Ιστορικά, τα... καταφέρνει στα play off!

Ιστορικά στα πλέι-οφ ο Παναθηναϊκός έχει τον τρόπο να «μαζεύεται», ν’ αντλεί κουράγιο από την δυσφορία για τους χαμένους στόχους και την εκτόξευση της εσωστρέφειας που κυοφορούν τα Μέσα κι οι οπαδοί καταφέρνοντας να τερματίσει ψηλά. Οι ατελείωτες αλλαγές του, οι μυθιστορηματικές αναγεννήσεις του κάθε φορά που φλερτάρει με τον όλεθρο (στα προγνωστικά πριν από κάθε ντέρμπι π.χ), οι μεταμορφώσεις του είναι εντυπωσιακές. Όλα αυτά δεν γίνονται στη βάση κάποιου τεχνικού σχεδίου, αφού όλοι κι όλα αλλάζουν ανά σύντομα χρονικά διαστήματα. Δεν οφείλονται στο γεγονός ότι υπάρχει μια στρατηγική παιχνιδιού ή ένας τρόπος αξιοποίησης των σταρ: αν υπήρχαν θα χρησίμευαν ώστε το τριφύλλι να ήταν φόβητρο και να σάρωνε κούπες κι αντιπάλους. Οφείλονται στα ακριβώς αντίθετα: στην έλλειψη χρημάτων και όραμα για το σωματείο, αλλά και στην τεράστια σιγουριά ότι η ομάδα αντλεί κουράγιο από τις δυσκολίες της. Όσο πιο μεγάλες είναι, τόσο μεγαλύτερο είναι το δέσιμο με τον σύλλογο. Σε συγκεκριμένα ματς τουλάχιστον, γιατί έχουμε και το βραχνά της μη σοβαρότητας (δεκαετίες τώρα) πάνω που όλα δείχνουν στρωμένα! Αμ, δε!

Δημήτρης Στρατής