Φαινόταν κατά που πήγαινε το πράγμα

Το πράγμα με το Ντάνι Πογιάτος “μύριζε” από την αρχή, από τα δημοσιεύματα για τα “φτωχά” αγγλικά του, από εκείνα που διέδιδαν οι παίκτες ότι δεν καταλάβαιναν τι ήθελε να τους πει στις προπονήσεις, από τις συγκρίσεις με τον Δώνη, από τα ανεπιτυχή αποτελέσματα φυσικά.

Ο Ισπανός προφανώς και δεν είχε το παναθηναϊκό υπόβαθρο Ουζουνίδη – Δώνη, ούτε τη μιντιακή ασπίδα που είχαν οι δύο Έλληνες προπονητές στις ήττες, τους αποκλεισμούς και τις αποτυχίες, μιας και κλήθηκαν να βοηθήσουν σε δυσκολότατες συνθήκες και ο κόσμος με τον Τύπο (που δεν ήθελαν ούτε να ακούνε για τους διοικούντες) “ακούμπησαν” επάνω τους.

Το καλοκαίρι τα πράγματα διαφοροποιήθηκαν, τα λεφτά που δαπανήθηκαν για ενίσχυση ήταν περισσότερα, οι απαιτήσεις ανέβηκαν για μια θέση στην Ευρώπη, για πορεία στο Κύπελλο και καλό ποδόσφαιρο.

Ο Πογιάτος παρότι διέθετε περισσότερες επιλογές από τον Γιώργο Δώνη δεν κατάφερε το παραμικρό κι ας του αναγνωρίζουν ελάχιστοι πως δούλευε με αλλιώτικο κορμό που ήθελε χρόνο για να δέσει.

Μάνι-μάνι η ομάδα φέτος παίζει με καινούριους εξτρέμ, καινούριο σέντερ φορ, νέους ακραίους μπακ και καινούριο παρτενέρ του Κουρμπέλη στη μεσαία γραμμή: η μισή ενδεκάδα ολόφρεσκη! Αντιθέτως, πέρυσι η χημεία της ήταν σε καλό επίπεδο, ο προπονητής γνώριζε τους “παλιούς” και το αντίστροφο, οι λειτουργίες στο εσωτερικό της ομάδας ήταν στον αυτόματο και το βασικό ερωτηματικό ήταν πώς και πότε θα μπορούσαν να ενσωματωθούν στην ομάδα οι νέοι.

Τα αποτελέσματα ήταν μεν άθλια στο ξεκίνημα, αλλά η πίστη των παικτών στον προπονητή βοήθησε στο να απορροφηθούν οι κραδασμοί, ενώ κι ο Τύπος; δεν επιτέθηκε σφοδρά στον Γιώργο Δώνη εκτιμώντας το…θαύμα με τα αμούστακα που είχε επιτελεστεί το τελευταίο εξάμηνο του 2018.

Δημήτρης Στρατής