδο και παίζει με την άμυνα ψηλά, μάλλον θα ήταν καταστροφικά , ειδικά αν το κλαμπ έπαιζε και στην Ευρώπη.

Ο τέως τεχνικός διευθυντής πήρε αυξημένο μπάτζετ κι έφτιαξε έναν Παναθηναϊκό χωρίς ισχυρές προσωπικότητες αλλά με καλά παιδιά από την Ιβηρική χερσόνησο που θα τον άκουγαν ευλαβικά.

Αυτή η ομάδα είναι δική του αποκλειστικά και μόνο αυτός μπορούσε να τη διαχειριστεί: κανείς άλλος.

Η ελπίδα των οπαδών του ΠΑΟ ήταν να αποδώσει το σχέδιο, όσο δυσδιάκριτο κι αν ήταν λογικά κάπου υπήρχε. Τώρα οι λύσεις πέρασαν σε χέρια άλλων που τον Γενάρη είναι πολύ πιθανό να ζητήσουν δικούς τους παίκτες, αποχωρήσεις κτλ, κτλ…

Δημήτρης Στρατής