Παναθηναϊκός: Τρεις στόπερ με ΑΕΛ. Είναι δυνατόν;

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι όλοι μοιάζουν να καταλαβαίνουν ποιο είναι το «βολικό» μοτίβο: σφιχτή άμυνα, χαμηλά μέτρα και προσπάθεια να χτυπήσεις στην αντεπίθεση. Μόνο που αυτό, σε μια ομάδα που θέλει να είναι πρωταγωνίστρια, σπάνια αρκεί για να σου δώσει σταθερές επιτυχίες.

Και μετά τη Λεωφόρο, το ερώτημα έγινε ακόμη πιο κοφτερό. Τρεις στόπερ απέναντι στην ΑΕΛ; Σε ένα παιχνίδι που έπρεπε να το «πάρεις» με κάθε τρόπο; Η επιλογή έμοιαζε να αφαιρεί παίκτη από το επιθετικό τρίτο, σε μια ομάδα που ήδη δυσκολεύεται να φτιάξει καταστάσεις και να πατήσει περιοχή με συνέπεια.

Υπάρχει κάτι να κρατήσεις από όλο αυτό; Δύσκολα. Υπάρχει κάτι να περιμένεις μέχρι το τέλος της χρονιάς; Ρεαλιστικά, όχι, γιατί όταν φτάνεις Φεβρουάριο και η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από το αν η 4η θέση είναι «επιτυχία», τότε το σημείο εκκίνησης έχει χαθεί.

Το θέμα δεν είναι μια-δυο εμφανίσεις ή μια κακή βραδιά. Είναι ότι δεν βλέπεις σχέδιο που να χτίζεται εβδομάδα με την εβδομάδα. Και χωρίς σχέδιο, ακόμη και οι καλύτερες προσθήκες δεν μπορούν να «κουμπώσουν» όπως πρέπει, όσο θετικές κι αν δείχνουν σε ατομικό επίπεδο.

Αν συνεχίσει έτσι ο Παναθηναϊκός, το πράγμα δεν πάει απλώς σε μια δύσκολη κατάληξη. Πάει προς τα χειρότερα, με το «απόλυτο κάζο» να μην μοιάζει σενάριο τρόμου, αλλά πιθανότητα που μεγαλώνει.