Μπισμπίκης: «Ήμουνα πολύ χωμένος, έχω παίξει ξύλο για τον Παναθηναϊκό»

Ο Βασίλης Μπισμπίκης δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό, ωστόσο η σχέση του με το «τριφύλλι» έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από μια απλή παρουσία στις εξέδρες. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε στον Γιώργο Λυκουρόπουλο και στο podcast «Ημερολόγια Κυριακής» της LiFO, περιγράφοντας εμπειρίες από τα γήπεδα, τις ευρωπαϊκές εκδρομές και την εποχή που ήταν ενεργά μπλεγμένος στο οπαδικό κίνημα.

Όπως εξήγησε, η ενασχόλησή του με τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Μάλιστα, το 1990 είχε δημιουργήσει κλαμπ της ομάδας στο Λουτράκι, ενώ ταξίδευε με άλλους φίλους του συλλόγου σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, ακολουθώντας το «τριφύλλι» στις σημαντικές αναμετρήσεις του.

«Ναι ήμουν μικρός, ήμουν πολύ χωμένος σε αυτά τα πράγματα. Δηλαδή είχα κλάμπ του Παναθηναϊκού στο Λουτράκι το 1990. Έχω ταξιδέψει παντού με το Παναθηναϊκό, με εκδρομές, με λεωφορεία σε όλη την Ευρώπη. Έχω πάει στο Ισραήλ το 1994 με το καράβι. Ήμουν χωμένος δηλαδή και στο εξωτερικό και εδώ. Και είχα και τα νταραβέρια πολλά με τα άλλα κλάμπ της Αθήνας εκείνης της εποχής».

Η αγάπη του για τον αθλητισμό δεν περιοριζόταν, πάντως, στο ποδόσφαιρο. Ο Μπισμπίκης παρακολουθούσε και μπάσκετ, με το συγκεκριμένο άθλημα να αποκτά ακόμη μεγαλύτερη θέση στην καθημερινότητά του από το 1994 και μετά.

Ο ίδιος είχε ασχοληθεί ενεργά και με τα δύο αθλήματα στα παιδικά του χρόνια, ενώ είχε δοκιμάσει τις δυνατότητές του και σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Αγωνιζόταν στον ΑΟ Λουτρακίου, με τον πατέρα του να έχει επίσης σημαντική παρουσία στο τοπικό ποδόσφαιρο, έχοντας παίξει σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός Λουτρακίου, η Κόρινθος και ο Παγκορινθιακός.

Η θέση του στον αγωνιστικό χώρο ήταν αυτή του αμυντικού χαφ, ενώ, όπως αποκάλυψε, είχε φτάσει μέχρι και σε κλιμάκιο της Εθνικής Ελλάδας, όταν ήταν περίπου 17-18 ετών.

«Ναι ρε, ήμουν καλός. Αφού κάποια στιγμή με είχανε καλέσει και σε κλιμάκιο στην Εθνική. Στην Λήμνο. Σε ένα κλιμάκιο βέβαια δεν τα πήγαμε πολύ καλά. Ήμουνα 17-18. Παπαεμμανουήλ ήταν τότε».

Η εκδρομή στην Ολλανδία και το πρώτο ευρωπαϊκό του 1996

Ανάμεσα στις αναμνήσεις που έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη του είναι η ιστορική πορεία του Παναθηναϊκού το 1996. Ο Μπισμπίκης βρέθηκε στην Ολλανδία για τον αγώνα με τον Άγιαξ, όταν οι «πράσινοι» επικράτησαν με 1-0 στο Άμστερνταμ, πριν συνεχίσει το ταξίδι του προς το Παρίσι για το Final Four της EuroLeague.

Η εμπειρία ήταν ξεχωριστή, καθώς η εκδρομή έγινε με ένα πούλμαν που είχε αναχωρήσει από την Αθήνα, με τους φίλους του Παναθηναϊκού να ακολουθούν την ομάδα σε δύο διαφορετικούς προορισμούς μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο.

