Αν δεν καίγεσαι, δεν προκρίνεσαι – Τόσο απλά για τον Παναθηναϊκό

Για να πιάσουμε τα πρόσφατα παραδείγματα, φέτος το τριφύλλι λειτουργούσε μόνο όταν οι παίκτες έβρισκαν σε “ειδικά” ματς τα κίνητρά τους.

Ο Παναθηναϊκός έβγαλε εκτός Ευρώπης τη Λανς, νίκησε εκτός έδρας τον Αγιαξ, έκανε δύο νίκες επί της Μπότεφ με επιθετικό ποδόσφαιρο, μάζεψε αρκετούς πόντους στο Κόνφερενς βελτιώνοντας τον συντελεστή του που είχε ξύσει πάτο τα προηγούμενα μαρτυρικά έτη. Επίσης έπαιξε στα ίσια τους αντιπάλους στα ντέρμπι, χάνοντας βαθμούς, προκρίσεις από τραγικά ατομικά λάθη ή παραλείψεις των παικτών.

Σε αγώνες που γινόταν παρέλαση σκάουτερ είδαμε πραγματάκια (ότι κι αν σημαίνει αυτό), στα άλλα προσπαθούσαμε να καταπολεμήσουμε τη …νύστα μας από όσα (δεν) βλέπαμε! Ο όποιος εγωισμός βγήκε από τους ποδοσφαιριστές ήταν παροδικός και χωρίς συνέχεια, σαν κάπου το κλαμπ να παρέδωσε το πνεύμα του αμαχητί και γι αυτό υπάρχει μεγάλος θυμός στις τάξεις των οπαδών. Καθόλου άδικα φυσικά!

Υπήρξαν κάποια 90λεπτα που είδαμε πως φλόγα υπάρχει, μα αυτή η φωτιά είναι που εδώ και δεκαετίες λείπει. Δεν έχει σημασία ποιος αντίπαλος βγει τον Ιούλη από την κληρωτίδα, σημασία έχει όποιος μπει στο τερέν να έχει επίγνωση της αποστολής και να “καίγεται” για διάκριση.

Ο Παναθηναϊκός δεν είναι τόσο κακός όσο όλοι μας τον παρουσιάζουμε, αλλά πρέπει να θυμηθεί να παίξει ως ομάδα.