Το μεγάλο ερώτημα του Παναθηναϊκού στα πλέι οφ δεν είναι η επίθεση...

Η ομάδα έχασε ακόμη μία σεζόν και δεν πρόκειται να διεκδικήσει τον τίτλο, όμως ο κόσμος εξακολουθεί να περιμένει νίκες και, πάνω απ’ όλα, θέλει να δει νεύρο και πάθος από ένα σύνολο που για νιοστή φορά έδειξε ότι αδίκησε τον ίδιο του τον εαυτό.

Σίγουρα, η δυνατότητα είναι «εκεί», σε μια extra season που μυρίζει… μπαρούτι πριν καν αρχίσει, από τη στιγμή που τρεις ομάδες διεκδικούν το πρωτάθλημα και το σκηνικό προμηνύεται καυτό.

Η δική μας αίσθηση είναι πως το αμυντικό performance του τριφυλλιού θα κρίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τους πόντους που θα καταφέρει να μαζέψει. Και είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου η ομάδα μπαίνει σε φάση προετοιμασίας για τα πολύ μεγάλα παιχνίδια που ακολουθούν, αλλά την ίδια στιγμή εκφράζονται αρκετές αμφιβολίες για το ανασταλτικό της κομμάτι, κυρίως λόγω της απουσίας ενός βαρβάτου defensive stopper και ενός πραγματικά αξιόπιστου τερματοφύλακα.

Ο Ίγκι Ίνγκανσον κάνει καλά ματς το τελευταίο διάστημα και αυτό είναι ένα στοιχείο που ο Παναθηναϊκός ασφαλώς κρατά. Παρ’ όλα αυτά, χωρίς Κάτρη και Μπράουν, δύσκολα μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι τα μπακ του Παναθηναϊκού είναι σπουδαίων δυνατοτήτων. Τουμπά, Γεντβάι και Ερνάντεθ μοιάζουν να βράζουν στο ίδιο καζάνι, ενώ ο Λαφόν παραμένει ένας ποδοσφαιριστής ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο.

Το πρόβλημα είναι πως, στην παρούσα φάση, δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για να στηριχτείς απέναντι σε «πολυβόλα» όπως ο Κααμπί και ο Γιόβιτς, αλλά και απέναντι στην καλή λειτουργία του ΠΑΟΚ, μιας ομάδας που βγάζει πολλούς παίκτες μπροστά και παίρνει σκορ από αρκετά παιδιά.

Ο σύλλογος δεν φαίνεται πως θα αλλάξει το 3-4-2-1. Από τη στιγμή που η προσέγγισή του στα ντέρμπι θα είναι αμυντικογενής, είναι λογικό τα μάτια να είναι στραμμένα στους οπισθοφύλακες. Εκεί θα παιχτούν πολλά και εκεί θα κριθεί σε σημαντικό βαθμό η εικόνα του Παναθηναϊκού στα πλέι-οφ, με την ελπίδα φυσικά αυτή τη φορά να μην δούμε ξανά τις γνωστές γκάφες που του κόστισαν ακριβά.

Δημήτρης Στρατής