Ο μαραθώνιος του κόσμου του Παναθηναϊκού και η ελπίδα μιας νέας εποχής

Έχει τρομερή δυναμική ο σύλλογος κι αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο σε μέρες που η ναυαρχίδα του, το ποδόσφαιρο, περνάει δύσκολα. Από το 2010, έτος που πανηγυρίστηκε το τελευταίο πρωτάθλημα, ο πράσινος οπαδός είναι σαν να τρέχει έναν μαραθώνιο.

Μια διαδρομή που το τέλος δεν φαίνεται ποτέ, γιατί κάθε φορά που νιώθει ότι πλησιάζει σε αυτό, πάντα κάτι γίνεται και του το τραβούν μακριά, απομακρύνοντας ακόμα περισσότερο το finish. Είναι μια αίσθηση διαρκούς αναμονής, μιας δοκιμασίας που κρατά περισσότερο απ’ όσο θα άντεχε εύκολα οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός.

Σαν να τον αφήνουν επίτηδες να ταλαιπωρηθεί, κόβοντας ένα νήμα το οποίο ουσιαστικά δεν υφίσταται πουθενά. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη μεγάλη διαδρομή, αυτό που έχει ξεχωρίσει είναι η αντοχή. Αν μπορούμε να διδαχθούμε κάτι, είναι πως στα σπορ, στις δύσκολες μέρες ενός οργανισμού, χρειάζεται να οπλιστείς με μπόλικο κουράγιο. Είναι φωτοτυπία της ζωής κι αυτό. Δεν κερδίζεις πάντα όταν νομίζεις ότι ήρθε η ώρα σου, ούτε προχωράς μόνο όταν έχεις όλες τις συνθήκες με το μέρος σου. Συνεχίζεις, επειδή πιστεύεις ότι κάποια στιγμή η επιμονή θα συναντήσει την ανταμοιβή της.

Ο μοναδικός τρόπος για να τα καταφέρεις, να συνεχίζεις ακόμα κι όταν έχεις χάσει τις ελπίδες σου, είναι να βλέπεις πως οι υπεύθυνοι το παλεύουν ως ομάδα. Με συνοδοιπόρο την ενότητα, με ανθρώπους που θα σε σηκώσουν άμα πέσεις, για να σε δουν να τους σηκώνεις κι εσύ όταν αυτοί δεν θα μπορούν να συνεχίσουν.

Εκεί κρύβεται η ουσία σε κάθε μεγάλο σύλλογο: όχι μόνο στην πίστη του κόσμου, αλλά και στη συνέπεια εκείνων που κρατούν το τιμόνι. Γιατί ο κόσμος μπορεί να δίνει ώθηση, να γεμίζει κερκίδες, να παραμένει παρών σε πείσμα των καιρών, αλλά χρειάζεται να βλέπει και από την άλλη πλευρά ένα αντίστοιχο αίσθημα ευθύνης.

Οι οπαδοί, αμέτρητες φορές από το 1996 μέχρι σήμερα, έχουν σταθεί δίπλα στο κλαμπ. Έχουν δείξει υπομονή, πίστη, αντοχή και παρουσία που σπάνια συναντάς. Περιμένουν, λοιπόν, και τα στελέχη να πράξουν το καθήκον τους. Να δώσουν προοπτική, να λειτουργήσουν με επάρκεια, να στηρίξουν ουσιαστικά το οικοδόμημα που ο κόσμος κρατά όρθιο εδώ και χρόνια.

Ίσως ενόψει Βοτανικού δούμε κάτι διαφορετικό. Καλό το γήπεδο, σπουδαία η νέα εποχή που μπορεί να ανοίξει, αλλά δεν θα γεμίζει χωρίς τα κατάλληλα συστατικά εντός κι εκτός χορταριού. Γιατί στο τέλος, αυτό που κρατά ζωντανό έναν σύλλογο δεν είναι μόνο οι εγκαταστάσεις ή τα μεγάλα λόγια, αλλά η αίσθηση ότι υπάρχει σχέδιο, σοβαρότητα και άνθρωποι που ξέρουν πώς να μετατρέψουν τη δυναμική σε πραγματική προοπτική.

Δημήτρης Στρατής