Η ήττα που «πονέσε» και ο μονόδρομος της ανατροπής για τον Παναθηναϊκό

Ο Παναθηναϊκός δείχνει πως διαθέτει την ποιότητα και τη δυναμική για να σταθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά η αναποτελεσματικότητα στο τελείωμα των φάσεων τον κρατά πίσω από αυτά που μπορεί πραγματικά να διεκδικήσει.

Το βράδυ της Τρίτης στο «Άιμπροξ» απέναντι στη Ρέιντζερς, η εικόνα της ομάδας ήταν γεμάτη ενέργεια και διάθεση, όμως έλειψε η καθαρή σκέψη και η αποφασιστικότητα στις κρίσιμες στιγμές. Όταν δεν εκμεταλλεύεσαι τις ευκαιρίες σου, σε τέτοια παιχνίδια είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα το πληρώσεις.

Το πρώτο ημίχρονο έδειξε πως ο Παναθηναϊκός δεν φοβάται καμία έδρα. Πίεσε ψηλά, κυριάρχησε στις προσωπικές μονομαχίες και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να προηγηθεί. Το ποδόσφαιρο όμως είναι αμείλικτο: αν δεν στείλεις την μπάλα στα δίχτυα, κινδυνεύεις να δεις τον αντίπαλο να τιμωρεί την κάθε σου αδράνεια. Ένα δοκάρι μπορεί να σε κάνει ήρωα ή μοιραίο, και οι «πράσινοι» βρέθηκαν στη λάθος πλευρά της ιστορίας.

Οι χαμένες ευκαιρίες στοίχισαν ακριβά. Ο Τζούρισιτς είχε δύο τεράστιες στιγμές που δεν αξιοποίησε, ο Πελίστρι δεν μπόρεσε να σκοράρει με την εστία ανυπεράσπιστη, ενώ και το σουτ του Πάλμερ-Μπράουν κόλλησε πάνω στα σώματα των αμυντικών. Σε βρετανικό γήπεδο τέτοιες φάσεις δεν συγχωρούνται. Η Ρέιντζερς χρειάστηκε μόνο μία στιγμή για να γράψει το 1-0, βγάζοντας εκτός ισορροπίας τον Παναθηναϊκό και γυρίζοντας όλο το μομέντουμ υπέρ της.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η αποβολή του Βαγιαννίδη αμέσως μετά το γκολ έφερε πλήρη ανατροπή στο σκηνικό. Από κυρίαρχος, ο Παναθηναϊκός μετατράπηκε σε ομάδα που κυνηγούσε τον αντίπαλο και έψαχνε απλώς να περιορίσει τη ζημιά. Το 2-0 ήρθε ως φυσική συνέπεια, με τη Ρέιντζερς να αξιοποιεί την αριθμητική της υπεροχή και να σφραγίζει ένα σκορ που αφήνει ελπίδες μόνο επειδή δεν ξέφυγε περισσότερο.

Η ρεβάνς απαιτεί τελείως διαφορετική προσέγγιση. Το 2-0 είναι δύσκολο αλλά όχι αδύνατο εμπόδιο. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να αφήσει κατά μέρος τις εντυπώσεις και να επικεντρωθεί στο απόλυτο ζητούμενο: το γκολ. Χρειάζεται κυνισμός, ρεαλισμός και ψυχραιμία, γιατί στην Ευρώπη δεν αρκεί να παίζεις όμορφα· πρέπει να τελειώνεις τις φάσεις όταν έχεις την ευκαιρία. Αν οι «πράσινοι» θέλουν να συνεχίσουν να γράφουν τη δική τους ευρωπαϊκή ιστορία, οφείλουν να βρουν το «δολοφονικό» ένστικτο που τόσο τους έλειψε στη Γλασκώβη.