Παναθηναϊκός: Κυριαρχεί, δεν σκοράρει και μετά... παγώνει – Η εξήγηση

Ο προφανής λόγος είναι η αστοχία και γενικότερα η δυσκολία στο γκολ. Υπάρχει, φυσικά, και ο περιορισμός στις αντοχές αυτή την εποχή, αφού βρισκόμαστε ακόμη πολύ νωρίς στη σεζόν, αλλά υπάρχει και το μεγάλο ζήτημα της ψυχολογίας: δέχεσαι γκολ και παγώνεις.

Δεν χρειάζεται, πάντως, να κοιτάμε μόνο όσα δεν λειτουργούν. Υπάρχουν και αρκετά θετικά στοιχεία. Υπάρχει το ένστικτο του «φονιά» που διατηρεί ο Ντέσερς, ο σπιντάτος Λιβάι, ο ορεξάτος Αντίνο, οι σταθεροί Ολλανδοί στα μετόπισθεν και η σταθερότητα του Πένια στον άξονα. Υπάρχει μια βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί κάτι, αρκεί φυσικά η ομάδα να βρει μεγαλύτερη συνέπεια και καλύτερη ισορροπία.

Στη Βουλγαρία οι κυνηγοί ήταν κινητικοί, οι συμπαίκτες τους προσπάθησαν να τους ψάξουν, όμως σε κάθε περίπτωση η πραγματική επικινδυνότητά τους παρέμεινε σχετικά μικρή. Δεν έφτασαν όσες φορές θα έπρεπε σε καθαρές θέσεις βολής και κάπως έτσι το γκολ έγινε ξανά δύσκολη υπόθεση. Χωρίς Γιάγκουσιτς και Ταμπόρδα, η φαντασία στο τελευταίο τρίτο ήταν περιορισμένη και αυτό φάνηκε.

Με τους υπόλοιπους χαφ να βρίσκονται συνήθως μακριά από την αντίπαλη περιοχή, ο Παναθηναϊκός φάνηκε ξανά δύσκολος στο γκολ. Και όταν μια σύμπτωση επαναλαμβάνεται τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια, παύει να είναι σύμπτωση. Το «Τσιριβέγια, Τσέριν, Καμαρά» αρχίζει να γίνεται μια συζήτηση που κουράζει, όχι επειδή οι συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν αξία, αλλά επειδή η ομάδα χρειάζεται περισσότερη δημιουργία, περισσότερα πατήματα στην περιοχή και μεγαλύτερη απειλή από τον άξονα.

Το μεγαλύτερο ζήτημα, πάντως, παραμένει ψυχολογικό. Με το που ο αντίπαλος σκοράρει, ο Παναθηναϊκός γίνεται ξαφνικά περισσότερο ευάλωτος. Στη Βουλγαρία αρκούσε ένα γκολ για να αλλάξουν τα δεδομένα του παιχνιδιού και να δημιουργηθεί τεράστια αγωνία σε χιλιάδες σπίτια στην Αθήνα. Μέχρι εκείνο το σημείο, οι πράσινοι είχαν τον έλεγχο. Μετά το 1-1, όμως, λες και άλλαξε ολόκληρη η πραγματικότητα του αγώνα.

Ο Νίστρουπ, σε ακόμη ένα παιχνίδι, όταν χρειάστηκε να επέμβει από τον πάγκο, έδειξε κι εκείνος σε έναν βαθμό αγχωμένος, σαν να έδινε εξετάσεις. Φάνηκε όχι μόνο η πίεση των παικτών αλλά και η δική του. Πιθανότατα αυτό να έχει σχέση και με το γεγονός ότι στα προηγούμενα 90λεπτα είχε δει την ομάδα του να εκτελεί σε μεγάλο βαθμό το πλάνο του, να δημιουργεί τις προϋποθέσεις και τελικά να μην παίρνει στο γήπεδο όσα δικαιούνταν βάσει της απόδοσής της.

Μόνο που η λύση σε ένα τέτοιο πρόβλημα είναι κυρίως η επιμονή στο πλάνο και όχι η κατάλυσή του.

Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την παράταση με ένα αρκετά ανορθόδοξο σχήμα, το οποίο δεν επέτρεψε ουσιαστικά σε καμία από τις γραμμές του να έχει την απόδοση και τη συνοχή που θα έπρεπε. Η άμυνά του αποδιοργανώθηκε, παρότι στο γήπεδο βρίσκονταν αρκετοί στόπερ, και αυτό συνέβαινε μάλιστα απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν ασκούσε τρομερή πίεση.

Το πλέον παράδοξο ήταν ότι ο Παναθηναϊκός «έσβηνε» την ώρα που έπρεπε να πιέζει περισσότερο. Απογοητεύτηκε τρομερά μετά το 1-1, παρότι μέχρι εκείνο το σημείο ήταν ξεκάθαρα το αφεντικό της αναμέτρησης.

Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν διορθώνεται αποκλειστικά με τακτική ή με μια μεταγραφή. Χρειάζεται δουλειά στην αυτοπεποίθηση, στην ψυχολογία και στη διαχείριση των δύσκολων στιγμών. Γιατί σε μια μεγάλη ομάδα το ζητούμενο δεν είναι να μη δεχθείς ποτέ γκολ. Είναι, όταν το δεχθείς, να συνεχίσεις να παίζεις σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Δημήτρης Στρατής