Παναθηναϊκός: Η «προσαρμογή» έγινε σύγχυση!

Ο Παναθηναϊκός άφησε βαθμούς στο Περιστέρι και, μαζί με το 0-0 απέναντι στον Ατρόμητο, έχασε άλλη μία ευκαιρία να ρίξει την απόσταση από την τέταρτη θέση. Το αποτέλεσμα, όμως, δεν είναι το μοναδικό θέμα. Είναι η εικόνα που επαναλαμβάνεται και θυμίζει ένα μοτίβο που πλέον δεν μπορεί να βαφτίζεται «κακή βραδιά».

Ιδίως στα παιχνίδια πρωταθλήματος που έρχονται αμέσως μετά από ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, ο Παναθηναϊκός δείχνει να μην βρίσκει σταθερότητα. Μόλις υπάρχει ένα θετικό βήμα, ακολουθεί ένα παιχνίδι που «σβήνει» την ψυχολογία και επιστρέφει την ομάδα σε αβεβαιότητα, σαν να μην μπορεί να κρατήσει ρυθμό και συνέπεια.

Ο Ράφα Μπενίτεθ φαίνεται πως δουλεύει μια διαδικασία αλλαγών που ξεκίνησε εδώ και μήνες, με στόχο να φτιαχτεί ένα νέο σύνολο, με νέους παίκτες και διαφορετικούς ρόλους. Αυτό, όμως, μέχρι τώρα δεν μεταφράζεται σε κάτι καθαρό μέσα στο γήπεδο. Η ομάδα μοιάζει να αλλάζει, χωρίς να αποκτά συγκεκριμένη ταυτότητα, κι αυτό φαίνεται στα αποτελέσματα αλλά και στην παραγωγή παιχνιδιού.

Στο Περιστέρι υπήρχε λογική στη διαχείριση ενόψει απαιτητικού προγράμματος: ξεκούραση, δοκιμές, προσπάθεια να βγει ένταση και πρέσινγκ όπως σε προηγούμενο παιχνίδι πρωταθλήματος. Παρά το ίδιο «περίγραμμα» στο αρχικό σχήμα (4-4-2), η σύνθεση δεν είχε την ίδια λειτουργία, ενώ ο Ατρόμητος – με τον Ραζβάν Κερκέζ – παρουσιάζεται πιο οργανωμένος και πιο σκληρός αντίπαλος από ομάδες που επιτρέπουν εύκολα ρυθμό.

Το πρώτο ημίχρονο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ο Παναθηναϊκός έδειξε στατικός, χωρίς καθαρές αποστάσεις και χωρίς τρόπο να μεταφέρει τη μπάλα σε ζώνες που να μπορεί να απειλήσει. Ο Ατρόμητος διάβασε από νωρίς ότι είχε αριθμητικό και λειτουργικό πλεονέκτημα στον άξονα, πήρε μέτρα και έφτασε κοντά στο να πάει στα αποδυτήρια μπροστά στο σκορ. Ο Αλμπάν Μαρκ Λαφόν, με την απόκρουση στο πέναλτι του Πίτερ Μίχορλ, κράτησε τον Παναθηναϊκό όρθιο σε σημείο που θα μπορούσε να στραβώσει ακόμη περισσότερο το βράδυ.

Στο δεύτερο μέρος, οι αλλαγές στο ξεκίνημα έδωσαν διαφορετική μορφή. Με τους Πέδρο Τσιριβέγια και Ρενάτο Σάντσες στο παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός απέκτησε περισσότερη παρουσία στο κέντρο, κράτησε μπάλα και έβγαλε καλύτερες διάρκειες. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι όταν το ματς πήγε σε ισορροπία υπέρ του, το μεγάλο ζήτημα παρέμεινε: λίγες καθαρές τελικές, λίγες φάσεις που να φωνάζουν «γκολ», όχι αρκετή πίεση που να αναγκάζει τον αντίπαλο να αμυνθεί με πανικό.

Υπήρξαν στιγμές από τον Ανδρέα Τεττέη, τον Ρενάτο Σάντσες και τον Ανάς Ζαρουρί, αλλά συνολικά ο Παναθηναϊκός δεν έδειξε ομάδα που «στριμώχνει» τον αντίπαλο μέχρι να λυγίσει. Και αυτό, όταν κυνηγάς βαθμούς και θέση, δεν γίνεται να είναι μόνιμο χαρακτηριστικό.

Το πιο ξεκάθαρο μήνυμα από την εβδομάδα που πέρασε είναι ότι οι πολλές αλλαγές στη διάταξη μπερδεύουν περισσότερο απ’ όσο βοηθούν. Σε λίγες ημέρες ο Παναθηναϊκός πέρασε από 4-2-3-1, σε 3-4-3 και μετά σε 4-4-2. Μια ομάδα που προσπαθεί να χτίσει αυτοματισμούς χρειάζεται επανάληψη, σταθερούς ρόλους και ένα σχέδιο που να μην αλλάζει κάθε τρεις μέρες.

Η αναδόμηση μπορεί να είναι πραγματικότητα, όμως πρέπει να συνοδευτεί από κάτι πιο συγκεκριμένο: ένα σύστημα που ταιριάζει στα χαρακτηριστικά του ρόστερ, μια σταθερή φιλοσοφία και ξεκάθαρα ζητούμενα σε κάθε θέση. Αλλιώς, το υπόλοιπο της χρονιάς κινδυνεύει να μοιάζει με διαρκή εναλλαγή: ένα καλό αποτέλεσμα, μετά ένα πισωγύρισμα, και ξανά από την αρχή.