«Έχω κάποια, ας πούμε, πολύ μεγάλα κομβικά σημεία που τα θυμάμαι. Δηλαδή το ’94 στο Ισραήλ, μπορεί να μην το θυμάμαι, μεγάλη εκδρομή κλπ; Θυμάμαι το ’96 που… Πήγαμε στην Ολλανδία και κερδίσαμε 0-1 τον Ajax και μετά φύγαμε καπάκι με το πούλμαν και πήγαμε στο Παρίσι, στο Μπερσί και πήραμε το πρώτο Ευρωπαϊκό. Ήμασταν ένα πούλμαν που είχε φύγει από Αθήνα, ένα. Δεκαπενθήμερη εκδρομή, πήγαμε πρώτα Ολλανδία και μετά πήγαμε καπάκι Παρίσι. Ήμουνα εκεί. Και το 1995 ήμουνα, στη Σαραγόσα, εκεί που χάσαμε. Αλλά θέλω να πω, άμα μου πεις οι ημερομηνίες από εκείνη την εποχή που πήγαινα, δηλαδή, και είμαι εδώ πολύ, είναι ταυτισμένα με τη ζωή μου. Την πραγματικότητα, δηλαδή, ζούσα μέσα σε αυτόν τον κόσμο».

Η νίκη απέναντι στον Άγιαξ ήταν μία από τις στιγμές που ξεχώρισε περισσότερο, με τον ηθοποιό να θυμάται ακόμη και την αμηχανία που επικράτησε ανάμεσα στους φίλους της ομάδας αμέσως μετά το γκολ. Όπως είπε, η έκπληξη ήταν τόσο μεγάλη, ώστε χρειάστηκε λίγος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν τι είχε συμβεί και να αρχίσουν να πανηγυρίζουν.

«Ήμουνα, ναι, ήμουνα, φοβερή. Εγώ δεν το πίστευα, κανένας δεν το πίστευε δηλαδή. Όταν μπήκε το γκολ, δηλαδή κοιταζόμασταν όλοι γύρω-γύρω. Αν δεις υπάρχει μια χρονοκαθυστέρηση μέχρι να αρχίσουμε να πανηγυρίσουμε».

«Έχω φάει και ξύλο»: Η δύσκολη πλευρά της οπαδικής ζωής

Η συζήτηση δεν έμεινε μόνο στις μεγάλες ποδοσφαιρικές και μπασκετικές στιγμές. Ο Βασίλης Μπισμπίκης αναφέρθηκε και στις συγκρούσεις που είχε ζήσει κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, όταν η συμμετοχή του στο οπαδικό κίνημα ήταν πολύ πιο έντονη.

Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι είχε βρεθεί σε περιστατικά βίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, περιγράφοντας το κλίμα που επικρατούσε τότε σε αρκετές μετακινήσεις οπαδών. Όπως ανέφερε, το ταξίδι στο Ισραήλ το 1994 είχε σημαδευτεί από πολλά επεισόδια σε διάφορες περιοχές.

«Έχει τύχει, το έχω πει. Νομίζω, δεν ξέρω άμα το έχω πει κιόλας, αλλά έχουνε τύχει, ναι. Έχουνε τύχει και εκείνες τις εποχές, έτσι εγώ. Από το 2000 και μετά αποτραβήχθηκα αρκετά από το… οπαδικό κομμάτι. Αλλά εκείνες τις εποχές, το 90, ναι, έχω τύχει σε πολλούς. Και στο Ισραήλ, ας πούμε, γίνανε πολλά. Όπου και να ήμασταν, δηλαδή, στο Ισραήλ έπεφτε ξύλο εκείνη την εποχή. Όπου, στη Βηθλεέμ έπεφτε ξύλο, στη Χάιφα έπεφτε ξύλο, στα μπαρ έπεφτε ξύλο, παντού έπεφτε ξύλο εκείνη την εποχή. Δεν ήταν…»

Ο ηθοποιός παραδέχτηκε επίσης ότι έχει δεχτεί χτυπήματα τόσο από αστυνομικούς όσο και από άλλους οπαδούς, ξεκαθαρίζοντας ότι οι εμπειρίες εκείνης της περιόδου αποτελούν κομμάτι της προσωπικής του διαδρομής.

«Εντάξει, το άντεχα, το ξύλο. Έχω φάει και ξύλο δηλαδή. Και από αστυνομία έχω φάει και από οπαδούς».

Κλείνοντας τη συγκεκριμένη συζήτηση, ο Μπισμπίκης στάθηκε στις αντιφάσεις που μπορεί να κρύβει η ζωή ενός ανθρώπου, εξηγώντας πως η δημόσια εικόνα ενός ηθοποιού δεν αποτυπώνει απαραίτητα όλες τις πλευρές της προσωπικότητάς του.

«Ναι γίνονται όλα είναι μέσα στη ζωή. Έχει αντιφάσεις η ζωή φίλε μου».