Παναθηναϊκός: Η επιστροφή σε «παλιές συνταγές» και το νέο πρόσωπο με τριάδα πίσω

Με το 3-4-2-1 που λανσάρει ο Ράφα, γυρίσαμε σε εποχές Κυράστα, Αναστασιάδη, Μαρκαριάν: τότε που με τον Ρενέ Χένρικσεν στα καλά του, η άμυνα με λίμπερο ήταν το φόρτε των πρασίνων.

Εκείνων που έκαναν φοβερά πράγματα σε Τσάμπιονς Λιγκ και ΟΥΕΦΑ, εμπνέοντας –λέγεται και όχι άδικα– ακόμα και τον Ότο Ρεχάγκελ για το θαύμα του 2004. Έκτοτε, ελάχιστοι προπονητές έπαιξαν με τριπλέτα πίσω, και σχεδόν πάντα μόνο σε μετρημένα παιχνίδια.

Είναι φανερό ότι οι πράσινοι έχουν απαρνηθεί κάπως τη “φύση” τους: τον έλεγχο του ρυθμού και τους όσο το δυνατόν περισσότερους μπαλαδόρους στο τερέν. Ο Μπενίτεθ, κυνικός μετά από εβδομάδες δοκιμών, πρωτίστως ενδιαφέρεται να μην χάσει.

Και σιγά-σιγά αρχίζει να ξετυλίγει κάτι ίσως σημαντικότερο για την ομάδα: τους δεσμούς μέσα στο γήπεδο. Βήμα-βήμα, μπάλα με μπάλα, αποτέλεσμα με αποτέλεσμα, η ομάδα χτίζει την αυτοπεποίθησή της.

Ουσιαστικά, το τριφύλλι πήρε μεγάλη ώθηση από τη νίκη στο Καραϊσκάκη, σε ένα πολύ κλειστό παιχνίδι όπου δεν επέτρεψε στον Ολυμπιακό να κάνει παιχνίδι, ούτε να φέρει πολλές φορές μπάλα μέσα στα καρέ του Λαφόν.

Μετά και τη νίκη επί της Μπέτις, ο Παναθηναϊκός έχει φτιάξει ισχυρό ψυχολογικό προφίλ, ανακτώντας λίγο από τη χαμένη του αυτοπεποίθηση, ώστε να τρέξει ένα σερί επιτυχιών που κρατά καιρό — κι ευχόμαστε να μην σταματήσει στην Ανδαλουσία σε λίγες μέρες.

Οι πράσινοι έχουν ατσαλώσει και έχουν βάλει κιλά αυτοπεποίθησης, ακριβώς γιατί νιώθουν ότι παίζουν σε γερές βάσεις.