Παναθηναϊκός: Ο Ρουί Βιτόρια και το μεγάλο στοίχημα της Λεωφόρου

Η Λεωφόρος ζει με το άγχος, την ανυπομονησία και την ελπίδα της λύτρωσης. Δεκαπέντε χρόνια μακριά από το πρωτάθλημα είναι ένα τεράστιο διάστημα· μια γενιά φιλάθλων μεγάλωσε χωρίς να πανηγυρίσει κατάκτηση τίτλου.

Από το 2010 μέχρι σήμερα, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε αντιμέτωπος με κρίσεις, διοικητικές αναταράξεις και συνεχόμενες χαμένες ευκαιρίες. Οι αποτυχίες συσσωρεύτηκαν, και πλέον η επιστροφή στην κορυφή έχει μετατραπεί από στόχο σε εμμονή.

Ο Ρουί Βιτόρια γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει να σηκώνει στις πλάτες του τέτοιο βάρος. Από την πρεμιέρα κιόλας στη Super League πήρε μια πρώτη γεύση· το 1-1 με τον Λεβαδειακό στη Λεωφόρο δεν θεωρήθηκε απλά μια ισοπαλία, αλλά λειτούργησε ως σπίθα για αμφισβήτηση.

Οι φίλοι της ομάδας έχουν μάθει να αντέχουν, αλλά όχι επ’ άπειρον. Κάθε απώλεια βαθμών μοιάζει με ένα ακόμα χτύπημα στην ήδη εύθραυστη υπομονή τους.

Παρόλα αυτά, ο Πορτογάλος δεν έχασε την ψυχραιμία του. Στη χώρα του έχει μάθει ότι η κριτική είναι μόνιμος συνοδοιπόρος κάθε προπονητή, και αυτή η νηφαλιότητα αποτελεί πλέον το μεγαλύτερο όπλο του στην Ελλάδα.

Δεν αρκεί όμως μόνο να φτιάξει μια ανταγωνιστική ομάδα. Χρειάζεται να κρατήσει όρθια και μια ολόκληρη ποδοσφαιρική κοινότητα που ζει με την αγωνία, την πίεση και την αδημονία για επιστροφή στην κορυφή.

Το καλοκαίρι έγιναν έντεκα μεταγραφές που έδωσαν νέα πνοή στο ρόστερ. Με καθοριστική συμβολή του ίδιου του Βιτόρια, ο Παναθηναϊκός άλλαξε σε μεγάλο βαθμό πρόσωπο. Όμως, οι προκλήσεις δεν εξαντλούνται στη διαχείριση του έμψυχου υλικού.

Ο προπονητής καλείται να «δέσει» προσωπικότητες, να αποφύγει εσωτερικές τριβές, να συνδυάσει την εμπειρία με τη φρεσκάδα, και να οδηγήσει την ομάδα στον πολυπόθητο στόχο που έχει χαθεί για πάνω από μια δεκαετία. Σαν άλλος Άτλας, καλείται να κρατήσει στις πλάτες του τον ουρανό της αμφισβήτησης.

Τα στοιχήματα για τον Βιτόρια είναι ξεκάθαρα: να ενσωματώσει γρήγορα τα νέα αποκτήματα, να δώσει διάρκεια στην απόδοση, να λύσει το πρόβλημα στο γκολ και να αποφύγει τα «εύκολα» στραβοπατήματα. Παράλληλα, πρέπει να κρατήσει τους παίκτες προσηλωμένους σε Ελλάδα και Ευρώπη, μετατρέποντας την πίεση σε πλεονέκτημα και όχι σε βαρίδι.

Το μεγαλύτερο ίσως στοίχημα είναι να πείσει τον κόσμο ότι αξίζει να σταθεί στο πλευρό της ομάδας· και αυτό δεν γίνεται με λόγια, αλλά μόνο με αποτελέσματα.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η ανομβρία τίτλων δεν μπορεί να συνεχιστεί. Κάθε χρόνο που περνά χωρίς πρωτάθλημα, το βάρος μεγαλώνει.

Ο Ρουί Βιτόρια ξέρει ότι αν αντέξει την πίεση και βρει τις λύσεις, μπορεί να αφήσει ανεξίτηλο το όνομά του στην ιστορία ως ο προπονητής που έσπασε την ξηρασία. Σε διαφορετική περίπτωση, η Λεωφόρος κινδυνεύει να ξαναγίνει μια αρένα γκρίνιας και απογοήτευσης.