Τι Τζέι Σορτς: Θα εκμεταλλευτεί το πρόβλημα Γκραντ ώστε απόψε να βγει μπροστά;

Ο Αμερικανός, η αλήθεια είναι, ότι δεν κόλλησε στην ομάδα όπως ίσως περίμεναν οι περισσότεροι. Το μικρό ύψος και η αστάθεια στο μακρινό σουτ αποδείχθηκαν απαιτητικά ζητήματα για τους προπονητές, που έψαξαν τρόπους να τον εντάξουν πιο ομαλά στο σύνολο.

Μέχρι σήμερα ο κοντός μοιάζει να μην έχει βρει πραγματικά τον ρόλο και το αποτύπωμά του, κοπιάροντας σε κάποιο βαθμό τον Λορένζο Μπράουν, χωρίς όμως να έχει καταφέρει να δώσει τη δική του καθαρή ταυτότητα στο παιχνίδι της ομάδας.

Το πρόβλημα ουσιαστικά προέκυψε γιατί είναι μονοθεσίτης. Μια ομάδα που ήξερε ότι θα αποδεσμεύσει πέρσι τον Μπράουν δεν μπορεί να επενδύει σε παίκτες χωρίς σουτ και μικρό μπόι, ποντάροντας μονάχα στην ταχύτητά τους.

Το σύγχρονο μπάσκετ ζητά περισσότερη ευελιξία, μεγαλύτερη λειτουργικότητα και γκαρντ που να μπορούν να σταθούν σε περισσότερα από ένα σενάρια. Ιδανικά οι πράσινοι θα χρειάζονταν έναν αθλητή σαν τον Νικ Καλάθη στα prime του. Βέβαια κι ο Νικ… άσουτος είναι, αλλά μιλάμε για αμυντικάρα, για παίκτη που ανοίγει το παιχνίδι όπως θέλει και επιπλέον διαθέτει προσόντα που θα έκαναν το ρόστερ πιο λειτουργικό και πιο βαθύ.

Εδώ ακριβώς μπαίνει και το μεγαλύτερο ερώτημα για το συνολικό χτίσιμο. Είναι δυνατόν, με επένδυση τόσων εκατομμυρίων, να περιμένεις και φέτος από τον βετεράνο Σλούκα να παριστάνει διαρκώς τον υπερ-άνθρωπο;

Το καλοκαίρι θέλεις combo γκαρντ που θα αναδεικνύει τα προσόντα των συμπαικτών του και δεν θα σημαδεύεται από τον αντίπαλο πάγκο ως αδύναμος κρίκος. Αυτό είναι το προφίλ που λείπει περισσότερο από όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά.

Μέχρι τότε, ο Παναθηναϊκός θα ελπίζει σε μια αφύπνιση του Τι Τζέι, η οποία μπορεί να μην μοιάζει απολύτως ρεαλιστική βάσει όσων βλέπουμε από το φθινόπωρο, αλλά στο μπάσκετ — και ειδικά σε μια τόσο μεγάλη σεζόν — πάντα υπάρχει χώρος για μια ανατροπή. Όσο ζεις, ελπίζεις.

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού