Παναθηναϊκός: Το 4-3-3 ακούγεται ωραίο, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη

Αναρωτιόμαστε αν ονειροβατούν, λες και δεν ξέρουν ότι δεν διαθέτεις αξιόπιστο πορτιέρο, ούτε κεντρικά χαφ της προκοπής. Ο Ισπανός δεν είναι αφελής. Θέλει να ελαχιστοποιήσει τους κινδύνους για την εστία του και, με βάση τα δεδομένα που έχει στα χέρια του, αυτή η προσέγγιση μόνο παράλογη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Αν το κοινό τρέμει σε κάθε κατεβασιά του αντιπάλου, φανταστείτε τι συμβαίνει με τους προπονητές που τα ζουν καθημερινά στις προπονήσεις, αλλά εναλλακτικές ουσιαστικά δεν έχουν στα χέρια τους. Οπότε τριάδα και… άγιος ο Θεός.

Καθαρό 4-4-2 ή 4-3-3 θα είναι υπέρμετρο ρίσκο. Ακόμα και ρόμβο να χρησιμοποιήσει ο κόουτς στην πρώτη περίπτωση, με Τσιριβέγια στο 6 και Καλάμπρια-Κυριακόπουλο στα πλάγια, ρισκάρεις οι ακραίοι σου μπακ να απομονωθούν και να δεχτούν πολλές επιθέσεις, ειδικά από τη στιγμή που ο Έλληνας δεν είναι και μετρ στα ανασταλτικά του καθήκοντα.

Ζαρουρί, Ταμπόρδα, Πελίστρι βέβαια δεν υστερούν σε αμυντικό φίλτρο, αλλά άντε πες το αυτό στον Μπενίτεθ που θέλει πρωτίστως να εξασφαλίσει ότι δεν θα ηττηθεί. Και εδώ ίσως βρίσκεται όλη η ουσία της κουβέντας. Ένας προπονητής με το δικό του βιογραφικό δεν λειτουργεί με ευχολόγια, αλλά με βάση το τι πραγματικά μπορεί να στηρίξει η ομάδα του.

Χωρίς ντουμπλαρίσματα στα μαρκαρίσματα, από τη στιγμή που δεν έχεις φόβητρα σε κέντρο άμυνας και άξονα, θα εκτεθούν άπαντες στα μετόπισθεν, αφού ο Λαφόν είναι εστία κινδύνων ενώ υπάρχει και έλλειψη ταχύτητας.

Άρα, πριν ζητήσεις από τον Παναθηναϊκό να γίνει πιο θαρραλέος, οφείλεις να κοιτάξεις αν έχει τα εργαλεία για να το υποστηρίξει χωρίς να διαλυθεί στην πρώτη μετάβαση του αντιπάλου. Και μέχρι να αποκτήσει περισσότερη ασφάλεια στον άξονα και στα μετόπισθεν, ο Μπενίτεθ δύσκολα θα ρισκάρει περισσότερο απ’ όσο θεωρεί ότι αντέχει η ομάδα του. Και, για να είμαστε δίκαιοι, μάλλον έχει τους λόγους του.

Δημήτρης Στρατής