Αυτή είναι η νέα εικόνα του Παναθηναϊκού!

Και δεν είναι μικρή υπόθεση αυτό που συμβαίνει: οι νέοι παίκτες δίνουν ταχύτητα, έμπνευση, έχουν το απρόβλεπτο στις κινήσεις τους και κάνουν «γκελ» στην εξέδρα, κάτι που φαίνεται από το πρώτο λεπτό, από την ένταση, από την αίσθηση ότι “κάτι μπορεί να γίνει” σε κάθε φάση.

Ο Ράφα, από την άλλη, βρίσκει αρκετούς πρωταγωνιστές/σκορερ εκεί που μέχρι πριν λίγο καιρό το να σκοράρεις δύο φορές θεωρούνταν άθλος! Και αυτό δεν είναι απλώς αριθμός στο κοντέρ, είναι αλλαγή νοοτροπίας και εικόνας: όταν το γκολ μοιράζεται, όταν δεν ψάχνεις απεγνωσμένα τον έναν, αλλά βλέπεις πολλούς να βγαίνουν μπροστά, τότε αλλάζει όλο το έργο.

Το ωραίο είναι πως ακόμα δεν έχουν μπει καν στην εξίσωση βαριά χαρτιά σαν τους Ντέσερς/Πελίστρι, έστω κι αν ξέρουμε ότι ο Ουρουγουανός μπροστά από τον πορτιέρο… κάποιες φορές δείχνει μια φυσιολογική διστακτικότητα. Παρ’ όλα αυτά, η ουσία είναι αλλού: υπάρχει ήδη παραγωγή, υπάρχει ήδη ρυθμός, υπάρχει ήδη “ζουμί” και αίσθηση ότι το πράγμα έχει περιθώριο να ανεβεί κι άλλο.

Ο κόουτς παίρνει πολλά από πολλούς κι αυτό ανεβάζει το κέφι της δουλειάς στο Κορωπί. Ο Παναθηναϊκός έχει καλό υλικό από τη μέση και μπροστά, πινελιές θέλει ώστε του χρόνου να εμφανιστεί πιο δυνατός. Και εδώ είναι η λεπτή ισορροπία: από εκεί και πέρα είναι θέμα προπονητή πως θα κρατά τους παίκτες χαρούμενους, αφού όλοι θέλουν να παίζουν.

Το βάθος σε ένα ρόστερ είναι πλεονέκτημα μόνο τη στιγμή που μπορείς να το διαχειριστείς σωστά, αλλιώς σου γυρνά μπούμερανγκ. Είναι πολύ πιο δύσκολο και απαιτεί αισθητά μεγαλύτερο χρόνο να κατανείμεις ρόλους σε ένα βαθύ ρόστερ σε σύγκριση με ένα πιο… ρηχό κι ευέλικτο. Όταν όμως το καταφέρεις, το βάθος μπορεί να κάνει τη διαφορά! Και κάπως έτσι, ένα βράδυ με τον ΟΦΗ μοιάζει όχι απλά “καλό ματς”, αλλά μια εικόνα με νόημα για τη συνέχεια.

Δημήτρης Στρατής