Αριστερός εξτρέμ με προσωπικότητα: Η μεταγραφή-κλειδί για τον Παναθηναϊκό

Ο Σέρβος είναι ο παίκτης που μπορεί να κερδίσει παιχνίδια μόνος του, στυλ Τετέ και Ουναχί που αποτελούν κι αυτοί με την σειρά τους ζογκλέρ περιωπής. Τέτοιους ποδοσφαιριστές πρέπει να τους διευκολύνεις κι όχι βασισμένος στην κλάση τους να τους ζητάς να κάνουν περισσότερα από όσα μπορούν.

Το ποδόσφαιρο των παραπάνω αρτιστών δεν έχει κάτι φοβερά εγκεφαλικό, κανείς δεν παίζει με την ηρεμία και την τακτική σοφία του Βέλιμιρ Ζάετς ή του Πάολο Σόουζα, μα είναι ατόφιο, αυθεντικό, «αλήτικο», εύκολα κατανοητό και για τους περισσότερους φιλάθλους υπέροχο. Στην εποχή που είναι όλα σύνθετα, στις μέρες των δεκαθλητών και της τακτικής, παίκτες που κάνουν το τόπι κομπολόι, απλοποιούν καταστάσεις.

Ο αμυντικός χαφ π.χ κλέβει τη μπάλα, τους την μοιράζει, αυτοί φεύγουν στο ανοιχτό γήπεδο κι άντε σταμάτα τους μετά. Ή θα αποφασίσουν να ντριμπλάρουν όποιον βρουν, να ξεχυθούν μπροστά – κι όποιος αντέξει. Πολλές φορές αισθανόμαστε πως σε ένα ποδόσφαιρο χωρίς προπονητές θα ήταν ακόμα καλύτεροι γιατί παίκτες σαν αυτούς που δεν χρειάζονται οδηγίες αλλά ένστικτο, είναι λίγοι.

Ο Φίλιπ, ο Ατζεντίν, ο Τετέ είναι από τα παιδιά που θα ήθελες να πάρουν ακόμα περισσότερες πρωτοβουλίες κι ατομικές προσπάθειες. Γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που σου φαίνονται πως είναι μόνοι στο γήπεδο: όπως για παράδειγμα στο 90% των φετινών αγώνων. Είναι πάντα εύκολο για ένα παίκτη να παίζει καλά όταν όλη ομάδα παίζει καλά.

Οι περίφημοι «παίκτες ρυθμού» μπορούν αν ζεσταθούν να τρελάνουν κόσμο. Πάντα δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν είναι οι δικές τους εμπνεύσεις που απλοποιούν το επιθετικό παιχνίδι της ομάδας τους ή αν είναι το ίδιο το παιχνίδι, δηλαδή ο τρόπος, που αυτές τις εμπνεύσεις τις επιτρέπει. Ο Παναθηναϊκός πέρσι δεν τους βοήθησε όσο έπρεπε, υπήρχε αναρχία κι όμως αυτοί οι παίκτες ξεχώρισαν. Που να ήταν και σε σύνολο με αρχή, μέση και τέλος.