Παναθηναϊκός: Τα χαφ που λείπουν και το μεγάλο πρέπει του καλοκαιριού

Κάθε σύστημα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του, αυτό είναι δεδομένο. Ο λίμπερο σου στερεί έναν ακόμα μέσο ή φορ μπροστά, αλλά αν δεν έχεις χαφ που κόβουν και στόπερ επιπέδου Καλλιτζάκη, είναι η μόνη λύση για να μην προσκαλείς τον αντίπαλο στην περιοχή σου κάθε τρεις και λίγο. Το να παίξεις 4-4-2 ή 4-3-3, για παράδειγμα, μια κουβέντα είναι με αυτό το υλικό.

Η εκμετάλλευση των κενών χώρων δεν διδάσκεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεσαι τα κατάλληλα υλικά, ποδοσφαιριστές με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όμως στη χώρα μας ο χρόνος παραμένει πολυτέλεια και στο τριφύλλι κάθε προπονητής αρχίζει να κρίνεται από τα φιλικά.

Η σπέκουλα για τον Ράφα έχει αρχίσει εδώ και μερικές εβδομάδες και μόνο σε αυτή την άμπαλη, δηλητηριασμένη και διεφθαρμένη κοινότητα θα τολμούσες να ειρωνευτείς τέτοια προσωπικότητα που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του με υλικό που διάλεξαν άλλοι.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο βασίζεται στους χαφ και εκεί ακριβώς βρίσκεται η καρδιά της συζήτησης. Σιώπης, Τσέριν, Μπακασέτας δεν είναι για να κάνεις πρωταθλητισμό. Ως συμπληρωματικοί και για μερικά ματσάκια στη Σούπερ Λίγκα είναι ΟΚ, μέχρι εκεί.

Ο Ισπανός πρέπει να βρει μέσους που θα του δίνουν ένταση και ασφαλή μεταφορά μπάλας στα ψηλά μέτρα, απελευθερώνοντας τους κυνηγούς του και αφήνοντας πιο ήρεμη την άμυνα. Μέσους που θα μικραίνουν το τερέν για τον αντίπαλο και θα βοηθούν τους προωθημένους να παίρνουν πάσες σε σωστά σημεία, προκαλώντας πραγματικό πονοκέφαλο στον αντίπαλο.

Όταν φέρνεις, με το ζόρι, τον παλαίμαχο Σισοκό στον προπονητή τον Δεκέμβρη, δεν μπορείς την ίδια στιγμή να έχεις απαιτήσεις να είσαι κυρίαρχος στα ντέρμπι, με παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο προηγούμενων δεκαετιών.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν είναι τόσο αν φταίει το σύστημα, όσο αν το ρόστερ μπορεί να υπηρετήσει αυτό που ζητά ένας προπονητής τέτοιου επιπέδου. Και αυτή τη στιγμή, ειδικά στον άξονα, η απάντηση μοιάζει μάλλον ξεκάθαρη.

Δημήτρης Στρατής