Μεταγραφές χωρίς νόημα και ουσία

Μια λέξη μας ερχόταν στο μυαλό κάθε φορά που βλέπαμε τον Παναθηναϊκό: Αναρχία!

Ο περίεργος (το λιγότερο) τρόπος που έψαχνε το γκολ, τα λάθη σχεδιασμού και ιδεών, επέτρεπαν στους αντιπάλους (ακόμα και σε εκείνους που κατέβαιναν για το 0-0-σαν τη Λάρισα- να βάζουν στόχο να κερδίσουν κάτι) να χαμογελούν με το σφύριγμα της λήξης.

Τρίπολη, Λάρισα, Άρης έπαιρναν αυτοπεποίθηση από τη ροή του αγώνα, βοηθήθηκαν από την ράθυμη αντιμετώπιση που είχαν από το τριφύλλι, όλοι έγιναν πιο ενεργητικοί,έκλεβαν μπάλες στην πίεση στο μεσαίο μπλοκ κι έδειχναν πως μπορούσαν να χτυπήσουν στην αντεπίθεση.

Όσο περνούσε ο χρόνος γινόταν και πιο δυσλειτουργικός ο Παναθηναϊκός, όλο και πιο προβληματικός ο σχηματισμός του στο γήπεδο.

Ο Πογιάτος αχρήστευε τους φορ του, στο μεταξύ όσο γέμιζε με επιθετικούς την ομάδα για να μπορέσει να μείνει ψηλά, ανέβαιναν οι ακραίοι μπακ και σε κάθε κλέψιμο των αντιπάλων αρκούσε να πάει η μπάλα εκεί που βρίσκονταν Φακούντο, ο…Πούγγουρας και ο…Μαυρομάτης για να χτιστούν αντεπιθέσεις.

Με τον Πογιάτος όσες δυνατότητες κι αν του έδινε το ρόστερ, η ποδοσφαιρική λογική που έχτιζε την ομάδα την περιόριζαν. Απλά πράγματα θα κληθεί να κάνει ο Μπόλονι μέχρι να πάρει αποτελέσματα μπας κι ηρεμήσει η κατάσταση.

Δημήτρης Στρατής