Παναθηναϊκός: Η νοοτροπία που θυμόμαστε και μελαγχολούμε

Πάμε στα δέκα χρόνια που ο Εξάστερος έχει να εμφανιστεί σε φάιναλ φορ και ήδη υπάρχει μια γενιά που τον τρανό σύλλογο του Ομπράντοβιτς και των Γιαννακόπουλων τον μαθαίνει μονάχα μέσω διηγήσεων και youtube.

Παρότι η ακμή και η παρακμή είναι αναμενόμενα πράγματα στον αθλητισμό (το ένα φέρνει το άλλο και τούμπαλιν), σε εμάς λείπει πολύ όχι τόσο η πληθώρα τεράστιων προσωπικοτήτων και οι αμέτρητες κούπες αλλά η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε για να γίνει το τριφύλλι τάση σε όλη την Ευρώπη.

Εκείνος ο Παναθηναϊκός ήταν καταιγιστικός λόγω της νοοτροπίας του –πράγμα εξίσου σημαντικό με το παιχνίδι.

Από κάποιο σημείο και μετά κι ενώ οι νεοτερισμοί του Ζοτς είχαν ακολουθηθεί απ΄ όλη την ήπειρο (πικ εν ρολ, δίμετροι γκαρντ, ψηλοί με ευχέρεια στο μακρινό σουτ) το κλαμπ δεν παρουσίαζε νεοτερισμούς, ούτε είχε προπονητές που μας έκαναν ως προς κάτι σοφότερους.

Όμως η νοοτροπία του νικητή, η επιβολή του παιχνιδιού, η διάρκεια και η εναλλαγή των πρωταγωνιστών (η ομάδα πέρασε από τον Μποντίρογκα στον Διαμαντίδη αποδίδοντας περίπου το ίδιο μπάσκετ).

Πολλές άλλες ομάδες προσπάθησαν να μιμηθούν τη νοοτροπία του τριφυλλιού και τον τρόπο που προσέγγιζε κάθε χρονιά του. Αυτά σκεφτόμαστε σήμερα και μελαγχολούμε.

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού