Ο Τετέη παλεύει, αλλά ο Παναθηναϊκός μένει κομμένος στα δύο

Ο  Τετέη δέχεται σε κάθε ματς αμέτρητα χτυπήματα και, πλην του Αργεντινού, δεν έχει άλλο παίκτη κοντά του να συνδυαστεί, αφού ο Ράφα ζητά από τους κεντρικούς χαφ να είναι πιο κοντά στους αμυντικούς, παρά στους μπροστινούς. Έτσι, όλη η απόσταση μεγαλώνει και η ομάδα μοιάζει να δυσκολεύεται να κουμπώσει τις γραμμές της σε φυσιολογικές αποστάσεις.

Με αμυντικό χαφ τύπου Μπασινά ή Μίκλαντ, που θα έδενε τις γραμμές, με δύο κανονικούς εξτρέμ και όχι τον Ταμπόρδα στα άκρα, με Αντρέα και Βισέντε δίπλα-δίπλα, με Λατινοαμερικάνο σε ρόλο ψευτο-φορ, ενδεχομένως να βλέπαμε καλύτερα πράγματα.

Ο Τετέη μαρκάρει, ο Ταμπόρδα γυρίζει συχνά ως χαφ για να πάρει μπάλα, και με αυτό το δίδυμο το τριφύλλι θα μπορούσε να έχει και πρέσινγκ στα ψηλά μέτρα και πιο εύκολο γκολ. Υπάρχουν, δηλαδή, ιδέες και λύσεις πάνω στις οποίες θα μπορούσε να χτιστεί κάτι πιο λειτουργικό.

Συνοχή όμως δεν θα αποκτήσει ποτέ με τέτοιο άξονα, που αυτόματα ακυρώνει όλους τους ταλαντούχους παίκτες που υπάρχουν μπροστά. Δεν καλύπτονται τα μέτρα με τίποτα από τον Μπακασέτα, τον Τσιριβέγια και τον Τσέριν, ενώ η λύση Σιώπη είναι χαμηλού επιπέδου, γιατί φιλότιμος ο Μανώλης, αλλά με τη μπάλα στα πόδια δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό που ζητά το σύγχρονο παιχνίδι σε αυτόν τον ρόλο. Έχεις και την ατυχία ο Κοντούρης να προέρχεται από τραυματισμό, με τον μικρό να είναι ο μοναδικός που υπάρχει με στοιχεία σύγχρονου μέσου.

Και κάπου εκεί έρχεται το μεγάλο πρόβλημα: όταν ο άξονας δεν δίνει ένταση, κάλυψη χώρων και σωστή πρώτη πάσα, τότε ό,τι καλό υπάρχει πιο μπροστά μένει μισό. Δεν είναι ότι λείπει το ταλέντο από τον Παναθηναϊκό. Είναι ότι πολλές φορές η διάταξη και τα χαρακτηριστικά των χαφ λειτουργούν σαν φρένο στο ίδιο το επιθετικό δυναμικό της ομάδας. Και έτσι, μοιραία, αυτοακυρώνεσαι.

Δημήτρης Στρατής