Τεττέη: Οι «σειρήνες», ο Παναθηναϊκός και αυτό που έρχεται

Λες και ένας νεαρός ποδοσφαιριστής οφείλει να είναι εξαιρετικός σε κάθε ματς, λες και δεν δικαιούται να περάσει μια περίοδο ντεφορμαρίσματος ή να κάνει λάθη.

Όταν, μάλιστα, έσκασε η φημολογία για προσφορά 20.000.000 ευρώ από ομάδα της Premier League, μονάχα διαδήλωση δεν έγινε έξω από τα γραφεία της ΠΑΕ προκειμένου να παραχωρηθεί ο νεαρός που λίγους μήνες πριν είχε πρωτοστατήσει για να βγει ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη.

Είναι κι αυτό μια απόδειξη του πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν οι διαθέσεις στο ποδόσφαιρο και πόσο εύκολα ο Έλληνας οπαδός ξεχνά όσα έχουν προηγηθεί.

Στην περίπτωση του Τεττέη, πάντως, ο σύλλογος στάθηκε τρεις φορές τυχερός.

Την πρώτη φορά γιατί τον απέκτησε. Γιατί έβαλε στο ρόστερ του έναν ποδοσφαιριστή με χαρακτηριστικά που δεν βρίσκεις εύκολα, σε καλή ηλικία, με τεράστια περιθώρια εξέλιξης και με προσωπικότητα που φαίνεται όσο περνά ο καιρός.

Τη δεύτερη γιατί ο μικρός δεν τα παράτησε στην πρώτη δυσκολία, όπως έχουν κάνει άλλοι κι άλλοι στο παρελθόν. Είδε να «έρχονται» για τη θέση του ο Λιβάι και ο Ντέσερς, όμως δεν έσκυψε το κεφάλι και δεν θεώρησε ότι η θέση του στην ομάδα ήταν χαμένη. Συνέχισε να δουλεύει και να περιμένει τις δικές του στιγμές.

Και την τρίτη γιατί ο ίδιος γουστάρει πραγματικά να μείνει στην ομάδα. Είναι οπαδός του τριφυλλιού από τα μικράτα του και αυτή η σύνδεση δεν είναι αμελητέα, ειδικά όταν αρχίζουν να ηχούν οι σειρήνες από το εξωτερικό. Και του χρόνου το καλοκαίρι κάτι μας λέει ότι αυτές οι σειρήνες ενδέχεται να είναι ακόμα πιο εκκωφαντικές, εφόσον φυσικά συνεχίσει στον ίδιο δρόμο.

Ο Τεττέη έχει ακόμα πράγματα να βελτιώσει και αυτό είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Πρέπει να γίνει ακόμα πιο ανθεκτικός, να εξελίξει το στιλ παιχνιδιού του, να προσθέσει πράγματα στο ρεπερτόριό του και να μάθει να διαχειρίζεται ακόμα καλύτερα τις απαιτήσεις που υπάρχουν όταν αγωνίζεσαι στον Παναθηναϊκό.

Και είναι υποχρεωμένος, χωρίς να το έχει επιδιώξει ο ίδιος, να σηκώσει και τον σταυρό του μαρτυρίου μιας σύγκρισης με παίκτες όπως ο Τζιμπρίλ Σισέ, ο Κριστόφ Βαζέχα και ο Μάρκους Μπεργκ. Συγκρίσεις που πιθανότατα δεν ζήτησε ποτέ, αλλά είναι σχεδόν αναπόφευκτες όταν ένας επιθετικός αρχίζει να ξεχωρίζει με τη φανέλα του Παναθηναϊκού.

Προς το παρόν, πάντως, δείχνει αθεράπευτα ερωτευμένος με την ευθύνη. Δεν κρύβεται, δεν φοβάται να ζητήσει την μπάλα, δεν αποφεύγει τα δύσκολα. Κι αυτό είναι ένα στοιχείο που τον κάνει αξιαγάπητο στα μάτια του κόσμου, ιδιαίτερα από τη στιγμή που δεν είναι πολλοί οι πραγματικοί ηγέτες που απόλαυσε το κοινό του Παναθηναϊκού τις τελευταίες δεκαετίες.

Καλό είναι, βέβαια, να μην ξεχνάμε ποτέ και από πού ξεκίνησε. Ο παίκτης από την Κηφισιά μάς ήρθε, όχι από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Χρειάζεται χρόνο, στήριξη και λογική στις απαιτήσεις. Κι αν συνεχίσει με τον ίδιο χαρακτήρα, είναι ο ίδιος που θα ανεβάζει διαρκώς τον πήχη.

Δημήτρης Στρατής