Παναθηναϊκός: Η πρώτη... απάντηση του Μπενίτεθ

Υπάρχουν ντέρμπι που γράφουν βαθμούς και ντέρμπι που αλλάζουν θερμοκρασία σε ολόκληρη τη σεζόν. Το 0-1 του Παναθηναϊκού στο «Γ. Καραϊσκάκης» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή “λύθηκαν” όλα, αλλά γιατί για πρώτη φορά μετά από καιρό ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να ξέρει ακριβώς τι θέλει, πώς θα το διεκδικήσει και τι θα θυσιάσει για να το πάρει.

Για πολλούς, ο Ράφα Μπενίτεθ ήταν στο επίκεντρο της αμφισβήτησης. Άλλοι τον περίμεναν στη γωνία, άλλοι έβλεπαν μόνο τα στραβοπατήματα, άλλοι έκριναν τις επιλογές του πριν καν γίνουν πράξη. Το βράδυ στο Φάληρο, όμως, έδωσε μια απάντηση χωρίς περιττές κουβέντες: με πλάνο, με αποφάσεις και με μια ομάδα που έμοιαζε να λειτουργεί σαν σύνολο, όχι σαν άθροισμα μονάδων.

Ο Παναθηναϊκός μπήκε στο γήπεδο με ένταση και καθαρό προσανατολισμό. Δεν έψαξε να “νικήσει” το ματς με εντυπώσεις, αλλά με λεπτομέρειες. Και αυτές οι λεπτομέρειες ήταν όλες υπέρ του: κλειστές αποστάσεις, σωστό timing στις βοήθειες, άμυνα που δεν άφηνε τον αντίπαλο να παίξει στο αγαπημένο του τέμπο. Κάθε φορά που ο Ολυμπιακός έψαχνε να φορτώσει την περιοχή, έβρισκε έναν επιπλέον παίκτη του Παναθηναϊκού μπροστά του. Κάθε δεύτερη μπάλα είχε πάνω της “πράσινη” αποφασιστικότητα.

Το γκολ του Βισέντε Ταμπόρδα στο 7’ ήταν η σπίθα, αλλά η νίκη δεν χτίστηκε πάνω σε μια στιγμή. Χτίστηκε πάνω σε 90 λεπτά πειθαρχίας. Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε νωρίς και δεν πανικοβλήθηκε. Δεν παρασύρθηκε. Διάβαζε το παιχνίδι, έσβηνε κινδύνους και έβγαζε κρύο αίμα σε κάθε φάση που απαιτούσε καθαρό μυαλό.

Αν θες να βρεις το πρόσωπο της βραδιάς, δεν είναι μόνο ο σκόρερ. Είναι ο τρόπος που λειτούργησαν οι γραμμές. Οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί έβγαλαν ένα παιχνίδι σχεδόν χωρίς ρωγμές, με σωστές τοποθετήσεις και καθαρές επεμβάσεις. Μπροστά τους, ο Μανώλης Σιώπης έδωσε ρυθμό στην πίεση, έτρεξε, μάρκαρε, σκέπασε χώρους και κράτησε την ομάδα “όρθια” στις δύσκολες στιγμές. Δίπλα του, ο Σωτήρης Κοντούρης έπαιξε με ωριμότητα που δεν ταιριάζει στην πρώτη του τόσο μεγάλη δοκιμασία: σωστές αποφάσεις, καθαρή πρώτη πάσα όταν έπρεπε, ψυχραιμία όταν το ματς ζητούσε μυαλό και όχι βιασύνη.

Και κάπου εκεί φαίνεται η υπογραφή του προπονητή. Γιατί αυτή η εμφάνιση δεν ήταν προϊόν τύχης ή έμπνευσης. Ήταν αποτέλεσμα επιλογών. Επιλογών που στην αρχή ξένισαν, αλλά μέσα στο παιχνίδι απέκτησαν νόημα. Ο Μπενίτεθ κέρδισε την παρτίδα με τρόπο που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για “ναι μεν, αλλά”: διάβασε, προετοίμασε, προσαρμόστηκε.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι άλλο: αυτό το διπλό δεν είναι μόνο τρεις βαθμοί. Είναι “καύσιμο”. Είναι μια βραδιά που μπορεί να λειτουργήσει σαν σημείο καμπής, όχι επειδή λύνει τη σεζόν, αλλά επειδή δείχνει πώς μπορεί να σωθεί. Ο Παναθηναϊκός δεν νίκησε απλώς τον αντίπαλό του. Νίκησε την αμφιβολία που τον κυνηγούσε. Και όταν μια ομάδα κερδίσει πρώτα αυτό, τότε μπορεί να κυνηγήσει και όλα τα υπόλοιπα.